Hiroshima: dag 2

De volgende dag (zaterdag) zijn we naar Miyajima gegaan, een eiland net voor de kust van Hiroshima en te bereiken door eerst 40 minuten met de tram te reizen en dan nog eens een tiental minuten met de ferry.

Dit eiland is voornamelijk gekend voor zijn Otorii Gate, de poort waarlangs de goden het heiligdom kunnen betreden. Deze poort staat in het water en is met zijn 60 ton best stabiel.

Het heiligdom staat ook op palen en lijkt bij vloed wel op het water te drijven. Hier op de achtergrond ... bij eb ...

Op het eiland loopt het vol met reeën die door de toeristen in de loop van de voorbije jaren "miskweekt" zijn. De reeën komen het voedsel uit je rugzak stelen en zelfs folders, kaarten en kledingstukken zijn niet veilig. Je zou denken dat het geiten zijn!
Daan was een ijsje aan het eten en de eerste keer hij in zijn horentje beet leek het wel alsof het radarsysteem van de reeën in gang gezet werd. De kleine "krak" was genoeg om ineens omringd te zijn. Daan probeerde gewoon weg te wandelen maar hij had een hardnekkige stalker!

Tenslotte moest Daan op de kade gaan staan, waar de zout- en algengeur sterker was dan de ijsjesgeur, om het laatste van zijn ijsje in alle rust te kunnen opeten.

De Otorri poort in Miyajima is een van Japans 3 mooiste zichten dus moesten we wel eens poseren :-)

Ondertussen was het eb en gingen veel Japanners geld stoppen in de spleten van de Otorri; om geluk en voorspoed af te kopen.

Daan en Lisa hebben hetzelfde gedaan maar met muntjes die ze vonden in het zand rondom de poort. We gaan dus veel gerecycleerd geluk en voorspoed hebben in de toekomst!

En daarna begon onze tocht naar Mt. Misen, de hoogste berg van Miyajima met z'n top op 535 meter. In de bossen rondom zijn verschillende heiligdommen (shrines) te vinden en dit alles is in de loop van de jaren (eeuwen kan je bijna zeggen) onveranderd gebleven en staat sinds 1996 op de UNESCO werelderfgoed-lijst.

De weg naar boven slingert zich langs alle kleine winkeltjes en eetstandjes, eenmaal die gepasseerd is er een shuttlebus die je naar het begin van de kabelbaan brengt maar na dit bord gezien te hebben beslisten we om dat stuk te voet te doen en we waren niet van plan om een spurtje te trekken!

Het werden iets meer dan 10 minuten want er was zoveel moois te zien onderweg en er was onderweg zelfs een klein openlucht restaurantje waar we een late lunch (noedels) aten.

Twee verschillende kabelbanen brachten ons tot op 433 meter hoogte.

En dan nog eens te voet 100 meter stijgen ... maar 100 meter stijgen is geen 100 meter stappen. Er leek maar geen eind aan te komen. Gelukkig waren Daan en Lisa ondertussen getransformeerd in Indiana Jones & Co dus die liepen zowat de berg op.

En toen waren we boven.
ET ... phone home.

Het uitzicht was fenomenaal, een beetje mistig dat wel maar fenomenaal!
En dan hadden we de keuze om die 100 meter weer af te dalen en met de kabelbaan naar beneden te gaan OF de 535 meter hoogteverschil langs een bergpad naar beneden te wandelen. Yep, het werd het tweede en we hadden er geen spijt van, al stonden onze kuiten daarna nog dagenlang gespannen ...

Dit is de eeuwig durende vlam (Kiezu-no-hi) en zou door Kobo Daishi zo een 1200 jaar geleden aangestoken zijn als deel van zijn toenmalige religieuze training. Hier komt ook het vuur vandaag dat brandt in het Peace Parc.
Wij vonden alle vier dat ze er wel eens een extra blokje hout mochten op gooien want dat het niet echt met overtuiging aan het branden was. Stel dat het vuur zou uitgaan terwijl wij er stonden op kijken ...

Deze plek is ook het heiligdom van de geliefden met volgende mooie spreuk uitgehouwen in een steen aan de ingang: "Here I declare this land as Lover's Sanctuary to impart the joy and the magic of encounters, blissful marriages, and raising a happy home. I send my blessings to your encounters and wish you a wonderful future."

Dit is een van de 7 wonders van Mt. Misen: de Kanman-iwa of "eb en vloed rots".

Er wordt gezegd dat het water in de holte in de rots, zowat 500 meter boven zee niveau, stijgt en daalt al naargelang het eb of vloed is ...

Toen moesten we nog een eindje zakken ...

Eenmaal terug beneden begon het te schemeren en aangezien we toch dringend onze benen moesten laten rusten hebben we eventjes op de kade gezeten, we zagen het tij binnenkomen. De onvermoeibare Daan en Lisa bleven tot op het laatste moment beneden in het zand om dan op het nipt de kaaimuur op te klimmen alvorens hun voeten nat werden.

Deze dag heb ik meermaals tranen in mijn ogen gehad, het was er zo rustig, zo ongerept, zo mooi. We konden geen betere plek gekozen hebben om eventjes weg te zijn van alle onrust, speculaties en panikerende buitenlanders in Tokyo.

Sayonara en kus van mij!