Australië: dag 2

Het verslag van dag 2 wordt geschreven op dag 6 en dat is een goed teken, dat wil zeggen dat de voorbije dagen zeer goed gevuld waren!

Het verbaast me nog elke dag dat ik hier in Australië niet groter of breder ben dan de gemiddelde inwoner, het is raar om al die "gewone" mensen te zien. In Japan ben ik echt wel groter dan de meeste vrouwen en dan loop ik nog vaak met platte schoenen aan terwijl zij toch allemaal op hoge hakken rond pikkelen. Leuk om eens niet de vreemde eend in de bijt te zijn ...

Maandag was een feestdag hier in Australië en zijn we met de hele bende naar Moreton Island geweest, dit is een eiland voor de kust van Brisbane en een van de grootste zandeilanden ter wereld.

De overtocht met de ferry (een catamaran) duurt ongeveer een uur, de ferry vertrekt nu eenmaal niet van de kust maar moet eerst nog een groot stuk van de rivier afvaren, aan een héél rustige snelheid, alvorens in open zee te komen en het gas open te draaien.

Tijd genoeg dus om ons in te smeren met factor 30 want ook al loopt de herfst hier op zijn einde, de temperaturen zijn nog steeds vergelijkbaar met een mooie zomerdag in België.

Op de boot.

Land (en zand) in zicht.

 

Het eiland heeft niet alleen mooie zandstranden maar grasvelden met palmbomen zodat er altijd wel een schaduwplekje te vinden is en ook een aantal zwembaden.

Voor de eiland liggen een paar schip vrakken, een echt snorkelparadijs maar daar zijn we niet eens aan toe gekomen ...

Wat we wel gedaan hebben is duinsurfen! Eerst een erg hobbelige rit in een 4x4 busje door de wildernis om dan ineens midden in gigantische zandbak uit te komen.

Dan moesten we allemaal een plank onder onze arm nemen en begon de lastige klim naar boven.

Ik was eerst niet van plan om ook een poging te wagen (de schrik om mijn waterborst te laten barsten zit er toch nog in ...)  maar daar als enige beneden in de brandende zon blijven staan dat zag ik ook niet zitten. En ik heb het me niet beklaagd, drie keer raden wie het verst kon surfen, yep ... ondergetekende :-)
Van mijn eigen prestaties heb ik geen bewijzen maar hier gaat Daan in een rotvaart naar beneden!

In de late namiddag weer allemaal (iets vermoeider) de boot op.

Zonsondergang in Brisbane.

Sayonara en kus van mij.

Australië: dag 1

Op de wereldkaart ligt Australië niet zo ver van Japan, in het echte leven is "niet zo ver" toch een 8.000 km van Tokyo en dat wil dus zeggen een vlucht van bijna 10 uur van Tokyo naar Sydney en dan nog eens een vlucht van anderhalf uur van Sydney naar Brisbane.

Gelukkig is het tijdsverschil maar 1 uur en een jetlag zouden we alvast niet hebben.

En het was niet echt een aangename vlucht; Daan en Lisa hadden beloofd "een poging" te doen om te slapen (het was nu eenmaal een nachtvlucht) maar er was zoveel turbulentie dat er van hun goede voornemens niet veel in huis kwam. En rond 4 uur in de ochtend, als we alle drie goed diep slapen, gaan alle lichten weer aan want er moet nog ontbijt geserveerd worden voor we landen.

Het ontbijt was het vroege opstaan niet waard maar het zicht door het raam naast de toiletten maakte veel goed :-)

Mijn naam werd omgeroepen net na de landing en dat betekent meestal niet veel goeds. Yep, er stond iemand op ons wachten toen we uit het vliegtuig stapten met de boodschap "Jullie hebben echt niet veel tijd om jullie volgende vliegtuig te halen, hier zijn 3 express tickets zodat jullie in de "snelle" rij kunnen gaan staan voor de douane en vergeet je bagage dan niet op te halen want jullie moeten die terug inchecken voor de binnenlandse vlucht!"

En ik was maar wat blij dat we in de snelle rij mochten want er stonden honderden en honderden mensen aan te schuiven voor de stempel in hun paspoort. Via de snelle rij waren we in een minuutje of 10 aan de andere kant, dan onze bagage oppikken ... die natuurlijk zowat als laatste op de band rolden. Onze boodschapster stond ineens terug naast ons nog eens aan te manen ons te haasten.

Volgende stap was een screening van de bagage alvorens we Australië binnen mochten en ik raak altijd serieus onder de indruk van die officiële strenge blikken en als ze dan vragen of ik vlees, kaas, groente , fruit of gedroogd fruit in mijn bagage heb dan begin ik zelfs te twijfelen aan de Coté d'Or chocolade in mijn koffer; de oorsprong is toch cacao bonen en is dat dan geen fruit of ...

In oorlogssituaties zou ik een ramp zijn ... je zou me niet eens moeten folteren. Zet gewoon een van die douane kerels voor me en ik beken alles wat ze me maar willen doen bekennen :-)

Bon, ondertussen alweer een kwartiertje later en op naar de incheckbalie om ons bagage in te checken voor de volgende vlucht, nog eens door een veiligheidscontrole (mijn voorlopige borst heeft trouwens geen enkel alarm doen afgaan!) en dan dachten we dat we aan de gate waren en met een bus naar het vliegtuig zouden gebracht worden maar toen de bus 10 minuten later vertrok bleek deze bus ons enkel naar de vertrekhal voor de binnenlandse vluchten te brengen. We kwamen in de vertrekhal om 7.44 en het inchecken begon om 7.45!

Zoals verwacht was onze gate de laatste en verste van alle gates dus hebben we hebben we ons oververmoeide lichaam nog eens in een versnelling hoger moeten leggen en een sprintje trekken, we waren op tijd maar zijn alle drie als een blok in slaap gevallen van zodra het vliegtuig opsteeg, hebben het tweede ontbijt volledig gemist en waren nog een beetje groggy toen de wielen de landingsbaan raakten.

Maar Hilary stond ons reeds op te wachten en van toen begon onze vakantie!

Om ons wakker te houden begonnen we met een wandeling rond het meer hier bij hen in de buurt ... wat een wereld van verschil met Tokyo! 

Lisa was in de zevende hemel, ze hebben een hond en het is er eentje die niets liever doet dan achter een bal hollen, die bal terugbrengen en opnieuw beginnen. Het is een schatje!

Lisa en ik hebben onze volgende woonst al uitgekozen ;-)

De lokale fauna.

En flora; deze boom noemen ze een papieren-schors-boom. Ik heb er aan gevoeld en de schors voelt echt aan als een oud telefoonboek, eentje die in weer en wind buiten gelegen heeft.

Na de wandeling zijn we nog voor naar een uitkijkpunt gereden om Brisbane vanuit de hoogte (en verte) te zien.

Nog meer lokale fauna.

En dan uiteindelijk de meest lokale fauna ;-)

Op terugweg natuurlijk genieten van een beetje beroepsmisvorming.

Om terug thuis te eindigen, voor sommigen hoog tijd om een dutje te doen ...

... voor anderen tijd om eventjes toe te geven aan hun computerverslaving.

Maar om 9 uur was ons kaarsje op en binnen een paar minuten waren we alle drie in dromenland.

Sayonara en kus van mij!

Australië: proloog

Het is Golden week in Japan; een week met 3 feestdagen ... alhoewel, het zijn er in feite maar 2 met een gewone dag er tussen in maar er is een wet in Japan die zegt dat een gewone dag tussen twee feestdagen ook een feestdag is. Grappige manier van denken van die Japanners :-)
En als er dan toch al 3 vrije dagen zijn dan is de stap naar een hele week vrijaf snel gezet.

De rest van de wereld volgt duidelijk niet dezelfde wetten en feestdagkalenders en dus gebeurt het maar al te vaak dat Joris op zakenreis is als D&L vrijaf hebben of als er een Japanse feestdag is. Deze keer botst de Brisbane Truck Show met de vrije dagen op onze kalender! Maar zowel D&L als ik konden wel eens een vakantie gebruiken na de achtbaan van emoties de voorbije maanden én onze vrienden in Brisbane hadden al vaker gevraagd of we niet eens langskwamen dus waren onze tickets naar "Down Under" snel geboekt. Dat Joris 2 dagen moest werken en we zonder hem zouden terugkeren naar Tokyo omdat hij de week erna ook nog in Melbourne (denk ik) moest zijn pakten we er dan maar bij.

En dan, een dag voor ons vertrek naar Australië, het slechte nieuws vanuit België. Joris' mama, broers en zussen die hem nu meer dan ooit nodig hebben om samen te rouwen, te lachen en te huilen bij herinneringen aan mooie momenten. Samen papie's begrafenis regelen ...

Dit nieuws heeft uiteindelijk mijn bolster gebroken, de bolster die me de voorbije maanden beschermd heeft en me sterk hield. Waarvan ik wist dat die ooit eens zou opengaan omdat dat nu eenmaal de taak is van bolsters; opengaan als wat van binnen zit klaar is voor de buitenwereld.
Ik had gehoopt om nog wat langer afgeschermd te blijven maar misschien is het wel goed zo, een bolster die niet opent doet uiteindelijk de inhoud meer kwaad dan goed.

En toen wou ik bij Joris zijn, mee naar België maar toch weer niet want D&L hebben me ook nodig en ik wil niet dat ze nog eens 2 grote jetlags op een week moeten meemaken. Ik wou ook op de begrafenis zijn om mijn familie te kunnen troosten en door hen getroost te worden maar D&L zitten zelf nog in het verwerkingsproces van de misselijkmakende achtbaan die de voorbije maanden waren. Zelfs eenmaal op het vliegtuig naar Australië was ik er niet zeker van dat we de juiste keus gemaakt hadden maar nu we hier zijn met zoveel zorg en vriendschap door Hilary, Rob en Byron omringd worden weet ik dat het de juiste keuze was, ook al was het geen makkelijke.

Sayonara en kus van mij