de immigrant

Joris stuurde me woensdag een SMS; "jullie moeten naar immigratie voor foto & vingerafdrukken". Wat? Nog eens?
Na wat over en weer gebel (niet door ons ...) bleken we er niet onderuit te kunnen, allé hup. Een mailtje naar school dat D&L de volgende ochtend niet kwamen (tot grote tevredenheid van D).

We hebben alweer een fantastische tijd neergezet; anderhalf uur om de 13 km tussen ons huis en de immigratiedienst te overbruggen. Anderhalf uur waarin ik verschillende keren denk; nu is het genoeg, ik ga naar huis (en dan bedoel ik België). Ik weet het, ik klink niet echt positief maar ik kan er niet aan doen, het klikt nog steeds niet tussen Jakarta en me, myself and I.

Vorige keer waren we daar op 10 minuten buiten en ons geluk voor dit jaar was daarmee opgebruikt dus zat er niks anders op dan rustig onze beurt af te wachten. Nu ja, rustig ... het is daar zo druk als in een winkelstraat tijdens de solden.
Een uur later is het dan onze beurt.
Ik als eerste. Mooi rechtop zitten, foto laten nemen en dan zegt die kerel "finished" ... euh ... euh ... hoezo, moeten er dan geen vingerafdrukken genomen worden? En moet ik dan mijn handtekening niet zetten op zo een tekentablet? Nope en nog eens nope ... niet nodig volgens hem.
D als tweede. Mooi rechtop zitten, foto laten nemen en dan krijgt D zo een pen in zijn handen gestopt en moet hij (als 10 jarige) zijn handtekening zetten op die tekentablet. Huh?
L als derde en laatste. Mooi rechtop zitten, foto laten nemen, dan handtekening zetten op tablet ... ah ja dat hadden we zien aankomen. Maar dan komt het; alle 10 haar vingers 1 voor 1 op de scanner. Dubbel huh?
En vervolgens worden we het kamertje uitgestuurd want de rij met wachtenden is ondertussen niet korter geworden.
Je kan het me niet kwalijk nemen dat ik dit allemaal toch maar een heel-klein-beetje-veel bizar vind. Ik vraag me af of we daar niet gewoon moesten zijn zodat ze ons nog eens konden laten betalen voor het hele zootje.

Bon, D&L laten lunchen in de auto, boterhammekes met choco, en rond half een afgezet op school.

En ik naar huis voor een middagdutje want dit Jakarta-leven zuigt mijn batterijen momenteel sneller leeg dan dat ik ze kan opladen.

Oh ja, binnen 10 dagen vertrekken we op vakantie ... als tegen dan ten minste onze paspoorten door de administratieve vierkant draaiende molen geraakt zijn en we ze hebben als we naar de luchthaven vertrekken.

Ondertussen; sampai jumpa lagi en kus van mij!