de hond

Een hond doet je bewegen.

Allemaal mooi en waar maar ik moet mijn kilometers afwerken op de loopband terwijl ons Otje zich strategisch onder de airco gepositioneerd heeft en ligt de bekomen van zijn speelhalfuurtje met Dexter, een beagle en zijn enige speelkameraad hier in de buurt.

Als hun speelterrein gebruiken we het minispeelpleintje bij ons in de straat. Het speeltuintje wordt amper gebruikt want twee van de drie speeltuigen zijn een groter gevaar voor je leven dan met je ogen toe een wandeling maken door Jakarta. Behalve de glijbaan, die is in OK staat en wordt af en toe door Daan en zijn kompanen omgevormd tot het decor om galactische oorlogen of aardser 'nerf-wars' uit te vechten.

Dexter: "ik zal u eens in uw lip bijten"

Otje: "kom hier voor een knuffel, gij zot ding"

Eventjes pauze en dan begint het bijt-mijn-lip en knuffelspelletje opnieuw.

Veel beweging krijg ik in dat parkje niet dus is de zondagochtend op de verkeersvrije Sudirman  (normaal een van de drukste straten in Jakarta) een vast punt op onze agenda. Joris vertrekt voor dag en dauw al lopend richting Sudirman en om 7 uur (in mijn leefwereld is dat ook voor dag en dauw) vertrekken Otje en ik dan ook. Soms gaat Lisa mee, maar tiener zijn en vroeg opstaan op zondag dat vloekt serieus ...

De reden van dit vroege opstaan is om te kunnen profiteren van die paar graden verschil. Alhoewel het profijt is maar miniem want na een goeie 20 minuten stappen is Otje al aan zijn eerste pauze toe, drinkt hij bijna een liter water en is daarna vaak moeilijk te overtuigen om de terugweg aan te vatten.

Na maximum een uur slaan we ons neer op het terras van de Starbucks, krijgt hij een vers bakje water met als beloning wat ijsblokjes en vul ik mijn vochtreserves weer aan met een ijsthee en en lekkere cappuccino. Joris is dan meestal ook klaar en gaat douchen in het fitness center in hetzelfde gebouw als de Starbucks. 

En dan zijn we tegen 10 uur terug thuis, de zondag lijkt amper begonnen en we hebben al heel wat avonturen achter de rug.

Die avonturen dat zijn dan: 

- fietsongevallen; ze rijden maar een keer per week op hun fiets en dan rijden ze net als op hun brommertjes, van links naar rechts, dan eens snel, dan weer traag. Met gegarandeerd valpartijen en botsingen. Ik denk niet dat er al een zondag geweest is waar ik er niet minstens één tegen het asfalt zag gaan.

- broekschijters; zijn kerels die vanachter een boom staan blaffen in de richting van Otje en die ik overwegend negeer. Maar af en toe stap ik erop af, ga met Otje bijna op hun tenen staan en vraag dan heel lief of ze Otje misschien willen aaien. Tot meer dan lijkbleek worden en wat nerveus lachen zijn ze meestal niet in staat. Broekschijters dus ...

Maar ook over die zondagwandeling begin ik me zorgen te maken want nu hebben zo op z'n Indonesisch beslist om de toegang tot het terras (trap op naar het eerste verdiep) af te sluiten zodat iedereen die naar het terras van de Starbucks of het terras van de restaurantjes ernaast wil door de hoofdingang van het shoppingcenter moet. Alwaar honden dus niet toegelaten zijn. 

En dat halfuurtje op het terras met mijn verse koffie was nu net die stimulans om mij op zondag zo vroeg uit mijn bed te krijgen.

Er is nog een ander café op het gelijkvloers en ik dacht dat hun terras enkel afgesloten was met plantenbakken dus als ik mezelf en Otje daar kan tussen wringen zonder dat security ons bij de kraag vat hebben we misschien een oplossing voor komende zondag.

Ondertussen, sampai jumpa lagi en kus van mij.

van uw weerman ter plaatse

We hebben een oude klok met weerstation. Niet "oud" oud want ze is digitaal en communiceert met een atoomklok in Duitsland. Maar toch al bijna 10 jaar en in electronica-jaren kan dat tellen.

Gelukkig slijt zo'n ding niet door er een figuurlijke blik op te werpen want in Zweden was dat schering en inslag. Een zonnige winterochtend dat kon zowel -2 als -20 graden Celcius betekenen. Luchtvochtigheid 30%? Zet dan maar extra labello en nivea op het boodschappenlijstje want je vel verandert in schuurpapier en je lippen scheuren tot achter je oren bij de minste glimlach.

In Tokio kreeg ons weerstation ook een prominente plaats. Dat de klok manueel moet ingesteld worden omdat ze het signaal van de atoomklok aan de andere kant van de wereld niet kon vinden, daar valt mee te leven. Japan is een land met 4 uitgesproken seizoenen en Japanners die verwachten dat die seizoenen zich perfect aan de kalender houden. Het was dus best praktisch om je bij je kledingskeuze te richten naar wat je op het weerstation zag en niet wat de Japanse Jan-met-de-pet twaalf verdiepingen lager op straat droeg. Eerste dag van de herfst? Tijd voor met bont gevoerde laarzen, muts en sjaal ... volgens de Tokionezen. Zelfs als ons weerstation een buitentemperatuur van 27 graden Celcius aangaf om 8 uur 's ochtends. Eerste dag van de lente? Weg met de donkere, wollen kleren en hup, tevoorschijn met de frivole niemendallekes. Zelfs bij een gure wind en temperaturen dicht bij het vriespunt.Ik heb het hier voornamelijk over de Japanse vrouwen want de (zaken)mannen hadden dagelijks hun begrafenisondernemerkostuum aan. In elk van de 4 uitgesproken seizoenen.

Het enige minpunt aan ons weerstation is dat telkens je de batterijen vervangt, je de handleiding nodig hebt om het ding te herprogrammeren. Echt waar, het heeft maar 4 lullige knopjes maar die moet je in een bepaalde onlogische combinatie indrukken dat het lijkt alsof je probeert om de Enigma code te kraken.

Nu zijn we altijd de gelukkige bezitters geweest van een zolder, kelder of uit de kluiten gewassen berghok waar ik de originele verpakking van het weerstation met de handleiding op zijn Stefanie's (dus logisch, ordelijk en makkelijk vindbaar ... jaja) kan wegbergen. Hier, in Indonesië wonen we in een best groot huis zonder zolder, kelder of berghok.. Maar elke kamer heeft een aantal ingemaakte kasten dus best veel bergruimte en zit alles wat logisch, ordelijk en makkelijk vindbaar moet opgeborgen worden in een van die kasten. Alleen ben ik er niet in geslaagd er ook maar enige logica of orde in te brengen ... en dus is niks vindbaar.


En dus staat ons weerstation daar lullig onbruikbaar te wezen ... maar het valt ons niet eens op. Want als we al eens in de richting van het weerstation kijken dan is het meer uit oude gewoonte dan uit noodzaak.
Vraagt een Skypende vriend of familielid hoe warm het is? Bellen ze overdag dan zeggen we 32 graden Celcius, bellen ze 's avonds dan zeggen we 28 graden. Acht kansen op tien dat we er klof op zitten en indien niet, over een foutmarge van een graad naar boven of beneden gaat niemand vallen. Luchtvochtigheid? Wel ... vochtig. En dan kunnen we nog kiezen tussen heel vochtig of héél vochtig. De labello en het hele gamma vochtinbrengende cremekes staat werkloos in de badkamer. 

Ik vraag me af; zouden ze hier ook een weerbericht geven op de nationale TV, bestaan er überhaupt weermannen in Indonesië?

Ondertussen sampai jumpa lagi en kus van mij.

Tip van de dag: maak nooit guacamole met onrijpe avocado's ... een uur na het proeven heb ik nog steeds de extreem bittere nasmaak in mijn mond. Rechtstreeks de vuilbak in!

het regent tijdens het regenseizoen ...

We zijn hier in Jakarta langzaam op weg naar het droge seizoen en dus worden de regenbuien minder hevig.
Ik dacht dat ik als Belg wel wist wat regenen was maar hier is dat toch nog een categorie erger. Er komt hier dan zoveel regen op zo korte tijd dat zelfs heel onze tuin herschapen wordt in een vijver.

De kans dat ik binnenkort nog zo een filmpje kan maken is klein dus hier komt er eentje van een paar weken geleden.

Dit is ongeveer waar wij wonen, 2 rijstroken in de ene richting en 2 in de andere, afgescheiden door een middenberm met bomen. Dit is een van de drukkere wegen maar daar trekken die kinderen zich niks van aan. Na 14 seconden zie je trouwens een jongentje voorbijdrijven in een isomo doos ...

Begin januari hebben we eens een jongentje zien duiken, ja echt duiken ... van het trottoir, hoofd eerst!
Hij wist duidelijk beter dan ons dat er daar een diepe put in het wegdek was want wij zagen hem in gedachten al zijn nek breken. Hij kwam lachend weer boven ... man o man.

Ondertussen, sampai jumpa lagi en kus van mij.

Uitstel is afstel

Dat 'uitstel afstel is' dat had ik ondertussen al gesnapt dus alvorens het weer niks wordt wegens te veel te doen ... ja, zelfs een huismoeder met een helper en een tuinman kan het te druk hebben om te bloggen.

We hebben nog eens een poging ondernomen om weg te geraken uit Jakarta. D&L hadden een weekje paasvakantie (de week voor Pasen, dus de week voor de Paasvakantie in België startte.) en Goede Vrijdag is hier een feestdag dus was J thuis, hij had ook donderdag vrijaf genomen dus hadden we de volle vier dagen om eventjes de betonnen jungle te verlaten.

En als je de betonnen jungle verlaat dan kom je sowieso in de echte jungle terecht en dit keer was ons doel de westkust van Java. Voor diegenen die het al vergeten zijn, Java is het eiland waar wij op wonen. En de westkust, dat is de kust het dichtst (haha) bij jullie.

Tanjung Lesung, onze bestemming, ligt 170 km van Jakarta en aangezien afstanden in kilometer hier niks betekenen kan ik jullie vertellen dat onze reis bestond uit een groot uur op een tolweg waar we best wat snelheid konden maken met hier en daar een mini heuveltje in het wegdek dat de hele auto eventjes deed zweven alvorens boenk weer met de vier wielen op aarde terecht te komen. De volgende vier uren worden de wegen steeds smaller om te eindigen in een stuk cross country. Die vier uur voelen dan ook aan alsof je in een wasmachine zit.

Na 6 maand in Indonesië zijn we al blij dat we een proper bed hebben bij aankomst en dat hadden we ook! De rest van ons hutje was 'very basic' maar wie maalt nu om een gebarsten lavabo of een douche zonder waterdruk. Als je warm water wou dan moest je een grote zwarte ton vullen in de ochtend en die een dagje in de zon laten staan, dan kon je 's avonds met warm water overgieten ...

Maar het kleine restaurant op het strand had lekker eten, het zeewater was warmer dan de douche, Otje vond de zee en zijn nieuwe hond-vrienden te gek, de bewolking zorgde ervoor dat de zon niet zo hard op ons bolleke scheen en de regenbuien maakten ons niet natter dan we al waren!

Otje, D&L en de vissershutten op het water.

Een regenbui op komst

Dubbeldekkersprinkhaan

We waren daar samen met nog een aantal lopers van de Jakarta Free Spirit Runners en dus was J al voor dag en dauw weg voor een tocht door de rijstvelden en de jungle. De looptochten werden dan afgesloten met een duik in de zee en een lekker ontbijt.

De vuurtoren op het puntje van de baai.

Iets buiten de kust liggen ook de overblijfselen van de vulkaan Krakatau. Die is in 1883 uitgebarsten of beter gezegd; ontploft! Het was de grootste ontploffing in de moderne geschiedenis, de schokgolven zijn de wereld rondgegaan en de explosie was tot 4800 km ver te horen.

Otje "ik ben geen boomkikker, haal me hieraf"

Familieportret, ik aan de andere kant van de lens ...

Vissersboten

Koraal, koraal overal

De stranden zijn bezaaid met koraal en veel van de koraalriffen zijn beschadigd "uit den tijd" dat ze nog hele riffen met explosieven opbliezen om het koraal te verkopen. Gelukkig is dit zich langzaam aan het herstellen en konden we met eigen ogen de mooie koralen en anemonen zien tijdens onze snorkeltochtjes. Trouwens ... we hebben Nemo gevonden. En Nemo zijn broertjes. En zusjes. En ooms, tantes, ...

Robinson Crusoe en zijn vader

Kijk ik ben een ....

Zwemmen naar het ponton was dagelijkse bezigheid

Even rusten en dan weer het water in.

Hoopje kikker.

En zonder internet word je creatief

Onze persoonlijke muggeneter in ons hutje, zeker 40cm lang

Vers fruit als ontbijt, tussendoortje, nagerecht!

De overkant van de baai

En als het ponton begon te vervelen dan zwommen ze naar een van de boten

Het grote grasveld waar de hutjes (een tiental) rond stonden.

Otje en zijn kokosnootverslaving

Vroeger zeiden we altijd dat de reis begon op het moment dat we de voordeur achter ons dicht trokken maar hier hebben we beslist dat de reis pas begint als we op onze bestemming toekomen en het stuk tussen de voordeur en de bestemming zo snel mogelijk proberen vergeten. De terugreis was meer dan 5 uur (in de wasmachine) en dat werd ook Otje te veel. Bweurk!

We gaan zeker nog eens terug om dan de overblijfselen van de Krakatau vulkaan te beklimmen en de nieuwe, actieve, Anak Krakatau (kind van Krakatau) te zien uitbarsten :-)

Ondertussen sampai jumpa lagi en kus van mij.