Er zijn nog 100 wachtenden voor u

Half vier in de namiddag, tot drie uur heeft de honger me wakker gehouden (yep, al een drukke dag gehad) maar na een sushi-lunch is het hongergevoel dus volledig weg en slaat de vermoeidheid meedogenloos hard toe.

Vandaag zijn we wat administratie gaan regelen. Gelukkig hebben we Fujita-san (dat is z'n voornaam) die ons helpt met alle praktische dingen. Hij heeft een aantal jaar in de VS gewoond en heeft een grote Engelse woordenschat maar ongelooflijk veel moeite met de "r" en soms moeten Joris en ik echt wel ons best doen om te ontcijferen wat hij zegt.

Deze ochtend zijn ze eerst ons internetverbinding en TV komen in orde komen brengen. Internet werkt, zelfs draadloos maar de TV konden ze maar niet in gang krijgen. Zelfs met drie man sterk lukte het niet. Ze bleken dan ook een kapotte TV mee te hebben maar geen probleem want we zouden "deplise" krijgen ... Euhh, korting (deprice) krijgen op een TV, al goed, maar korting krijgen op een niet werkende TV dat vonden ook wij, die toch gekend staan als makkelijke mensen, er ook wel over. Het bleek om "replace" te gaan dus die "r" kan zowel een "l" als een "d" worden, misschien zelfs nog meer letters ... we houden je op de hoogte.

Bon, morgenochtend komen ze met een nieuwe TV en een schotelantenne zodat we niet elke dag naar TV-Tokyo moeten kijken.

Tokyo is opgedeeld in 23 ku's, dwz 23 stadsdelen en wij zijn naar het "stadsdeelhuis" geweest om onze Alien Registration Card aan te vragen. Ja het is officieel, we komen van Mars ...

Daan vindt het alvast hilarisch dat we aliens zijn, z'n fantasie slaat op hol.

De ambtenarij in Tokyo is niet anders dan die in België dus bestond het grootste deel van onze tijd uit wachten, documenten invullen, terug wachten, betalen, weer wachten ...

Daan en Lisa zijn alvast buitengekomen als volwaardige aliens, Joris en ik moeten nog een weekje of twee wachten want ons kleine aliens hebben een papieren versie maar als volwassen aliens krijgen we een plastic, kredietkaart formaat, kaartje met onze foto op.

In het passeren ook maar snel kinderbijslag aangevraagd :-)

Daarna terug in Fujita-san's auto en naar het immigratiekantoor. Hier 23 keer meer volk want heel immigrerend Tokyo moet hier passeren. Nummertje nemen, 100 wachtenden voor ons, documenten invullen, fiscale zegels kopen, wachten, wachten, wachten ... Hoe saai dit was konden we duidelijk op de gezichten van Daan en Lisa aflezen. Maar na ongeveer 2 uur was het dan onze beurt en in een 10-tal minuten was ook dit gepiept: we hebben nu alle vier een visum voor 3 jaar en mogen onbeperkt het land in en uit reizen.

Op het programma stond ook nog shoppen; wat borden, bestek, pot en pan want we kamperen nu met papieren bordjes en plastic bestek. Dat werkt maar cornflakes uit een kartonnen kommetje dat is toch leven op het randje. Ik schreef "stond op het programma" want we waren zo murw dat we gewoon naar huis zijn gekomen.

Daan en Lisa hebben vier uur ambtenarij dan maar gecompenseerd met anderhalf uur in het zwembad!

Die 2 kleine stipjes zijn Daan en Lisa.

En speciaal voor mijn mama; er zijn constant 2 redders die de boel in de gaten houden dus je hoeft je geen zorgen te maken!

Sayonara en kus van mij!