Australië: proloog

Het is Golden week in Japan; een week met 3 feestdagen ... alhoewel, het zijn er in feite maar 2 met een gewone dag er tussen in maar er is een wet in Japan die zegt dat een gewone dag tussen twee feestdagen ook een feestdag is. Grappige manier van denken van die Japanners :-)
En als er dan toch al 3 vrije dagen zijn dan is de stap naar een hele week vrijaf snel gezet.

De rest van de wereld volgt duidelijk niet dezelfde wetten en feestdagkalenders en dus gebeurt het maar al te vaak dat Joris op zakenreis is als D&L vrijaf hebben of als er een Japanse feestdag is. Deze keer botst de Brisbane Truck Show met de vrije dagen op onze kalender! Maar zowel D&L als ik konden wel eens een vakantie gebruiken na de achtbaan van emoties de voorbije maanden én onze vrienden in Brisbane hadden al vaker gevraagd of we niet eens langskwamen dus waren onze tickets naar "Down Under" snel geboekt. Dat Joris 2 dagen moest werken en we zonder hem zouden terugkeren naar Tokyo omdat hij de week erna ook nog in Melbourne (denk ik) moest zijn pakten we er dan maar bij.

En dan, een dag voor ons vertrek naar Australië, het slechte nieuws vanuit België. Joris' mama, broers en zussen die hem nu meer dan ooit nodig hebben om samen te rouwen, te lachen en te huilen bij herinneringen aan mooie momenten. Samen papie's begrafenis regelen ...

Dit nieuws heeft uiteindelijk mijn bolster gebroken, de bolster die me de voorbije maanden beschermd heeft en me sterk hield. Waarvan ik wist dat die ooit eens zou opengaan omdat dat nu eenmaal de taak is van bolsters; opengaan als wat van binnen zit klaar is voor de buitenwereld.
Ik had gehoopt om nog wat langer afgeschermd te blijven maar misschien is het wel goed zo, een bolster die niet opent doet uiteindelijk de inhoud meer kwaad dan goed.

En toen wou ik bij Joris zijn, mee naar België maar toch weer niet want D&L hebben me ook nodig en ik wil niet dat ze nog eens 2 grote jetlags op een week moeten meemaken. Ik wou ook op de begrafenis zijn om mijn familie te kunnen troosten en door hen getroost te worden maar D&L zitten zelf nog in het verwerkingsproces van de misselijkmakende achtbaan die de voorbije maanden waren. Zelfs eenmaal op het vliegtuig naar Australië was ik er niet zeker van dat we de juiste keus gemaakt hadden maar nu we hier zijn met zoveel zorg en vriendschap door Hilary, Rob en Byron omringd worden weet ik dat het de juiste keuze was, ook al was het geen makkelijke.

Sayonara en kus van mij