Eerste gast!

Ons An, de inofficiële "tant'An" zal onze eerste bezoeker zijn in Tokyo! Of het moet zijn dat iemand anders zich stantepede naar de luchthaven haast om die eerste plaats nog weg te kapen.

Yep, bij deze is ons logeerkamer voor drie weken geboekt van eind oktober tot half november.

Sayonara en kus van mij!

Geeft het op

Vandaag is onze printer/fax/copier/scanner geleverd! Jeuj!

Nu zou ons "administratieve leven" in Tokyo weer wat eenvoudiger worden en aangezien ik hier de administratie van ons gezinnetje doe kon ik mijn geluk niet op.

We zijn ondertussen bijna 2 uur na de levering en ik geef het op. Ik slaag er niet om de taalinstellingen in het Engels te zetten en begin me af te vragen of het überhaupt wel mogelijk is!

Ik had Joris op voorhand al een Engelse handleiding laten afprinten op zijn werk omdat ik een licht vermoeden had dat de bijgeleverde enkel in het Japans zou zijn. In de Engelse handleiding staat duidelijk hoe je de taal verandert maar telkens ik op de, naar mijn mening, juiste knoppen druk BEEPT de machine me toe op een toon waarvan je weet dat er iets niet klopt.

Doeme toch.

*zucht*

1001 indrukken

Na een goeie nachtrust en een zachtgekookt eitje bij het ontbijt waren we gelukkig beter in vorm vandaag dan gisteren en we hebben zo veel gedaan dat het onze lazy Saturday meer dan gecompenseerd heeft.

Gisterenavond waren we nog gaan zwemmen maar vonden het een beetje koud, buitentemperatuur was maar 32 en het zwemwater maar 29 ... ja, we zijn watjes aan het worden wat de temperaturen betreft :-). Dus zijn we vandaag direct na het ontbijt al gaan zwemmen; 39 graden buiten en 31 in het water; perfect!

Rond de middag hebben we snelsnel een Kitkat naar binnengewerkt en zijn we vertrokken richting Ikebukuro, volgens de activiteitenkalender zou er daar in de namiddag een rommelmarkt zijn voor en door kinderen. Aangezien we nog steeds in volle verwachting zijn van onze container hoopten we iets leuks voor Daan en Lisa op de kop te kunnen tikken.

Op een Kitkat kan je niet leven dus hebben we in het treinstation nog wat koekjes gekocht voor de kinderen, een rijstbal (eerder rijstdriehoek) voor Joris en een pannekoek uit het vuistje voor mij. Jaja, die perfecte voedingspiramide mag af en toe wel eens minder perfect zijn, niet waar?

De rommelmarkt lag ergens in een deel van Ikebukuro dat Sunshine City heet. We wisten niet wat dat zou zijn maar dat bleek dus "alle shoppingcenters die ik ken tezamen en dit maal 10" te zijn! Het heeft nog een half uur geduurd alvorens we de rommelmarkt in deze doolhoven gevonden hadden. De "wow-faktor" van de rommelmarkt lag niet erg hoog maar we hebben (in Lisa's ogen toch) de koop van de eeuw gedaan!

Ja, jullie zien het goed! Ons dochter heeft nu schoenen met hakken van 8 cm in maat 35! Voor 200 Yen (een kleine 1,84€) hebben we een tienerhart gelukkig gemaakt. Ze heeft er bijna de rest van de namiddag mee rondgelopen.

Daan heeft ook nog onderhandeld over een Snoopy knuffeldier (op de volgende foto zie je hem de deal sluiten) dat Lisa zo graag wou hebben maar zelf te "verlegen" was om te kopen.

Ik heb een zonnehoedje gekocht en heb er nu snel een foto van gemaakt via de webcam; die twee links en rechts van mij moet je maar wegdenken ;-)

Naar goeie gewoonte hebben we ons weer opgeofferd in de naam van de wetenschap en de kwaliteit van de ijsjes getest :-) Volgens de opschriften was het "echt Turks ijs" maar dat valt waarschijnlijk wel met een korreltje zout te nemen ... De ijsjesman kreeg wel extra punten voor zijn onderhoudende show tijdens het bereiden van de ijsjes.

Onderweg hebben de kinderen NOG een knuffeldier gevist in een Lunapark waar we verzeild geraakt waren en de uitgang niet van vonden, de opluchting stond op Joris gezicht te lezen toen we eindelijk volgend bord zagen na toch wel een half uur rondlopen!

Als afsluiter zijn we dan nog Mexicaans gaan eten en we hebben echt ons best gedaan om onze foutgebalanceerde voedingspiramide toch nog wat recht te zetten. En dan terug naar het treinstation!

Hier zie je Lisa met de vangst van de dag; twee knuffels en een paar schoenen.

Sayonara en kus van mij!

Tokyo Tower

Tokyo heeft zijn eigen Eifeltoren, de Tokyo Tower. Die kan je trouwens mooi zien staan vanuit ons appartement. En aangezien ze altijd toch iets groter en beter willen dan de anderen is de Japanse toren 9 meter hoger dan de Eifeltoren. Vreemd genoeg heb je het gevoel dat hij een stuk kleiner is dan het origineel maar dat zal wel komen door de hoge wolkenkrabbers die de Tokyo Tower omringen.

We hebben nu ook onze eigen Tokyo Tower in het appartement!

Deze avond wou ik nog naar een festival in Koenji waar meer dan 10000 dansers optreden maar zowel Daan als Lisa hadden last van de warme dag (38+) en ik kreeg ze met geen stokken de deur uit.

Sayonara en kus van mij.

Vrije dag

Daan en Lisa hebben hun eerste schoolweek overleefd. Gelukkig was het er maar eentje van vier dagen want vandaag, vrijdag hadden ze al een vrije dag.

Maandag waren ze nog fris als een hoentje maar je kon ze elke dag meer en meer vermoeid zien worden. De combinatie van een nieuwe thuis, nieuwe school, nieuwe klasgenoten, een nieuwe taal en daarboven nog eens temperaturen boven de 35 graden hadden daar wel mee te maken.

Dat ze vandaag een vrije dag hadden kwam dus goed uit. Het was echter geen vrije dag voor mij, ik werd om één uur op school verwacht voor een gesprek met Daan's leraar en om half twee met Lisa's leraar. Na een week was het nog vroeg voor de leerkrachten om al veel over mijn kinderen te zeggen maar het was mijn kans om over Daan en Lisa te vertellen. Ik had mijn huiswerk goed gemaakt (met hulp van Joris) en had een hele waslijst om toch maar niks te vergeten. Het waren leuke gesprekken!

Daan en Lisa hadden geen zin om op een vrije dag op school rond te hangen dus heb ik hen achtergelaten in het appartement en ben alleen gegaan. Ik zal blij zijn als ik mijn GSM heb want het voelt toch een beetje raar om niet bereikbaar te zijn voor hen. Nu, toen ik terugkwam zat Lisa nog steeds achter de computer en Daan nog steeds voor TV dus ze hebben waarschijnlijk nauwelijks gemerkt dat ik weg was.

Hier kunnen jullie zien hoe hun leraars er uit zien en wie bij hen in de klas zit. Ik ben er nog niet helemaal uit van waar alle kinderen komen maar dat zal de komende weken ook wel duidelijk worden.

Lisa's leraar heet Jeremy.

Daan's leraar heet Craig.

Sayonara en kus van mij.

Aliens!

Net na dat we hier komen wonen zijn hebben we ons moeten registreren als "aliens" en nu 14 dagen later hebben we ons "Alien Registration Card" gekregen.

Dit is ons identiteitsbewijs dat we nu altijd bij ons moeten hebben en van af nu bestaan we ook echt in Japan! Nu kunnen we reizen, kindergeld krijgen, ...

Ik zet hier een voorbeeldje van een Alien Registration Card bij, niet de mijne natuurlijk want ik wil niet dat er binnen de kortste keren een paar miljoen gekopieerde Stefanie's rondlopen ... en ik lijk ook veel meer op de foto op mijn echte kaart dan op deze :-)

Ik ben dus direct van het gemeentehuis naar een telefoonwinkel gegaan om mezelf een iPhone cadeau te doen want je hebt een Japanse identiteitskaart nodig om een abonnement af te sluiten! Je beseft wel dat ik de dagen heb zitten aftellen ...

Maar dat was een serieuze streep door mijn rekening, voorraad iPhones uitgeput en het zal toch zeker een week duren alvorens ze terug binnen komen.

Ik begin dus weer af te tellen ...

Trouwens, vanmiddag een lekkere sushi als lunch maar ik had zoveel honger dat ik alles al opgegeten had alvorens ik besefte dat jullie nu zonder sushi-foto de dag zullen moeten doorkomen.

Sayonara en kus van mij!

Bento-box

Deze middag heb ik een van de meest populaire afhaalmaaltijden gegeten; een "Bento".

Een Bento is een doosje met verschillende vakjes. Er is bijna altijd rijst in een van de grotere vakjes en dat is vaak de enige vaste waarde in een Bento-doos. De andere vakjes kunnen met vanalles en nog wat gevuld worden.

In mijn doosje zat naast de rijst ook omelet, tijgergarnalen, een koolslaatje, algen, een paar aardappeltjes in mayonaise, visburger, vlees- en groenteballetjes en dan nog een niet te definiëren maar heel lekker hapje.

Voor herhaling vatbaar!

Sayonara en kus van mij.

Gentse feesten in Tokyo

Hier in de internationale supermarkt kan je een aantal gratis blaadjes afhalen, het ene verschijnt wekelijks, een ander om de twee weken, enz.

Dat ik ze hier vernoem is omdat ze eerst en vooral in het Engels zijn en ten tweede omdat ze boordevol leuke tips staan voor uitstapjes in Tokyo.

En zo zijn we gisteren op het Azabu Juban festival beland. Azabu-Juban is een wijk iets ten oosten van waar wij wonen, waarschijnlijk een 20 minuutjes stappen van bij ons maar aangezien de temperaturen hier gisteren toch rond de 38 graden draaiden (gevoelstemperatuur over de 40 graden!) zijn we met de metro gegaan.

Man, man, man wat een volk in de metro en erbuiten, het was een ware volksverhuizing leek het wel!

Aan de uitgang van het metrostation stond dit orkestje, ik vermoed dat de trommelaars tussen de 8 en 12 jaar waren.

Het festival duurt drie dagen, er zijn optredens, massa's met eettentjes en heel veel Japanners komen in traditionele kledij en daar moeten de jongeren niet onderdoen!

Ze zijn duidelijk trots op hun cultuur en slagen er in om hun "cool look" te combineren met een traditionele kimono.

Wat hebben wij op het festival gedaan? Voornamelijk rondgelopen en de sfeer opgesnoven. We kwamen ogen te kort om alles te bekijken en veel van de foto's geven maar een klein deeltje weer van hoe het echt was.

We hebben natuurlijk hier en daar ook iets gegeten!

Dit zijn een soort mini-cakejes, ongeveer de grootte van het plastic eitje in een "kindersurprise". Goedgekeurd door ons alle vier!

Op de volgende foto zie je gezouten vis die ze aan het grillen zijn. Dat hebben we niet geproefd maar we waren wel onder de indruk van die kerel die bij temperaturen van om en bij de 40 graden dan nog eens op minder dan een meter van een roodgloeiend vuur stond weg te smelten.

Zie je de roodgloeiende houtskool in het midden?

Van heet naar ijskoud ... Japanners zijn gek op groene thee en je kan hier dus groene thee snoepjes krijgen, groene thee koekjes, groene thee ijsjes en in dit kraampje kon je geschaafd ijs krijgen waar ze dan gecondenseerde melk over gieten, dan een goeie scheut groene thee en daar dan nog iets ondefinieerbaar bruins. Mij niet gezien maar de Japanners stonden rijtje te schuiven aan dit kraampje.

Op de eerste foto zie je de schaafmachine, die staat achter plastic dus is de foto niet helemaal duidelijk maar in het midden zie je een blok ijs zitten en die wordt rondgedraaid over een schaaf en dan krijg je het resultaat op de foto daarna.

Die vissen zijn puur ter decoratie ...

Bij dit kraampje kon je een soort pannenkoek met kool en ei eten, ik heb dat al eens gegeten en dat is best wel lekker. Maar aan de meeste kraampjes blijf je niet staan om iets te kopen maar om naar de behendigheid te kijken waarmee ze het eten bereiden. Hier breekt ze zes eieren na elkaar, twee per keer, zonder ook maar een keer te sukkelen met de schaal. Ik zie het mezelf nog niet doen.

Om af te sluiten nog een dessert, een banaan in de chocolade gedopt, versierd met suikerhagelslag.

Moe en wak van het zweet daarna terug naar huis.

Daan heeft een waaier in zijn hand, zulke zijn onmisbaar in Tokyo in deze periode! Deze hebben we gekocht (er staan dan ook supercoole buitenaardse wezens op!) maar je kan er ook gratis te pakken krijgen die dan bedrukt zijn met reclame.

Sayonara en kus van mij!

Daar gaan ze!

Eerste schooldag.

Kriebels in de buik.

Heel veel zin maar toch ook niet.

Wanneer komt die bus nu toch?

De schooldag begint om 8.15 en de schoolbus pikt Daan en Lisa dicht bij ons appartementsgebouw op om 7.53 dus echt lang hoeven ze niet op de schoolbus te zitten. Er zijn 11 verschillende schoolbussen van TIS die in Tokyo elk hun ronde doen! Vandaag was de bus al een beetje te laat, iedereen moet duidelijk nog een beetje wennen ...

Vandaag waren ze maar met drie kinderen die stonden wachten op de schoolbus aan deze halte maar misschien zijn er dat morgen meer. Ik vermoed dat veel kinderen door hun mama of papa naar school gebracht werden voor de eerste schooldag. Maar aangezien we daar vrijdag al eventjes geweest waren vonden Daan en Lisa zich groot genoeg om het zonder mij te doen. Ik begrijp dat hoor, vaak wordt het eerste afscheid alleen maar lastiger als je daar als ouder op school blijft rondhangen.

En daar vertrok de bus!

Nu is het enkel maar "me, myself and I" in het appartement. Voor het eerst sinds héél, héél lang nog eens helemaal alleen thuis. Nu ja, de ijskast moet gevuld worden en de badkamers kunnen na onze eerste 14 dagen hier best een kuisbeurt gebruiken dus ga ik vandaag ook op jacht naar schoonmaakprodukten. Dat lijkt een makkie maar als je voor een rayon staat en op elke fles staat iets onleesbaar Japans dan duurt het toch iets langer alvorens je gevonden hebt wat je zoekt.

Sayonara en kus van mij.

Kamakura

"Kamakura is een plaatsje aan de kust met vele tempels en met bos bekleedde bergen en was de hoofdstad van Japan tussen 1185 en 1333." (citaat uit de reisgids)

Samen met 2 Zweedse families zijn we vandaag in Kamakura geweest, een groot half uur met de trein ten zuiden van Tokyo, maar hebben alle bezienswaardigheden compleet genegeerd en hebben er gewoon een stranddagje van gemaakt!

Zowel Daan als Lisa hebben zich goed geamuseerd met de andere kinderen. Het deed hen duidelijk deugd om eens een hele dag Zweeds te kunnen praten! Hampus, Ester en Maja gaan ook naar TIS dus maandag zien ze elkaar al terug.

Het hele strand stond vol met eettentjes en 's middags zijn we daar met z'n allen een snelle lunch gaan eten in een "foodmarket". Dat zijn allemaal eettentjes in een vierkant opgesteld met in het midden een groot terras met tafeltjes en stoeletjes en iedereen kiest iets om te eten bij de omliggende eetstandjes. Het was dus een mix van Japans, Indisch, Thais en Turks eten aan tafel.

Eten op je handdoek op het strand was een iets meer gedurfde onderneming want boven het strand cirkelden een viertal grote vogels die zonder verpinken de menigte indoken als ze een lekkere hap meenden te herkennen.

Het zouden "Black Kites" zijn ofwel de Zwarte Wouw, een roofvogel, tot 65 cm lang en met een vleugelspanwijdte tot 155 cm. Serieus grote beesten als je het mij vraagt.

Op de volgende foto duikt er eentje naar beneden om een Japanner een stuk lunch afhandig te maken.

Ze zijn zo snel dat ik het moment van de "misdaad" niet op foto heb maar ik heb een filmpje gevonden op YouTube waar je ze mooi ziet duiken. Klik hier maar.

't Was een leuke dag; het water was warm, het zand was gloeiend heet en we hadden naar goede gewoonte iets kwistiger moeten omspringen met de zonnecrème. Als goede ouders hebben we Daan en Lisa grondig ingesmeerd maar zelf lopen Joris en ik als gekookte kreeftjes rond!

Tijd om in m'n bed te kruipen (en ver van Joris te liggen).

Sayonara en kus van mij!

TIS

TIS of Tokyo International School is de school waar Daan en Lisa vanaf maandag naar toe gaan!

Yep, de officiële schoolstart bij TIS is hier de 23ste augustus. Maar dat is niet zo voor alle scholen, ik heb hier al Japanse kinderen zien naar school vertrekken en ik weet alvast een andere internationale school die pas binnen 2 weken van start gaat.

Vandaag was er een infonamiddag voor nieuwe leerlingen en het deed me alweer versteld staan hoe gemakkelijk Daan en Lisa omgaan met al deze nieuwe indrukken. Je mag weten dat ik trots op ze ben! Dit jaar zijn er ongeveer 100 nieuwe leerlingen op een totaal van ongeveer 400! Lisa zei dat als er in Säve, op haar oude school, een nieuwe leerling was dan werd die bekeken en "gekeurd" door de hele school en dat dit in de TIS echt wel niet het geval zou zijn!

Ik was van plan om foto's te nemen van de school maar voor mij was de hele middag ook vol nieuwe indrukken dat ik helemaal vergeten was dat het fototoestel in mijn handtas zat.

Dus dan thuis maar een foto genomen van Daan en Lisa met de TIS-beker die ze gekregen hadden als welkomsgeschenk.

De grote glimlach op hun gezicht toont hoe veel zin ze hebben in het nieuwe schooljaar!

Symboliek is iets wat in iedere Japanner zijn ruggegraat zit en dus kreeg ik deze ochtend tijdens het winkelen een boeketje bloemen. De "Gentiaan" staat hier symbool voor de nazomer en komt voornamelijk voor in het noorden van Japan. Let voornamelijk op mijn voorlopige vaas!

Sayonara en kus van mij!

Vanalles wat

Vandaag geen grootse projecten maar vele kleintjes.

• een faktuur betaald: eerst ben ik er in geslaagd om bij zo'n self banking 5000 yen IN het apparaat te stoppen en op onze rekening te krijgen. Daarna ben ik er niet in geslaagd om de faktuur te betalen want ineens kreeg ik enkel nog Japanse tekens op het scherm. Dan dus maar iets na 9 nog eens teruggekeerd want toen was het bankkantoor open en heeft een vriendelijke Japanse bankbediende me geholpen.
  
  
• mijn eerste boek uitgelezen; "Norwegian Wood" van Haruki Murakami. Het verhaal speelt zich in en rond Tokio af en het is leuk om hier en daar een metrostation of plaats te herkennen. Dank je P&K voor het uitlenen van het boek!
  
  


• Daan en Lisa hebben beiden een brief gekregen met de namen van hun leerkrachten. Daan heeft Craig als leraar, een Canadees. En Lisa zit bij Jeremy, hij is van Nieuw-Zeeland.
  
  
• Onze container is nog steeds onderweg en zou rond de 30ste augustus in de haven toekomen. Dan duurt het nog een 7 à 10 dagen alvorens hij door de douane is. Hopelijk kunnen ze dan snel komen leveren want pas dan zal ik ons spartaans bemeubeld appartement kunnen omvormen tot een echte "thuis". Hier nog een foto van net voor de container vertrok in Zweden.
  
  


• Daan en Lisa beginnen genoeg te krijgen van elkaar en hebben dringend nood aan nieuwe vrienden. Dat hun eigen spulletjes op de container zitten maakt het voor hen ook niet gemakkelijk. Zelfs een zwembad van om en bij 8 x 20 is niet groot genoeg om ze uit elkaars buurt te houden. Nog enkele dagen ...
  
  
• Het seizoen van de cicaden begint op zijn einde te lopen want we vinden steeds vaker dode exemplaren op straat. Het kan natuurlijk ook zijn omdat ze nu met zovelen zijn dat ze moeten vechten om een plaatsje in de bomen!
  
  

Sayonara en kus van mij!

In het zelfde schuitje

Opnieuw een warme dag in Tokyo, 35 graden volgens de thermometer (in de schaduw) aan het zwembad. Maar met hulp van een licht briesje en het water van het zwembad dat toch 4 graden kouder is dan de buitentemperatuur is dit best uit te houden, ik zou het zelfs aangenaam noemen!

Iets minder aangenaam waren deze temperaturen echter rond de middag toen we uitgenodigd waren voor een pic-nic in het park. Geen wind en vochtig tussen al dat groen spoot het zweet met liters uit onze poriën.

Zowel nieuwe starters in de Tokyo International School als "anciens" waren daar om elkaar al te leren kennen alvorens het schooljaar officieel in gang schiet. Een beetje onwennig in het begin maar al snel was iedereen met iedereen aan het praten en begonnen ook de kinderen te ontdooien.

We hebben Nederlandse families ontmoet, Zweedse, Australische, Engelse, Koreaanse en massa's andere nationaliteiten. En ik moet bekennen dat het deugd deed om zovelen te ontmoeten die in hetzelfde schuitje zitten. Nieuw land, nieuwe school, nieuwe vrienden ...

Daan wou na de pic-nic zelfs niet naar huis, hij wou blijven spelen met de nieuwe vrienden die hij op die korte tijd gemaakt had. Lisa was al iets eerder naar huis vertrokken dus heb ik hem (ik met een klein hartje) voor het eerst alleen naar huis laten komen van het park. Wat dus geen probleem bleek te zijn voor onze kleine globetrotter!

Daan en Lisa kijken nu alweer iets meer uit naar de schoolstart.

Sayonara en kus van mij!

Warmpjes

Joris is net vertrokken naar het werk, de tweede dag.

Hij is gisteren zonder problemen op het werk geraakt en er was niemand met een das aan dus dat was ook al een meevaller na onze dassenzoektocht!

Lisa, Daan en ik hebben gisteren onze eerste dag alleen (kan je ooit alleen zijn in een stad als Tokyo?) ook overleefd ook al bleek het een van de warmste van deze zomer te zijn; 39 graden.

Direct na de middag zijn we de metro ingedoken om in Mita-station terug bovengronds te komen. Mita is het station het dichtst bij de Tokyo International School (TIS). Maandag begint het schooljaar hier terug en aangezien TIS een uniformschool is moesten we voor Daan en Lisa nog wat kleren inkopen. Gelukkig is er wat de uniformen betreft heel veel keuze, er zijn lange broeken, driekwart broeken, shorts, rokjes, skorts (rokjes met een shortje onder) in het marineblauw of beige en daarbij T-shirts, polo's, sweaters, vesten in het blauw, wit of groen. Je kan dus ongelooflijk veel combinaties maken!

Daan en Lisa hebben dan ook modeshow gehouden gisterenavond!

Op de laatste foto met hun vestjes aan probeerden ze er kouwelijk uit te zien maar ik ga er van uit dat met de huidige temperaturen die vestjes nog wel een paar maand in de kast zullen blijven hangen ...

Daarna zijn we van Mita-station naar Meguro-station gereisd. Daar kan je een Suica-kaart kopen. Deze oplaadkaart kan je in veel stations aan een automaat kopen en opladen maar aangezien Daan en Lisa nog kinderen zijn en dus aan halve prijs rijden moest ik met hen (en hun "alien" kaart) naar een bemand kantoor in een iets groter metrostation (in dit geval Meguro dus) om er voor hen een Suica-kaart te kunnen kopen. Daar konden ze geen Engels en ik geen Japans maar met handen en voeten krijg je ook zoiets uitgelegd en hebben we alle drie een kaart!

Deze Suica kaart is een oplaadkaart voor metro en trein en dus hoeven we niet telkens in het begin van de rit uit te zoeken hoeveel het kost om naar onze bestemming te geraken en dan een ticket te kopen.

Nu moeten we enkel onze kaart tegen een lezer houden als we het metrostation binnengaan en nog eens als we buitengaan en het juiste bedrag wordt dan van ons kaart afgetrokken. Ook bij overstappen van de ene metrolijn naar de andere wordt alles automatisch verrekend dus deze kaart maakt ons het dagelijks leven in Tokyo weer wat makkelijker.

Niet alleen in de metro maar overal waar je onderstaande affiches ziet kan je aankopen doen met je kaart; drankautomaten, kiosken, ...

Sayonara en kus van mij!

PS: het zwembadwater was gisteren 29 graden, ideaal om een verfrissende duik te nemen in de late namiddag!