Uitstel is afstel

Dat 'uitstel afstel is' dat had ik ondertussen al gesnapt dus alvorens het weer niks wordt wegens te veel te doen ... ja, zelfs een huismoeder met een helper en een tuinman kan het te druk hebben om te bloggen.

We hebben nog eens een poging ondernomen om weg te geraken uit Jakarta. D&L hadden een weekje paasvakantie (de week voor Pasen, dus de week voor de Paasvakantie in België startte.) en Goede Vrijdag is hier een feestdag dus was J thuis, hij had ook donderdag vrijaf genomen dus hadden we de volle vier dagen om eventjes de betonnen jungle te verlaten.

En als je de betonnen jungle verlaat dan kom je sowieso in de echte jungle terecht en dit keer was ons doel de westkust van Java. Voor diegenen die het al vergeten zijn, Java is het eiland waar wij op wonen. En de westkust, dat is de kust het dichtst (haha) bij jullie.

Tanjung Lesung, onze bestemming, ligt 170 km van Jakarta en aangezien afstanden in kilometer hier niks betekenen kan ik jullie vertellen dat onze reis bestond uit een groot uur op een tolweg waar we best wat snelheid konden maken met hier en daar een mini heuveltje in het wegdek dat de hele auto eventjes deed zweven alvorens boenk weer met de vier wielen op aarde terecht te komen. De volgende vier uren worden de wegen steeds smaller om te eindigen in een stuk cross country. Die vier uur voelen dan ook aan alsof je in een wasmachine zit.

Na 6 maand in Indonesië zijn we al blij dat we een proper bed hebben bij aankomst en dat hadden we ook! De rest van ons hutje was 'very basic' maar wie maalt nu om een gebarsten lavabo of een douche zonder waterdruk. Als je warm water wou dan moest je een grote zwarte ton vullen in de ochtend en die een dagje in de zon laten staan, dan kon je 's avonds met warm water overgieten ...

Maar het kleine restaurant op het strand had lekker eten, het zeewater was warmer dan de douche, Otje vond de zee en zijn nieuwe hond-vrienden te gek, de bewolking zorgde ervoor dat de zon niet zo hard op ons bolleke scheen en de regenbuien maakten ons niet natter dan we al waren!

Otje, D&L en de vissershutten op het water.

Een regenbui op komst

Dubbeldekkersprinkhaan

We waren daar samen met nog een aantal lopers van de Jakarta Free Spirit Runners en dus was J al voor dag en dauw weg voor een tocht door de rijstvelden en de jungle. De looptochten werden dan afgesloten met een duik in de zee en een lekker ontbijt.

De vuurtoren op het puntje van de baai.

Iets buiten de kust liggen ook de overblijfselen van de vulkaan Krakatau. Die is in 1883 uitgebarsten of beter gezegd; ontploft! Het was de grootste ontploffing in de moderne geschiedenis, de schokgolven zijn de wereld rondgegaan en de explosie was tot 4800 km ver te horen.

Otje "ik ben geen boomkikker, haal me hieraf"

Familieportret, ik aan de andere kant van de lens ...

Vissersboten

Koraal, koraal overal

De stranden zijn bezaaid met koraal en veel van de koraalriffen zijn beschadigd "uit den tijd" dat ze nog hele riffen met explosieven opbliezen om het koraal te verkopen. Gelukkig is dit zich langzaam aan het herstellen en konden we met eigen ogen de mooie koralen en anemonen zien tijdens onze snorkeltochtjes. Trouwens ... we hebben Nemo gevonden. En Nemo zijn broertjes. En zusjes. En ooms, tantes, ...

Robinson Crusoe en zijn vader

Kijk ik ben een ....

Zwemmen naar het ponton was dagelijkse bezigheid

Even rusten en dan weer het water in.

Hoopje kikker.

En zonder internet word je creatief

Onze persoonlijke muggeneter in ons hutje, zeker 40cm lang

Vers fruit als ontbijt, tussendoortje, nagerecht!

De overkant van de baai

En als het ponton begon te vervelen dan zwommen ze naar een van de boten

Het grote grasveld waar de hutjes (een tiental) rond stonden.

Otje en zijn kokosnootverslaving

Vroeger zeiden we altijd dat de reis begon op het moment dat we de voordeur achter ons dicht trokken maar hier hebben we beslist dat de reis pas begint als we op onze bestemming toekomen en het stuk tussen de voordeur en de bestemming zo snel mogelijk proberen vergeten. De terugreis was meer dan 5 uur (in de wasmachine) en dat werd ook Otje te veel. Bweurk!

We gaan zeker nog eens terug om dan de overblijfselen van de Krakatau vulkaan te beklimmen en de nieuwe, actieve, Anak Krakatau (kind van Krakatau) te zien uitbarsten :-)

Ondertussen sampai jumpa lagi en kus van mij.