over mijn 2 zonen

Ik begrijp als jullie de wenkbrauwen fronsen bij het lezen van 'mijn twee zonen' maar hier komt het verhaal.

Daan is een schat van een kind, met een eigen willetje natuurlijk maar dan wel voor dingen waar een jongen meestal niet van wakker ligt.

Toen hij drie was woonden we in Zweden en ik kwam op een dag thuis met, in mijn ogen, een goeie vangst. T-shirts van de H&M, 2 kopen + 1 gratis; een rood/zwart gestreepte, een blauw/zwart gestreepte en een groen/zwart gestreepte. Daan kijkt me aan en zegt "ik draag geen strepen"! Vele jaren later is dit nog steeds zo, een geruit hemd is geen probleem maar de marine look is niet aan hem besteed. En hem proberen overtuigen? Begin er niet aan, het heeft geen zin.

Idem dito met zijn haar. Sinds hij klein was wist hij me altijd perfect te vertellen hoe het moest geknipt worden, dan eens korter aan de oren, iets langer hier, met piekjes daar. En elke knipbeurt wil hij het net iets anders dan de vorige keer dus moet er heel goed naar zijn wensen geluisterd worden. Kappers moeten zijn vertrouwen winnen door hem keer op keer de perfecte coupe te geven, een verkeerd geknipte lok en hij schrapt hen voor eeuwig uit zijn gratie.
De kappers mogen hier in Jakarta dan wel in totale adoratie naar zijn haar kijken, Daan kijkt recht in hun ziel en ziet dat ze nulkommanul benul hebben wat aan te vangen met zo'n kopje. En dat is de reden dat zijn laatste knipbeurt een jaar geleden was, net voor grote oversteek, en we naar Jakarta verhuisden met een zoon voorzien van een kortgeknipt, warrig gelkopje. Vandaag heb ik zoon nummer 2 met een lange, blonde krullen die niet zou misstaan in een modereportage waar zwembroeken en surfboards aan te pas komen.

Zoon nummer 1

Zoon nummer 2

De kapper in Kaprijke (een alliteratie, whoepie) is een gewaarschuwde vrouw!

Ondertussen, sampai jumpa lagi en kus van mij.