Als je er voor staat denk je "wow, indrukwekkend" maar het is pas als je er begint over na te denken dat je echt beseft wat voor sterk staaltje bouwkunst en volharding ze hier neergepoot hebben.
De boeddhistische tempel is hier in de 9de eeuw gebouwd, terwijl de Vikingen nog wat bezoekjes brachten aan Europa. De grootste boeddhistische tempel ter wereld werd rond een berg gebouwd om het iets makkelijker voor zichzelf te maken maar verder werd er niet op een steen of 2 gekeken. In totaal zijn er meer dan 2 miljoen bouwstenen gebruikt met een totaal gewicht van een 3,5 miljoen ton!
Van bovenaf gezien ziet de tempel er uit als een boeddhistische mandala. De tempel is opgebouwd uit 9 levels waarvan de onderste 6 vierkant van vorm zijn en de bovenste 3 cirkelvormig. Onderaan heb je de wereld van de begeerte, verder naar boven begin je die begeerte los te laten maar je ziet ze nog. Dit wordt voorgesteld door de hoekige constructie. Eenmaal je de bovenste 3, de cirkelvormige, bereikt ben je in het nirwana en zijn alle hoeken (en mogelijke verleidingen) weg en blijft er alleen de cirkel over.
Dus wij op weg naar het nirwana!
Het ziet er allemaal best goed onderhouden en stevig uit maar onze privé-gids Maki (die de 6€ die hij vroeg meer dan waard was ...) wist te vertellen dat deze plek in de 10de eeuw al werd verlaten. Waarom weet niemand maar een van de redenen zou kunnen zijn dat de Islam de belangrijkste godsdienst in Indonesia werd en er te weinig boeddhisten over bleven om dit pelgrimsoord draaiende te houden. Een andere reden zou kunnen zijn dat er rond die periode een reeks vulkaanuitbarstingen was en zo superhelden waren die pelgrims nu ook weer niet ...
Knap hé, het "interlock" bouwsysteem! Ze moeten goeie puzzelaars geweest zijn in die tijd.
De jungle en de vulkanische assen deden hun werk, nog wat geholpen door de erosie en hevige regenseizoenen en zo bleef Borobudur tot begin 19de eeuw onontdekt. De lokale bewoners waren wel op de hoogte dat er daar "iets" was maar het werd geassocieerd met ongeluk en miserie dus hield iedereen er zich ver weg van. Tot die curieuzeneuzen van Britten en dan Hollanders (die duidelijk minder bijgelovig waren) zich een weg baanden en het hele boeltje in een paar maanden bloot legden.
Het duurde nog tot begin de jaren '70 tot er in samenwerking met de UNESCO een serieuze restauratieronde aan te pas kwam. Meer dan 1 miljoen stenen van de onderste 5 vierkantvormige terrassen werden 1 voor een genummerd en weggenomen, er werden meer dan 4000 kubieke meter funderingen gegoten met ingebouwde regenwaterafvoerconstructies en dan werden alle stenen gezuiverd en teruggeplaatst.
En dan zijn we nog lang niet in het nirwana maar de batterij van mijn computer moet dringend opgeladen worden en ik zit hier zo zalig op onze patio (in voorlopig geleende tuinzetels) dat het nirwana maar een dagje moet wachten.
Sampai jumpa lagi en kus van mij!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten