Chocolade

Nope, we zijn niet naar Singapore dit weekend. Joris heeft gisteren een aller-retourke naar Singapore gedaan voor de bewuste stempel in zijn pas. Voor D&L en mezelf zou die stempel er hier in Jakarta kunnen ingemept worden ... Neen, we zullen er maar geen vragen bij stellen!

Maar dit geheel terzijde want ik wou het eens hebben over chocolade.

Nog steeds heb ik geen Coté d'Or gevonden maar wat de eerste weken een echte zoektocht was is nu al heel wat afgezwakt. 

Als echte Belg weet ik dat je chocolade niet in de ijskast mag bewaren maar kamertemperatuur hier in Jakarta is zowat smelttemperatuur voor chocolade en chocolade met een lepeltje eten is nu ook alweer mijn ding niet. Dus liever geen chocolade dan ijskastchocolade.

Al heb ik voor alle zekerheid, voor zwakke momenten en momenten van grote nood, een pak RitterSport liggen in de ijskast.

Maar wat ik hier mis aan Belgische chocolade wordt ruimschoots goed gemaakt door alle ijsproducenten. Ze hebben allemaal een uitgebreid gamma van ijs met "Belgische chocolade" (voor zover we ze mogen geloven).

Een ijsje (of twee zelfs) in dit weer, dat smaakt!
En chocoladeijs met een lepeltje eten daar is dan weer niks mis mee!

Sampai jumpa lagi en kus van mij!

De eerste keer

Verhuizen naar een andere stad of dorp betekent vaak; een nieuwe bakker en slager om de hoek, een nieuwe huisarts, misschien een nieuwe kapper als je niet een keer in de 6 weken terug rijdt naar je oude!

Verhuizen naar een ander land gaat dan nog een stapje verder want dan komt er ineens ook het cultureel verschil en het taalverschil bij en om de 6 weken naar je oude kapper is dan ook geen optie meer.

Dus zijn de voorbije maanden in Jakarta gevuld met "de eerste keer";
- voor het eerst naar de nieuwe school; gelukt! ... en dat dankzij ons 2 wereldburgers D&L
- voor het eerst grote inkopen doen; gelukt! ... en lijkt zelfs makkelijker dan in Tokio
- voor het eerst naar de dokter; gelukt! ... is een medisch centrum met heel wat Engelstalige dokters
- voor het eerst naar de gynaecologe; gelukt! ... en dit is een pak van mijn hart
- voor het eerst facturen betalen; gelukt! ... wel met een bankbediende aan mijn zij maar dat ben ik al gewoon sinds ons verblijf in Tokio.

En nu komt het:
- voor het eerst naar de kapper; GRANDIOOS MISLUKT!

Misschien ligt het ook een beetje aan mij maar daarvoor moet ik jullie wat voorgeschiedenis geven.
Toen we naar Tokio gingen verhuizen kregen we de goede raad mee om voorzichtig te zijn bij het kiezen van een kapper want "dat Aziatisch haar" is toch helemaal wat anders dan dat van onze contreien. "Onze contreien" dat was dus Zweden op dat moment.
Maar eenmaal in Tokio bleek de Zweedse gemeenschap een uitgebreide lijst te hebben van kappers die wel overweg konden met ons haar. Dus kwam ik terecht bij Tony & Guy en ook al moest ik minstens 8 keer zoveel betalen als bij mijn dorpskapper in Kaprijke, ik was gelukkig. Mooie natuurlijke highligths, perfect geknipt en een hoofd- en nekmassage erboven op.

De liefde van mijn leven en me, myself and I met een Tony & Guy TOKIO kopje.

Tijdens ons pre-visit (bezoek aan het land alvorens de beslissing te pakken om te verhuizen) in Jakarta zag ik toevallig een Tony & Guy in een van de vele winkelcentra. En dan nog wel op wandelafstand van bij ons nieuwe thuis bleek achteraf. Ik was gerust, we konden verhuizen :-)

Bij deze is dus ook bewezen dat de vlag de lading niet altijd dekt.
Op een maandag binnen gesprongen bij de T&G kapper hier in Jakarta en al tijdens het aanbrengen van mijn highlights had ik het gevoel dat het er iets grover aan toe ging dan in Tokio. En mijn highlights waren aan de oranje kant. De blikken van D&L spraken boekdelen en Joris vond het wel een "spannende" kleur (!!!!) dus ik de volgende dag terug om een nieuwe afspraak te maken.

Aan klantvriendelijkheid geen gebrek; natuurlijk zouden ze er voor zorgen dat het oranje een meer natuurlijke tint zou krijgen en op de l'Oreal kleurenkaart toonden ze me de effectief de kleur die ik al 2 jaar gebruik (of er toch heel erg op lijkt). Ik vroeg nog of dit een kleurenkaart was voor het kleuren van Indonesisch haar of haar zoals dat van mij ... je ziet, het blindelings vertrouwen in Tony & Guy was er dan toch al niet meer ... en volgens hen was dat de kleurkaart voor de westerlingen.

Van zodra ik terug voor de spiegel zat na het wassen van mijn haar wist ik dat het fout was, goed fout.
Mijn hightlights waren niet meer oranje ... maar geel en de rest van mijn haar was oranje!

Ze begonnen vrolijk mijn haar te drogen maar toen begonnen de tranen langs mijn gezicht te lopen en besefte dat ik er genoeg van had. Ik haalde mijn telefoon boven, toonde hen de foto van mezelf met mijn T&G Tokio coiffure en zei (redelijk luid want het werd heel stil in de rest van de zaak) dat dit is wat ik verwacht van een Tony & Guy kapsalon en dat ze er maar snel iets moesten aan doen zodat ik er weer zou uitzien als op de foto.
En opeens stond daar de reddende engel (maar dat wist ik toen nog niet); Axel, hun "senior colorist" die volgens hemzelf een klantenbestand had dat voor 95% uit westerlingen bestond. Yeah sure, wie ben ik om nog eens de goedgelovige uit te hangen ... Maar veel keus had ik niet want daar buitengaan met een vuurtoren op mijn hoofd was ook niet echt een optie.

(Alleen voor mijn mama; neen je hoeft niet langs te komen om het hen eens goed te komen zeggen ...)

Hij heeft gedaan wat hij kon en ik kan zonder problemen terug onder de mensen komen, er is nog een lichte hint van oranje hier en daar en hij zegt dat de volgende keer hij in staat zal zijn om alles weer in zijn plooi te krijgen. Jullie zeggen misschien "Volgende keer? Geen haar op mijn hoofd (haha) dat er aan denkt om daar ooit nog terug te gaan."
Maar ik besef dat het de veiligste keuze is om daar terug te gaan; ze weten wat ze NIET moeten doen, hun kleurspecialist is er in geslaagd om een serieuze ramp (in mijn ogen) teniet te doen dus hij kan er wat van en zal dan ook de enige zijn die in de toekomst nog aan mijn haar mag komen!

Sampai jumpa lagi en kus van mij!

Vaccinaties

We hebben hier niet alleen veel beestjes die met het blote oog waarneembaar zijn, de ene al iets makkelijker dan de andere, er zijn er hier jammergenoeg ook heel veel onzichtbare ...

Dus zaten we deze week bij de dokter voor een reeks vaccinaties; tyfus, hondsdolheid en hepatitis A.

Bij gebrek aan andere niet bezette ruimtes mochten we naar de onderzoekskamer van de pediater. Leuke onderzoekstafel hé! Dat is nog eens wat anders dan al die saaie witte ruimtes.

Daan vond alvast een rustig plekje, een StarWars boek in de hand om de tijd te verdrijven en wetend dat er thuis pannenkoeken op hem wachten.

Niet iedereen is even moedig als het op spuiten aankomt ...

Volgende week opvolgspuit nr 2 (hondsdolheid).

Sampai Jumpa Lagi en kus van mij!

Vuilnisgat of vuil gat?

Tijdens mijn wandelingen is me het volgende opgevallen; veel van de omheinde huizen hebben in hun omheiningsmuur een luik waar ze volgens mij aan de binnenkant het vuilnis in storten en die dan door de vuilnisophaaldienst (de vuilkar) aan de buitenkant leeggemaakt wordt.

Maar ik heb hier nog geen enkele vuilkar gezien en veronderstel dus dat iedereen die ook maar iets kan/wil recupereren door je vuilnis gaat om te zien of er iets bruikbaars bijzit ...

De meeste van die luiken zien er dus ook uit als regelrechten mini-stortplaatsen.

Sampai jumpa lagi en kus van mij!

Blijven lopen ...

Gisteren ben ik dan, op een zondag, op een onmenselijk vroeg uur, op karakter (haha) uit mijn bed gekropen om 5.30 om Joris te gaan aanmoedigen bij alweer een loop.

Dit maal de Jakarta Halve Marathon en die werd gelopen op de Jalan Jenderal Sudirman. Een straat genoemd naar generaal ("jenderal" ... heb je hem?) Sudirman, een van de hoofdfiguren in de strijd tegen "den Jap" en "den Hollander". Hij had het druk en op zijn 34ste was dat korte leven dan ook al over, geveld door een andere vijand; tuberculose.

Joris nog voor de wedstrijd en het zweet liep al van hem af, de start was om 6.45 (veel te laat volgens hem) en toen was het al meer dan 30°C, luchtvochtigheid 70%.

En ook Claus van de Jakarta Free Spirit Runners was er.

De Sudirman is een beetje de Champs-Élysées van Jakarta (maar dan zonder de winkels en de Fransmannen) gelegen in het wolkenkrabber gedeelte van de stad. Op zondag ochtend van 6 tot 11 is een groot deel van deze lange straat auto-vrij en dan wordt dit stuk van Jakarta overspoeld door fietsers. Ik wist niet eens dat er zoveel fietsen waren in Jakarta.

En daar is de start van de halve marathon!

Net over de startlijn en dus nog fris genoeg om te zwaaien naar de pers.

En hij begint lopers van de 5km-run in te halen die voor de halve marathon gestart waren.

Terwijl Joris zijn vier rondes van 5km en een scheet aan het lopen is zorg ik voor het intermezzo.

En daar komt Joris al voor zijn tweede ronde.

Intermezzo ...

Ook al deed deze kerel niet mee aan de wedstrijd, liep hij tegen de richting in en op blote voeten toch zat er serieus wat vaart achter.

Joris en de waterpost, eventjes voor hij zijn laatste ronde ingaat.

De finish op 1u56!

En zo ben je al om 9 uur op zondagochtend terug thuis, met een 21km in de benen ...

Voor vandaag voorspellen ze gevoelstemperatuur 42° C en luchtvochtigheid van 80%, de herfst is in het land!

Sampai jumpa en kus van mij!

't zijn toeristen

We zijn nog steeds in blijde verwachting van zowel werkvergunning (voor Joris) als verblijfsvergunning (voor ons alle vier) en dus zijn we hier momenteel met een toeristenvisum. Dat is 60 dagen geldig en we zijn geland op 2 augustus ... Yep, time flies dus moeten we binnenkort "eventjes" weg uit Indonesië om dan een paar dagen later als toeristen terug te landen en weer 60 dagen legaal in het land te zijn.
Tijdens het avondeten waren de suggesties van Daan en Lisa om naar Australië te gaan, of Tokio of België ... maar aangezien het enkel een weekendtrip zal zijn gaan we naar de buren; Singapore.

We hebben daar al eens een korte stop gehad op de trip België - Indonesië, met bijhorende prentjes als resultaat.

Yep, deze is bijgeschreven op Daan's verlanglijstje.

Als je houdt van architectuur dan ben je hier op het juiste adres, ze durven en kunnen hier echt hun fantasie omzetten in werkelijkheid.

Het Marina Bay Sands hotel heeft een centraal "schip" dat de drie aparte pijlers verbindt en waar je een fantastisch zicht hebt op de stad.

Dus binnenkort misschien meer van dit en dat.

Sampai jumpa lagi en kus van mij!

Meugn - bijvoegsel

Ik was nog vergeten zeggen dat we als hulp in onze muggenjacht ook nog Theo hebben, een gekko die in onze keuken leeft en die we vaak betrappen als we 's avonds onverwachts de keuken nog eens binnen komen.

Maar om efficiënt te zijn zou Theo zijn hele familie moeten meebrengen of wel zou hij minstens 10 keer groter moeten zijn ...

Sampai jumpa lagi en kus van mij!

Meugn [langgerekt uitspreken]

Meugn (zoals Bernd ze heeft leren kennen) of muggen voor de rest van ons.
Ik vloek niet snel maar hier heb ik D&L al meer dan eens verschrikt en/of geamuseerd naar mij zien kijken als ik weer eens gebeten ben en ik het van me af moet vloeken.

Ze hadden ons gewaarschuwd dat er hier veel muggen zijn. Maar ik denk niet dat het tot ons doordrong dat ze ZO VEEL muggen bedoelen.

En het zijn daarbij nog eens geniepige. Kleine monsters die zich onder tafel, onder de zetel of onder het bed gaan wegsteken en dan heel stilletjes aanvallen. Het enerverende ieieieieieiei muggengeluid dat de meeste muggen thuis (=België) maken daar doen de Indonesische niet aan mee. Geen kik geven ze en het jeuken begint pas als zij al weer veilig in een donker hoekje verdwenen zijn.

We zijn begonnen met 2 van die tennisraketten op batterijen, die werken voor overdag als je in de zetel zit met je wapen binnen handbereik en er komt een voorbij gevlogen.

Dan zijn er voor 's nachts Baygon tabletjes voor in het stopcontact bijgekomen. De muggen lachten ons vierkant uit.
Dus dan maar extra muggenvangers gekocht. Zo het type dat je in slagerijen ziet met die paarse lichten.

Ja, het ziet er nog een beetje leeg uit maar die container ... jullie weten wel waar die is.

Die voor Daan en Lisa hun slaapkamer (en keuken, en bureau ...) zijn er geen die "kadjing" doen bij aanraking van de mug. Neen, ze hebben een ventilator die van zodra de mug naar het licht gaat de muggen in het toestel zuigt en door de luchtcirculatie zijn de monsters de volgende ochtend uitgedroogde knapperige muggenlijkjes.

Dit was de vangst van de dag (of moet ik nacht zeggen) ...

Maar bovenop de Baygon en de muggenval moet ik ons dan ook nog eens insmeren met Deet; handen, voeten, nek en oren ... die delen die van onder de dekens komen. Want toch slagen er sommige muggen in om met hun ogen dicht (tegen het paarse licht) en hun adem inhoudend (tegen de Baygon) een lekker lichaam te ontdekken. De snoodaards!

En ja, nu hoor ik jullie al zeggen; een muggennet rond het bed, wel ... dat idee is ons niet vreemd. We hebben echter allemaal een plafondventilator boven ons bed dus moeten we eerst eens heel goed nadenken want de combinatie muggennet + ventilator kan best hilarische Youtube filmpjes opleveren maar liever niet met een van ons in de hoofdrol.

En neen, we leven niet in een hutje met wat gaten in de muren die de vensters moeten voorstellen. Ons huis heeft muggengaas voor alle vensters, de deuren zijn onderaan afgewerkt met borstels en rondom met schuimband om de beestjes buiten te houden. Sinds een paar dagen is ons overdekt terras zelfs volledig rondom afgewerkt met muggengaas ...

Er zijn gewoon VEEL, HEEL VEEL muggen! *vloekt nog eens goed*

Sampai jumpa lagi en kus van mij!

Luis en gespuis

Daan is net zoals mij een buitenmens dus van zodra die hatelijke, storende, verplichte, van de pot gerukte (50% van deze termen komen uit zijn mond, de andere 50% kan je in zijn ogen lezen) huiswerktaken achter de rug zijn is hij buiten met zijn vrienden. De steps met het vliegtuig naar hier meebrengen was een hit. Hij heeft deze maand in ons klein straatje al meer kilometers gedaan dan de voorbije 2 jaar samen in Tokio.

Gisterenavond kwam hij binnen met de melding; "ik denk dat ik luizen heb, ik kwam aan mijn haar en er zat een beest op mijn hand". Nu, aan alle soorten beestjes geen gebrek hier en met zijn haar dat stijf stond van het zweet en het stof was het alvast een goed idee om eerst eens te douchen. Ah ja ... en aangezien Daan onlangs zijn trommelvlies nog eens gescheurd heeft zijn we ondertussen al een op maat gemaakte oordop gaan laten maken en kan hij weer douchen en zwemmen.

Na de douche en avondmaal, wentelteefjes, ben ik beginnen plukken, yep plukken met mijn nagels want de luizenkam zit natuurlijk in de container (die tot nader order nog in de haven van Yokohama, Japan, staat ... maar daar op een andere keer meer over).
Daan is een blondje en de neten waren best makkelijk te zien, hier en daar ook al een kruipertje geplukt. Gelukkig vinden D&L het zalig om mijn schoot te liggen terwijl ik pruts in hun haar, aan hun oren en daarbij nog eens aan rugkrabben doe.

En aangezien luizen volgens mij al lang uit de taboesfeer zijn stuurde ik een kort berichtje naar Daan's juf & schoolverpleegster zodat ze ouders van zijn klasgenootjes/jaargenootjes konden aanmanen om hun zoon/dochter ook eens te checken.

Dit zou het eind van mijn berichtje kunnen zijn ware het niet dat toen D&L naar school vertrokken waren deze ochtend ik mijn computer opstartte en een bericht van Daan's juf in mijn inbox zat.
Boodschap van de juf: "dus hij zal niet op school zijn vandaag"
WAT????
"Volgens het schoolreglement mogen kinderen met luizen niet naar school."
WAT????
Het is niet dat hij de pest heeft of ebola of schurft ... het zijn luizen begot ...

Nu ja, ik heb ze dan maar direct gecontacteerd met de melding dat Daan al een half uur geleden met de bus vertrokken was en dat hem terug naar huis sturen geen optie was en zeker niet omdat hij door mij vakkundig geplukt was en als ik iets doe dan doe ik het grondig! Nèh!

En iets over acht kreeg ik een telefoontje van de verpleegster dat ze Daan gecontroleerd hebben, niks gevonden hebben (zie je wel, wat had ik gezegd) en hem naar zijn klas gestuurd hebben.
Daan kennende zal hij deze avond uitgebreid zijn beklag doen over het onrecht dat hem vandaag is aangedaan! ;-)

Sampai jumpa lagi en kus van mij!

In den bouw

Wat zou de veiligheidscoördinator hier van zeggen?

Sampai jumpa lagi en kus van mij!

Walk in the park

Een kwartiertje te voet van bij ons thuis is er een golfterrein, zo een sjiek spel zoals golfterreinen vaak zijn in landen waar een groot deel van de bevolking geen nagel heeft om aan z'n gat te krabben. Parken en groene omgevingen zijn uiterst schaars gezaaid (lees onbestaand) hier in Jakarta dus heb ik mijn stoute (sport)-schoenen aangetrokken en ben naar daar gewandeld, gedaan alsof ik daar thuis hoorde, hier en daar eens vriendelijk geknikt en beginnen wandelen op het bijna verlaten maar oooo zo mooi onderhouden golf terrein.

Het is moeilijk te geloven dat dit pareltje midden in het drukke Zuid-Jakarta ligt.

Mijn sportschoenen, kaki-shortje en breed gerande zonnehoed moeten toch hier en daar alarmbelletjes doen rinkelen hebben want halverwege mijn wandeling werd ik door veiligheidsmensen vriendelijk aangemaand om het domein te verlaten. Ik heb me nog wat van den dommen gehouden en mijn blondheid uitgespeeld maar het hielp niet ... dedju toch!
Allé, op zoek naar de volgende wandelplaats ...

Sampai jumpa lagi en kus van mij!

De rivier

Ik heb jullie al verteld over het gebrek aan voetpaden, de complete verwaarloosbaarheid van de rechten van de voetganger, ... en ook al over de combinatie temperatuur en luchtvochtigheid.

Dat zijn een paar redenen waarom ik de omgeving voornamelijk vanuit de auto gezien heb. Maar jullie kennen me beter. Ik ben een buitenmeid, moet de omgeving voelen, zien en horen terwijl ik er met mijn beide voeten in sta.

Maar dat "in staan" is soms ook letterlijk te nemen want "vuilnis sorteren" is hier het hele handeltje gewoon ergens dumpen. Dus ook al zijn flip flops deel van je dagelijkse outfit toch heb ik voor mijn eerste verkenning te voet wijselijk beslist om sportschoenen aan te doen. 

Niet ver van ons huis is er een riviertje en vanuit de auto zag het er best tropisch uit. Te voet al iets minder ...

En toen ging ik wat dichter naar de balustrade, niet te dicht natuurlijk want zo stevig zag de brugleuning er ook niet uit.

En ipv een tropisch riviertje keek ik naar een open riool. Ik zag iets bewegen en zoomde in op het "iets".

Yep, ik was ook even van mijn melk af. Deze man viste vuilnis op, bekeek of het bruikbaar was (niet echt) en gooide het dan gewoon een paar meter verder. Ik wil me er verder niet te veel vragen bij stellen maar ben wel onder de indruk van zijn muts. Tegen de kou kan het niet zijn ... tegen de zonneslag misschien?

Sampai jumpa lagi en kus van mij!