Is het wel een beetje moe.

Gisteren was ik van plan om te bloggen; het was toen 11 april en exact één maand na de aardbeving. Het zou een positieve blog worden waarin ik zou schrijven dat we merken dat de naschokken in sterkte aan het afnemen zijn en dat we weer wat meer onbezonnen door de dag gaan.

Maar dan was het weer prijs; om twintig over vijf in de namiddag een aardbeving met magnitude 7.1 in Fukushima, dus midden in kerncentrale gebied en iets dichter bij Tokyo dan een maand geleden.

En sindsdien is het opnieuw met regelmaat (of beter gezegd onregelmaat) schudden geblazen ... de teller staat ondertussen op 978 sinds 11/3.

Ik ben het een beetje moe. 

Waar ik naar uitkijk:

- weer in mijn blootje slapen; er is niks mis met een pyjama want sinds mijn ziekenhuisbezoek heb ik er drie Japanse (= te kort aan de armen en benen) maar wat OK is in een ziekenhuisbed is toch moeilijk gewoon te worden in mijn eigen bed. Maar als het begint te schudden dan wil je niet staan sukkelen op een been om in je pyjamabroek te geraken.

- mijn gasoven weer gebruiken zonder in de keuken te moeten blijven; bij een aardbeving moet je direct het gas uitdraaien en dus wil ik momenteel niet meer dan 2 à 3 meter van de oven verwijderd zijn.

- op straat kunnen lopen zonder dat de trillingen van een voorbijrijdende vrachtwagen het haar op je armen doet rechtstaan.

- de kinderen weer met een gerust hart kunnen thuislaten terwijl ik eventjes naar de supermarkt om de hoek loop om een paar dozen melk.

- eindelijk eens van het gevoel af zijn dat je constant zeeziek bent.

Maar als we al het bovenstaande eventjes wegdenken dan is Japan een wondermooi land waar de lente nu echt zijn intrede gedaan heeft en dat levert mooie plaatjes op van gelukkige mensen :-)

Sayonara en kus van mij.