Australië: dag 2

Het verslag van dag 2 wordt geschreven op dag 6 en dat is een goed teken, dat wil zeggen dat de voorbije dagen zeer goed gevuld waren!

Het verbaast me nog elke dag dat ik hier in Australië niet groter of breder ben dan de gemiddelde inwoner, het is raar om al die "gewone" mensen te zien. In Japan ben ik echt wel groter dan de meeste vrouwen en dan loop ik nog vaak met platte schoenen aan terwijl zij toch allemaal op hoge hakken rond pikkelen. Leuk om eens niet de vreemde eend in de bijt te zijn ...

Maandag was een feestdag hier in Australië en zijn we met de hele bende naar Moreton Island geweest, dit is een eiland voor de kust van Brisbane en een van de grootste zandeilanden ter wereld.

De overtocht met de ferry (een catamaran) duurt ongeveer een uur, de ferry vertrekt nu eenmaal niet van de kust maar moet eerst nog een groot stuk van de rivier afvaren, aan een héél rustige snelheid, alvorens in open zee te komen en het gas open te draaien.

Tijd genoeg dus om ons in te smeren met factor 30 want ook al loopt de herfst hier op zijn einde, de temperaturen zijn nog steeds vergelijkbaar met een mooie zomerdag in België.

Op de boot.

Land (en zand) in zicht.

 

Het eiland heeft niet alleen mooie zandstranden maar grasvelden met palmbomen zodat er altijd wel een schaduwplekje te vinden is en ook een aantal zwembaden.

Voor de eiland liggen een paar schip vrakken, een echt snorkelparadijs maar daar zijn we niet eens aan toe gekomen ...

Wat we wel gedaan hebben is duinsurfen! Eerst een erg hobbelige rit in een 4x4 busje door de wildernis om dan ineens midden in gigantische zandbak uit te komen.

Dan moesten we allemaal een plank onder onze arm nemen en begon de lastige klim naar boven.

Ik was eerst niet van plan om ook een poging te wagen (de schrik om mijn waterborst te laten barsten zit er toch nog in ...)  maar daar als enige beneden in de brandende zon blijven staan dat zag ik ook niet zitten. En ik heb het me niet beklaagd, drie keer raden wie het verst kon surfen, yep ... ondergetekende :-)
Van mijn eigen prestaties heb ik geen bewijzen maar hier gaat Daan in een rotvaart naar beneden!

In de late namiddag weer allemaal (iets vermoeider) de boot op.

Zonsondergang in Brisbane.

Sayonara en kus van mij.

Australië: dag 1

Op de wereldkaart ligt Australië niet zo ver van Japan, in het echte leven is "niet zo ver" toch een 8.000 km van Tokyo en dat wil dus zeggen een vlucht van bijna 10 uur van Tokyo naar Sydney en dan nog eens een vlucht van anderhalf uur van Sydney naar Brisbane.

Gelukkig is het tijdsverschil maar 1 uur en een jetlag zouden we alvast niet hebben.

En het was niet echt een aangename vlucht; Daan en Lisa hadden beloofd "een poging" te doen om te slapen (het was nu eenmaal een nachtvlucht) maar er was zoveel turbulentie dat er van hun goede voornemens niet veel in huis kwam. En rond 4 uur in de ochtend, als we alle drie goed diep slapen, gaan alle lichten weer aan want er moet nog ontbijt geserveerd worden voor we landen.

Het ontbijt was het vroege opstaan niet waard maar het zicht door het raam naast de toiletten maakte veel goed :-)

Mijn naam werd omgeroepen net na de landing en dat betekent meestal niet veel goeds. Yep, er stond iemand op ons wachten toen we uit het vliegtuig stapten met de boodschap "Jullie hebben echt niet veel tijd om jullie volgende vliegtuig te halen, hier zijn 3 express tickets zodat jullie in de "snelle" rij kunnen gaan staan voor de douane en vergeet je bagage dan niet op te halen want jullie moeten die terug inchecken voor de binnenlandse vlucht!"

En ik was maar wat blij dat we in de snelle rij mochten want er stonden honderden en honderden mensen aan te schuiven voor de stempel in hun paspoort. Via de snelle rij waren we in een minuutje of 10 aan de andere kant, dan onze bagage oppikken ... die natuurlijk zowat als laatste op de band rolden. Onze boodschapster stond ineens terug naast ons nog eens aan te manen ons te haasten.

Volgende stap was een screening van de bagage alvorens we Australië binnen mochten en ik raak altijd serieus onder de indruk van die officiële strenge blikken en als ze dan vragen of ik vlees, kaas, groente , fruit of gedroogd fruit in mijn bagage heb dan begin ik zelfs te twijfelen aan de Coté d'Or chocolade in mijn koffer; de oorsprong is toch cacao bonen en is dat dan geen fruit of ...

In oorlogssituaties zou ik een ramp zijn ... je zou me niet eens moeten folteren. Zet gewoon een van die douane kerels voor me en ik beken alles wat ze me maar willen doen bekennen :-)

Bon, ondertussen alweer een kwartiertje later en op naar de incheckbalie om ons bagage in te checken voor de volgende vlucht, nog eens door een veiligheidscontrole (mijn voorlopige borst heeft trouwens geen enkel alarm doen afgaan!) en dan dachten we dat we aan de gate waren en met een bus naar het vliegtuig zouden gebracht worden maar toen de bus 10 minuten later vertrok bleek deze bus ons enkel naar de vertrekhal voor de binnenlandse vluchten te brengen. We kwamen in de vertrekhal om 7.44 en het inchecken begon om 7.45!

Zoals verwacht was onze gate de laatste en verste van alle gates dus hebben we hebben we ons oververmoeide lichaam nog eens in een versnelling hoger moeten leggen en een sprintje trekken, we waren op tijd maar zijn alle drie als een blok in slaap gevallen van zodra het vliegtuig opsteeg, hebben het tweede ontbijt volledig gemist en waren nog een beetje groggy toen de wielen de landingsbaan raakten.

Maar Hilary stond ons reeds op te wachten en van toen begon onze vakantie!

Om ons wakker te houden begonnen we met een wandeling rond het meer hier bij hen in de buurt ... wat een wereld van verschil met Tokyo! 

Lisa was in de zevende hemel, ze hebben een hond en het is er eentje die niets liever doet dan achter een bal hollen, die bal terugbrengen en opnieuw beginnen. Het is een schatje!

Lisa en ik hebben onze volgende woonst al uitgekozen ;-)

De lokale fauna.

En flora; deze boom noemen ze een papieren-schors-boom. Ik heb er aan gevoeld en de schors voelt echt aan als een oud telefoonboek, eentje die in weer en wind buiten gelegen heeft.

Na de wandeling zijn we nog voor naar een uitkijkpunt gereden om Brisbane vanuit de hoogte (en verte) te zien.

Nog meer lokale fauna.

En dan uiteindelijk de meest lokale fauna ;-)

Op terugweg natuurlijk genieten van een beetje beroepsmisvorming.

Om terug thuis te eindigen, voor sommigen hoog tijd om een dutje te doen ...

... voor anderen tijd om eventjes toe te geven aan hun computerverslaving.

Maar om 9 uur was ons kaarsje op en binnen een paar minuten waren we alle drie in dromenland.

Sayonara en kus van mij!

Australië: proloog

Het is Golden week in Japan; een week met 3 feestdagen ... alhoewel, het zijn er in feite maar 2 met een gewone dag er tussen in maar er is een wet in Japan die zegt dat een gewone dag tussen twee feestdagen ook een feestdag is. Grappige manier van denken van die Japanners :-)
En als er dan toch al 3 vrije dagen zijn dan is de stap naar een hele week vrijaf snel gezet.

De rest van de wereld volgt duidelijk niet dezelfde wetten en feestdagkalenders en dus gebeurt het maar al te vaak dat Joris op zakenreis is als D&L vrijaf hebben of als er een Japanse feestdag is. Deze keer botst de Brisbane Truck Show met de vrije dagen op onze kalender! Maar zowel D&L als ik konden wel eens een vakantie gebruiken na de achtbaan van emoties de voorbije maanden én onze vrienden in Brisbane hadden al vaker gevraagd of we niet eens langskwamen dus waren onze tickets naar "Down Under" snel geboekt. Dat Joris 2 dagen moest werken en we zonder hem zouden terugkeren naar Tokyo omdat hij de week erna ook nog in Melbourne (denk ik) moest zijn pakten we er dan maar bij.

En dan, een dag voor ons vertrek naar Australië, het slechte nieuws vanuit België. Joris' mama, broers en zussen die hem nu meer dan ooit nodig hebben om samen te rouwen, te lachen en te huilen bij herinneringen aan mooie momenten. Samen papie's begrafenis regelen ...

Dit nieuws heeft uiteindelijk mijn bolster gebroken, de bolster die me de voorbije maanden beschermd heeft en me sterk hield. Waarvan ik wist dat die ooit eens zou opengaan omdat dat nu eenmaal de taak is van bolsters; opengaan als wat van binnen zit klaar is voor de buitenwereld.
Ik had gehoopt om nog wat langer afgeschermd te blijven maar misschien is het wel goed zo, een bolster die niet opent doet uiteindelijk de inhoud meer kwaad dan goed.

En toen wou ik bij Joris zijn, mee naar België maar toch weer niet want D&L hebben me ook nodig en ik wil niet dat ze nog eens 2 grote jetlags op een week moeten meemaken. Ik wou ook op de begrafenis zijn om mijn familie te kunnen troosten en door hen getroost te worden maar D&L zitten zelf nog in het verwerkingsproces van de misselijkmakende achtbaan die de voorbije maanden waren. Zelfs eenmaal op het vliegtuig naar Australië was ik er niet zeker van dat we de juiste keus gemaakt hadden maar nu we hier zijn met zoveel zorg en vriendschap door Hilary, Rob en Byron omringd worden weet ik dat het de juiste keuze was, ook al was het geen makkelijke.

Sayonara en kus van mij

langzaam, langzamer

Wat is er gebeurd de laatste week?

- eerst mocht ik terug met de fiets rijden
- maandag kreeg ik het heeeeel goede nieuws dat er geen uitzaaiingen zijn en ik dus geen chemo en/of bestraling nodig heb. Ik word wel nog van dichtbij opgevolgd, dat betekent dus om de drie maanden op controle maar dat hebben we er graag voor over :-)
- dan werd ik met 100 cc bijgevuld (... de voorlaatste keer)
- en uiteindelijk kreeg ik groen licht om terug te sporten!

Dus deze ochtend stond ik klaar met mijn loopschoenen.

Het was een tegenvaller, ik had misschien niet zoveel mogen verwachten op minder dan een maand na de operatie maar op een of andere manier blijf ik maar hopen dat ik de oude Stefanie nog ben.
Nu ja, ik heb mijn 5 km gedaan, meer gewandeld dan gelopen.
Elke stap is er een in de goede richting ... bla bla bla, momenteel heb ik niets aan die clichés.

Vrijdag doe ik opnieuw een poging.

Sayonara en kus van mij.

Is het wel een beetje moe.

Gisteren was ik van plan om te bloggen; het was toen 11 april en exact één maand na de aardbeving. Het zou een positieve blog worden waarin ik zou schrijven dat we merken dat de naschokken in sterkte aan het afnemen zijn en dat we weer wat meer onbezonnen door de dag gaan.

Maar dan was het weer prijs; om twintig over vijf in de namiddag een aardbeving met magnitude 7.1 in Fukushima, dus midden in kerncentrale gebied en iets dichter bij Tokyo dan een maand geleden.

En sindsdien is het opnieuw met regelmaat (of beter gezegd onregelmaat) schudden geblazen ... de teller staat ondertussen op 978 sinds 11/3.

Ik ben het een beetje moe. 

Waar ik naar uitkijk:

- weer in mijn blootje slapen; er is niks mis met een pyjama want sinds mijn ziekenhuisbezoek heb ik er drie Japanse (= te kort aan de armen en benen) maar wat OK is in een ziekenhuisbed is toch moeilijk gewoon te worden in mijn eigen bed. Maar als het begint te schudden dan wil je niet staan sukkelen op een been om in je pyjamabroek te geraken.

- mijn gasoven weer gebruiken zonder in de keuken te moeten blijven; bij een aardbeving moet je direct het gas uitdraaien en dus wil ik momenteel niet meer dan 2 à 3 meter van de oven verwijderd zijn.

- op straat kunnen lopen zonder dat de trillingen van een voorbijrijdende vrachtwagen het haar op je armen doet rechtstaan.

- de kinderen weer met een gerust hart kunnen thuislaten terwijl ik eventjes naar de supermarkt om de hoek loop om een paar dozen melk.

- eindelijk eens van het gevoel af zijn dat je constant zeeziek bent.

Maar als we al het bovenstaande eventjes wegdenken dan is Japan een wondermooi land waar de lente nu echt zijn intrede gedaan heeft en dat levert mooie plaatjes op van gelukkige mensen :-)

Sayonara en kus van mij.

Hiroshima: dag 4

Dit is het laatste Hiroshima verslag. In den beginne was er ook een dag 5 gepland maar we verlangden alle vier terug naar "thuis" (Tokyo dus). Er werd ook slecht weer voorspeld voor dag 5 dus was de beslissing om onze treintickets om te boeken naar dinsdagvoormiddag ipv dinsdag late namiddag snel gemaakt.

Maar terug naar dag 4 en de eerste stop voor de dag was Hirsoshima Castle; zoals vele gebouwen een replica (uit 1958) want van dit kasteel bleef ook niet veel over na 6 augustus 1945.

Het originele kasteel werd gebouwd in 1589 en werd voor het grootste deel van de tijd gebruikt door de leenheer om van daaruit over zijn 9 "provincies" te regeren. Eind van de jaren 1800 werd het hele gedoe met feodale rechten afgeschaft en werd het kasteel meer en meer voor militaire doeleinden gebruikt. Het was het Keizerlijk Militair Hoofdkwartier tijdens de eerste Chinees-Japanse oorlog. Die oorlog heeft Japan trouwens gewonnen en de publieke vernedering is China nooit te boven gekomen; het is dus al een tijdje dat deze buren niet echt vriendjes zijn ...
Dit is vele eeuwen geschiedenis in een notendop en misschien vergeet ik wel belangrijke details maar dit is dan ook "Stefanie schrijft het van zich af" en niet "Stefanie schrijft geschiedenis!

Op het kasteeldomein zijn maar een paar gebouwen heropgebouwd, van de andere zijn enkel nog de stenen funderingen te zien.

Er staan ook drie bomen op het domein die de atoombom overleefd hebben; een eucalyptus, een wilg en een palm. Je ziet dat ze serieus afgezien hebben, verminkt door de bom en daardoor vervormd gegroeid tijdens de jaren van herstel maar het zijn overlevers en zo hebben we ze graag!

De eucalyptus.

De wilg; ik word helemaal week vanbinnen als je ziet hoe ze de takken van de oude boom ondersteunen en de oude dame zelfs een korset aantrekken om haar stam wat meer steun te geven ...

En toen kwamen we tijdens onze wandeling door het kasteeldomein ineens midden in een Japanse trouw terecht. Het heeft toch iets die kimono's ...

Dan, in alle glorie: het kasteel!
Daan voelde zich al helemaal Ninja en met zijn paraplu-samoeraizwaard moest eventjes een schijnduel uitgevochten worden.

Het vijf verdiepingen tellende kasteel staat vol met oude voorwerpen; schitterende zwaarden uit de dertiende eeuw, volledige gevechtsuitrustingen. Dan zie je Daan zijn ogen glinsteren en is het nog maar eens heel duidelijk dat hij een zoon van Joris is ...

En toen begon het verkleedpartijtje. We kregen al snel hulp van Japanners die het duidelijk belangrijk vonden dat die exotische kinderen op correcte wijze werden aangekleed.

Bij het aandoen van een Uchikake (een bruidskleed) kreeg Lisa zelfs hulp van twee gepensioneerde dames. Eentje in beeld en eentje die buiten beeld instructies stond te geven.
En dan besef je dat de gemiddelde bruid niet veel groter is dan Lisa want wat eerst gigantisch veel stof leek te zijn werd door de Japanse dames op een professionele wijze rond Lisa gedrapeerd.

En dit is het eindresultaat.

Daarna kregen we nog de kans om onze namen te kalligraferen dus nu zijn we vier bladwijzers rijker! Jeuj!
Leuk zo een museum waar je ook dingen kan doen. Dat maakte het voor Daan en Lisa heel wat leuker dan van vitrine naar vitrine te lopen.

Het Shukkeien park was nummer twee op het programma, dik tegen Lisa haar goesting die haar zinnen gezet had op een namiddag achter de computer in een kleine hotelkamer ...

Deze brug in het midden van het park ziet er op het eerste zicht niet merkwaardig uit maar de treden hellen, hoe verder naar beneden, steeds schuiner en schuiner naar voor af. Heel bizar en oncomfortabel!

Met een klein bamboebos, ik hou wel van al die mooie rechte stammen!

En waarom is het toch zo moeilijk om eens normaal op de foto te staan ;-) Alhoewel, dit is wel wat we bij Joris onder normaal mogen verstaan.

Ik vond deze kunstwerken wel fascinerend tot we een boom zagen die op dezelfde manier was ingepakt en we beseften dat het "iets" was, ingepakt tegen de vrieskou. Geen flauw idee welke plant dat kan geweest zijn ...

Maar ook al viel het weer wat tegen die dag toch was het duidelijk dat de lente in het land was. Jullie hebben mijn kersenbloesemfoto's al gezien, wel, een paar weken geleden waren het de pruimenbloesems die voor kleur in den decor zorgden.

Roze is dan ook de kleur van de lente en deze jongedames vonden het helemaal niet erg om met twee kawaii (schattige) buitenlandertjes op de foto te gaan. We hebben er ook eentje moeten maken met hun fototoestel dus misschien staat deze foto wel ergens op een Japanse blog ook!

Tegen 's avonds (en na een uurtje computeren) was ons Lisa alweer ontdooid en zijn we nog voor een laatste avondmaal op restaurant geweest.

En ja, dit hebben we met vier (bijna) opgekregen!

Sayonara en kus van mij!