Kerstvakantie

Daan loopt al weken af te tellen en nu is het zover. Vandaag is de kerstvakantie voor Daan en Lisa begonnen. Gisteren namiddag ben ik naar de kerstafsluiting bij hen op school geweest en er werden toch een 20-tal kinderen uitgewuifd die nu tijdens het kerstverlof terugkeren naar hun thuisland of ergens anders op deze grote aardbol gaan wonen. Bij Lisa is er niemand in haar klas die vertrekt, Daan heeft een vriendje dat de komende twee jaar in New York gaat wonen.

Vandaag zijn de temperaturen voor het eerst onder de 10 graden gezakt en je voelt dat direct in de slecht geïsoleerde Japanse woningen. De volledige voorkant van het appartement is enkel glas (van muur tot muur, van vloer tot plafond) en ook al zijn de gordijnen dicht toch voel je de kou er vanaf stralen. Ik ben al blij dat we hier geen Belgische of Zweedse temperaturen hebben.

Vorig weekend zijn we naar de kerstverlichting in Roppongi gaan kijken en toen liepen Daan en Lisa nog in T-shirt rond. We hadden allemaal onze winterjassen aangedaan want ja, we gingen dan ook wel naar kerstverlichting kijken en dat associeer je toch met winter, niet.

We waren nog niet goed en wel de deur uit of beide Daan en Lisa liepen al met hun jas rond hun middel geknoopt.

Ik heb horen zeggen dat de verlichting in Tokyo Midtown ook heel leuk is dus misschien moeten we daar ook nog wel eens naar toe. Jammer dat het zo moeilijk is om daar mooie foto's van te maken ...

Sayonara en kus van mij.

Koppijn, niet te doen

De titel is ondertussen al verleden tijd want op het moment van mijn migraineaanval is bloggen wel het laatste waar ik aan denk. Zo snel mogelijk mijn medicatie nemen en in mijn bed om het ergste weg te slapen. Elke minuut in wakkere toestand is er eentje waar ik misselijker en misselijker word van de hoofdpijn om uiteindelijk boven de WC-pot te belanden en mijn ziel uit mijn lijf te kotsen. Gelukkig weten Daan en Lisa dat ik nu en dan eens "onaanspreekbaar" ben en dat het dan menens is. Dus gisterenavond om 7 uur vertrok ik al naar mijn bed na nog tegen hen te hebben gezegd dat Daan om 8 uur in zijn bed moest en Lisa om half tien haar licht moest uit doen.

Toen ik om half twee vannacht eventjes wakker werd was het stil in huis maar in Lisa's kamer brandde het licht nog ... yep, er lag nog eentje te lezen. Boos kon ik niet zijn, daarvoor was ik nog te ziek (en ik herken er mezelf misschien wel een beetje in).

Na 12 uur slapen ben ik deze ochtend opgestaan, doodmoe want een migraineaanval "wegslapen" dat is hard werken en ik voelde direct dat het beestje er nog steeds zat, daar net boven mijn ogen. Klaar om zijn klauwen terug uit te slaan.

Dus Daan en Lisa klaargemaakt voor school en daarna direct weer een dosis medicijn en terug in mijn bed. Toen ik dan vanmiddag om 1 uur terug wakker was het beestje zo goed als weg. Zoals gewoonlijk had ik nu wel een hoofd vol wattenbollekes ipv hersenen. Chocolademuffins gemaakt ... zonder chocolade, mijn afwasmachine laten draaien zonder afwasblokje. Ik weet dus perfect hoe beginnende dementie aanvoelt ...

We zijn nu alweer 10 uur verder en ook de wattekes zijn langzaam aan het verdwijnen. En Lisa was na 5 minuten in haar bed al in dromenland.

Morgen is het de laatste dag van het schooljaar, daarna begint de kerstvakantie!

Sayonara en kus van mij.

Kerstgevoel gevoeld

Onze kleine opbergruimte in het appartement wordt voor een groot deel ingenomen door 2 verhuisdozen met winterkleren voor Zweedse winters én 2 verhuisdozen met kerstdecoratie. Die eerste 2 gaan we hier misschien nog niet direct nodig hebben, de laatste 2 heb ik toch uitgehaald ook al was het niet met de grootste goesting (zie mijn vorige blog).

Gelukkig hebben we onze kerstboom meeverhuisd want er eentje (een echte welliswaar) kopen voor 52000 Yen (een kleine 500 Euro) dat vond ik toch van de pot gerukt. Qua lichtjes is het wat magertjes want van de 6, yep zes, slingers met lichtjes is er maar eentje die werkt op het Japanse elektriciteitsnet en dan nog geeft dan maar half zo veel licht als normaal.

In de keuken hebben we onze beruchte "vallende engeltjes", elk jaar schrikken we wel een paar keer wakker omdat een engeltje toegeeft aan de zwaartekracht en met een klap op het aanrecht of erger, in de spoelbak, terechtkomt.

Ze steviger vasthangen is geen optie want ik wil ook geen 365 dagen per jaar engels aan mijn keukenkasten hebben hangen!

Maar zo hebben we toch al een beetje het kerstgevoel gevoeld.

Sayonara en kus van mij.

kerstgevoel

Voor het eerst sinds lang heb ik geen echt kerstgevoel. Dat heel Tokyo al sinds begin november is ondergedompeld in kerstversiering met overdadig versierde kerstbomen in de winkelstraten en het hele kerstliedrepertoire uit de luidsprekers schalt heeft niet geholpen. Waarschijnlijk is de temperatuur toch een belangrijke factor! Dit weekend liepen Daan en Lisa nog in T-shirt buiten. Zondagmiddag zaten we bij vrienden op hun terras en het was bij momenten zelfs iets te warm in de zon!

Joris had er spijt van dat hij zijn zonnebril niet meehad. Na zes jaar in Zweden is dat niet echt iets waar je aan denkt half december.

Die vrienden hebben de Japanse Eifeltoren in hun tuin staan :-)

En mijn grote stoere meid zei onlangs nog dat het wel fijn is om niet eerst 10 minuten te moeten "verdoen" aan het aandoen van fleece, winterjas, muts, sjaal, handschoenen en vaak zelfs skibroek en winterlaarzen gedurende 4 à 5 maanden per jaar.

Sayonara en kus van mij.

Oogst

Ik de voorbije weken enorm veel geblogd ... in mijn hoofd. Maar een of andere schrijfzwakte weerhield me ervan om alles op papier (of scherm) te zetten. Vandaag had ik er weer zin in maar voor alle zekerheid ga ik rustig beginnen ...

Met pijn in het hart heb ik mijn serre in Zweden achtergelaten maar ook op een balkon in de grootstad Tokyo kan wel het een of ander. Dus heb ik vorige week (voor het eerst in mijn leven) citroenen geoogst. Ja, echt groene vingers moet je daar niet voor hebben maar aangezien ik hier in de zomerperiodes waarschijnlijk weinig zal zijn moet ik me een beetje beperken wat arbeidsintensieve planten betreft.

Vier schitterende en ongelooflijk lekkere citroenen was mijn oogst!

Sayonara en kus van mij.