We hebben een oude klok met weerstation. Niet "oud" oud want ze is digitaal en communiceert met een atoomklok in Duitsland. Maar toch al bijna 10 jaar en in electronica-jaren kan dat tellen.
Gelukkig slijt zo'n ding niet door er een figuurlijke blik op te werpen want in Zweden was dat schering en inslag. Een zonnige winterochtend dat kon zowel -2 als -20 graden Celcius betekenen. Luchtvochtigheid 30%? Zet dan maar extra labello en nivea op het boodschappenlijstje want je vel verandert in schuurpapier en je lippen scheuren tot achter je oren bij de minste glimlach.
In Tokio kreeg ons weerstation ook een prominente plaats. Dat de klok manueel moet ingesteld worden omdat ze het signaal van de atoomklok aan de andere kant van de wereld niet kon vinden, daar valt mee te leven. Japan is een land met 4 uitgesproken seizoenen en Japanners die verwachten dat die seizoenen zich perfect aan de kalender houden. Het was dus best praktisch om je bij je kledingskeuze te richten naar wat je op het weerstation zag en niet wat de Japanse Jan-met-de-pet twaalf verdiepingen lager op straat droeg. Eerste dag van de herfst? Tijd voor met bont gevoerde laarzen, muts en sjaal ... volgens de Tokionezen. Zelfs als ons weerstation een buitentemperatuur van 27 graden Celcius aangaf om 8 uur 's ochtends. Eerste dag van de lente? Weg met de donkere, wollen kleren en hup, tevoorschijn met de frivole niemendallekes. Zelfs bij een gure wind en temperaturen dicht bij het vriespunt.Ik heb het hier voornamelijk over de Japanse vrouwen want de (zaken)mannen hadden dagelijks hun begrafenisondernemerkostuum aan. In elk van de 4 uitgesproken seizoenen.
Het enige minpunt aan ons weerstation is dat telkens je de batterijen vervangt, je de handleiding nodig hebt om het ding te herprogrammeren. Echt waar, het heeft maar 4 lullige knopjes maar die moet je in een bepaalde onlogische combinatie indrukken dat het lijkt alsof je probeert om de Enigma code te kraken.
Nu zijn we altijd de gelukkige bezitters geweest van een zolder, kelder of uit de kluiten gewassen berghok waar ik de originele verpakking van het weerstation met de handleiding op zijn Stefanie's (dus logisch, ordelijk en makkelijk vindbaar ... jaja) kan wegbergen. Hier, in Indonesië wonen we in een best groot huis zonder zolder, kelder of berghok.. Maar elke kamer heeft een aantal ingemaakte kasten dus best veel bergruimte en zit alles wat logisch, ordelijk en makkelijk vindbaar moet opgeborgen worden in een van die kasten. Alleen ben ik er niet in geslaagd er ook maar enige logica of orde in te brengen ... en dus is niks vindbaar.
En dus staat ons weerstation daar lullig onbruikbaar te wezen ... maar het valt ons niet eens op. Want als we al eens in de richting van het weerstation kijken dan is het meer uit oude gewoonte dan uit noodzaak.
Vraagt een Skypende vriend of familielid hoe warm het is? Bellen ze overdag dan zeggen we 32 graden Celcius, bellen ze 's avonds dan zeggen we 28 graden. Acht kansen op tien dat we er klof op zitten en indien niet, over een foutmarge van een graad naar boven of beneden gaat niemand vallen. Luchtvochtigheid? Wel ... vochtig. En dan kunnen we nog kiezen tussen heel vochtig of héél vochtig. De labello en het hele gamma vochtinbrengende cremekes staat werkloos in de badkamer.
Ik vraag me af; zouden ze hier ook een weerbericht geven op de nationale TV, bestaan er überhaupt weermannen in Indonesië?
Ondertussen sampai jumpa lagi en kus van mij.
Tip van de dag: maak nooit guacamole met onrijpe avocado's ... een uur na het proeven heb ik nog steeds de extreem bittere nasmaak in mijn mond. Rechtstreeks de vuilbak in!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten