positieve noot

Als ik niet oplet komt mijn familie me hier binnenkort weghalen want hun Steefke die niet gelukkig is dat is een extreem goeie reden voor een serieuze interventie!

Dus om te voorkomen dat ze hier ineens in ware guerrilla stijl aan de deur staan volgt hier een positief bericht, echt positief!

Om opgewarmd te geraken starten we met een foto van de eerste keer dat ons stoofke brandt ... neen, niet hier in Jakarta want de temperaturen liggen hier nog steeds ver boven de 30 graden. Dit is onze houtkachel in Kaprijke, schouw gekuist (zat van onder tot boven vol met kauwennesten), schouw terug opgemetseld en voorzien van een rooster zodat die pokkebeesten er niet meer in kunnen. Ét voilà, ik zie mezelf al zitten binnen een paar winters, met mijn dikke sokken aan, in mijn favoriete zetel met een goed boek terwijl het knettert en fikt dat het een lust is. En dit dankzij mama en papa die momenteel werfleider, stookmeester, kuisploeg en concierge zijn. Dankoewel!

Aangezien het hier in Jakarta het jaar rond (lekker?) warm is kan het waarschijnlijk ook geen kwaad om pas in November aan een moestuin te beginnen, wat ik dus ook gedaan heb.

1. al mijn plantjes; tomaten, chili, paprika, tijm, koriander, bieslook, peterselie staan in potten, onder een overhangend afdakje aan de keuken zodat ze niet verdrinken tijdens het regenseizoen.

2. ze staan op de ideale (werkblad) hoogte om te tuinieren ... akkoord er is een "gepensioneerdenwaarschuwing" aan tuinieren op hoogte maar het is verdomd handig.

Jullie kennen Theo uit de keuken al. Wel, we hebben ook een Race-Theo aan de patio; die kreeg zijn bijnaam omdat hij al een tijdje zonder staart door het leven gaat. Een uit de hand gelopen ruzie tussen soortgenoten of een bijna doodservaring door een vraatzuchtige vogel ... geen idee. Het zag er niet uit zo een halve Theo. Maar het positieve nieuws is dat sinds een paar dagen er een klein zwart dingetje aan zijn achterste aan het groeien is, yep een levendeversnieuw staartje!
Hier nog een foto van de onderkant van Race-Theo (de wonderbaarlijke verschijning van zijn nieuwe staartje is net begonnen maar is moeilijk te zien op deze foto) terwijl hij over het muggengaas over en weer holt om de muggen en andere vliegbeesten, die aangetrokken worden door de lichten op de patio, te vangen en verorberen.

En dit is wat de Sint bracht ... hij moest er wel een omweg via Singapore voor maken en was daardoor een dag te laat maar dat vergeven we hem graag!

Dit is het dan: mijn uitlaatklep! Mijn manier om me af te reageren als Jakarta me weer eens te veel wordt!

Het middelbaar (waar L gaat) is een grote school, ik vermoed tussen de 1200 en 1500 studenten. En een overgroot deel van die jongeren bespeelt dan ook nog een instrument of is in een van de vele sportclubs. In plaats van de hele dag met je viool, gitaar, voetbaloutfit of tennisracket te moeten rondlopen en met lockers die net groot genoeg zijn om je boeken in te bewaren kan je sportzakken en/of instrumenten naar Checkpoint brengen. Een uit de kluiten gewassen vestiaire waar je gedurende de schooldag je spullen kan in- en uitchecken.

Maar dat is niet alles; 12- tot 18-jarigen hebben ook de neiging om van alles en nog wat te verliezen of achter te laten en dus is Checkpoint ook het verloren voorwerpen departement.
En daar kan ik "regelteven" zoveel ik wil! Oh yeah! ("regelteven" is het werkwoord afgeleid van het Kaprijkse substantief "regelteef" wat dan weer van het originele maar saaiere "regelneef" komt)

Verloren voorwerpen beheren is een kwestie van goed zijn in administratie, nauwkeurig zijn, op Sherlock Holmes wijze blijven zoeken naar oplossingen, logisch kunnen denken, je kunnen vastbijten in een zaak, van aanpakken weten, ... en aangezien ik zonder schroom durf zeggen dat dit mijn talenten zijn is het ook niet verwonderlijk dat ik na 2 weken als medewerker al werd gevraagd om co-manager te worden. Maar dan hebben we het over vrijwillige medewerker en vrijwillige co-manager want net zoals de meeste internationale scholen draait een groot deel van hun werking op de vrijwillige moeders (en minder vaak ook vaders) die een paar uur per week komen helpen op school.

Checkpoint draait met de hulp van 60 vrijwilligers en natuurlijk zijn er hiervan een aantal die hun wekelijkse shift enkel zien als een koffieklets met vriendinnen. Ik zou hier al snel eens grote kuis in houden maar mijn collega-manager die administratief veel minder sterk is dan mij maar veel beter is in het managen van mensen slaagt er dan meestal wel in om mij te doen inzien dat iedereen dit gratis en voor niks doet en we dus iets flexibeler moeten zijn dan in een echte werksituatie ...

Hier kan ik me uitleven! En met al 900 verloren voorwerpen sinds het begin van het schooljaar ben ik al lekker zoet geweest ... heb al veel van de administratieve procedures versimpeld of verbeterd, heb geholpen om de "gevonden-voorwerpen-mappen" om te zetten in een electronisch registratie en zoeksysteem, ... 

Voila, als dit geen positief berichtje was dan weet ik het ook niet. Lieve familie, jullie kunnen jullie internationale paspoorten dus gerust terug wegleggen, een interventie op korte termijn is niet nodig!

Sampai jumpa lagi en kus van mij!