Ziekenhuisverblijf in Tokyo

Er zijn een aantal verschillen tussen en een aantal gelijkenissen met een ziekenhuisopname in België en eentje in Tokyo.

Nu moet ik wel zeggen dat ik niet ben geopereerd in een van de kleine plattelandsziekenhuisjes hier in Japan maar in een van de beste ziekenhuizen van Tokyo en misschien wel van het hele land.

Gelijkenissen:

• Een operatie is hier niet minder pijnlijk. Deze "T" kreeg ik de dag voor de operatie op mijn linkerborst. Waarschijnlijk de "T" van "This one" of van "deze Tet". Het was een confronterend moment, dat kan ik je zeggen.

• Het hospitaal eten laat je achter met een constant hongergevoel. Niet dat het slecht was hoor, veel lekkere Japanse dingen gegeten maar gewoon een beetje weinig vullend. Nu ja, er moet al veel gebeuren alvorens mijn eetlust wegvalt :-)

• De ochtenden beginnen ontiegelijk vroeg; om 5.45 was de eerste "ohayo gozaimas" (goeie morgen) daar al en werden baxters vervangen en temperaturen genomen.

Verschillen:

• Mijn dokters heten hier niet Dr Janssens of Dr Van Vooren maar volgende namen komen al heel vlotjes over mijn lippen; Dr. Nakano, Dr. Yamauchi en Dr. Iwahara.

• Het uitzicht van de kamer.

• De artsen en verpleegsters nemen hun tijd; ik moest de dag voor de operatie al inchecken en toen zijn zowel de chirurg, de anesthesist, de operatieverpleegster en de afdelingsverpleegster elk op z'n beurt bij me langs geweest op de kamer en hebben ze stap voor stap uitgelegd wat zij met mij (of voor mij) gingen doen. Ik was danig onder de indruk van de tijd die ze pakten om me alles tot in de puntjes uit te leggen. Twee dagen na de operatie heeft een verpleegster zelfs mijn haar gewassen en daarna gedroogd met de haardroger!

• Buiten Joris en de kinderen heb ik geen bezoek gehad, dat mijn Belgische en Zweedse vrienden de grote oversteek niet zouden maken dat snapte ik nu wel maar tot voor de aardbeving was mijn te verwachten bezoeklijstje best lang ... na de aardbeving en door de lekkende kernreactors verdwenen alle expats richting "veiliger" oorden.

Sayonara en kus van mij!

Een nieuwe start

Eindelijk is er wat rust teruggekeerd in ons Tokyo-leven.

Daan en Lisa zijn gisteren terug gestart op school na eerst een week onverwacht verlof door de aardbeving en alle daarbij horende miserie en daarna nog een weekje "krokus" vakantie.

Ik ben sinds gisteren namiddag terug uit het ziekenhuis en Joris is deze ochtend weer voor het eerst sinds de aardbeving naar het werk vertrokken na een tweetal weken zijn tijd te hebben verdeeld tussen van thuis uit werken, fulltime huisvader zijn en mijn hand vasthouden tijdens de moeilijke momenten.

Maar zelfs tijdens de laatste weken is het leven hier gewoon verder gegaan in Tokyo en dus is het groot stuk braakliggend terrein aan de voorkant van ons gebouw ineens omgetoverd tot een parkeerterrein. Ze zijn bezig met de afwerking details en alleen de slagbomen en betaalautomaten ontbreken nog maar die duiken vandaag of morgen ook wel op want volgens de affiches kan je er vanaf 1 april parkeren.

En als er in Japan beslist wordt dat er vanaf 1 april kan geparkeerd worden dan kan dat vanaf 1 april en daar kan zelfs een aardbeving, tsunami en lekkende kerncentrales geen stokje voor steken!

Sayonara en kus van mij!

Vakantie

Wij vertrekken enkele dagen naar het zuiden van Japan, Hiroshima om exact te zijn. Hiroshima ligt een 850 km naar het zuiden en we hopen er onze batterijen terug op te laden en een paar nachten door te slapen om dan (hopelijk) volgende week dinsdag terug te keren naar ons appartement in Tokio.

Dus voor de durvers onder jullie; vanaf morgen tot en met dinsdag is een appartement beschikbaar in centraal Tokio, 12de verdiep met schitterend uitzicht, met goed gevulde ijskast en diepvries. De sleutel ligt aan de receptie.

Vandaag naar het St-Luke's Hospital geweest voor het gesprek met mijn chirurg(en) en er was daar een massale inzamelingsactie bezig voor de mensen in Sendai en omgeving. Zag daarstraks op het nieuws ook dat het daar ondertussen vriest en sneeuwt ...

Sayonara en kus van mij!

(en tot binnenkort)

Een nieuwe dag

Gisteren avond te laat gaan slapen wegens iets te veel naschokken, deze ochtend veel te vroeg wakker geworden ... wegens iets te veel naschokken.

Maar de zon scheen en we lazen op de nieuwssites dat de radioactieve wolk niet naar Tokyo gedreven was. Dat hadden we op zich al door want er was de gewone woensdagdrukte op straat.

Joris is dan maar een rondje gaan lopen en van zodra hij terug thuis was ben ik eens tot aan de supermarkt geweest om te kijken of er vandaag melk was.

Deze foto heb ik deze ochtend (op weg naar de supermarkt) aan de overzijde van de straat getrokken; de tempel, de bloesem ... meer Japans wordt het niet.

De goedkope melk (250Yen voor een liter) was gerantsoeneerd naar 1 doos per klant, de dure ecologische melk (420 Yen voor een liter) was dan weer niet gerantsoeneerd en het is niet de moment om kieskeurig/prijsbewust te zijn dus hebben Daan en Lisa vandaag vers gemaakte vanillepapjes gekregen, bereidt met ecologische volle melk. En ze zijn lekker!

Daarna kreeg ik nog een SMS van de vrouw van Joris' baas dat ze van vrienden, die naar San Francisco uitgeweken zijn voor de komende weken, nog enkele liters melk gekregen had en ze vroeg of ze die mocht brengen. De ijskast is dus goed gevuld met de witte motor!

Aangezien we vandaag buiten mochten zijn we met Daan en Lisa naar het park geweest, een heel wat minder bevolkt park dan we gewoon zijn. Ze hebben als zotten rondgerend, wat overschotsenergie kwijtgeraakt en voornamelijk nog eens onbezonnen kind kunnen zijn, iets wat de laatste dagen wel niet zo evident was.

Deze avond kruip ik eens vroeg in bed, misschien nog een warm badje om de vermoeide spieren wat te ontspannen.

Dus Sayonara en kus van mij.

Information overflow

We hebben nog nooit zoveel informatie moeten verwerken als vandaag. We worden hier overspoeld met "breaking news" en "last update" en vaak spreken die elkaar dan ook tegen.

Heel veel buitenlanders verlaten het land maar wij hebben de indruk dat er een kleine paniek-sneeuwbal van de berg is gegooid die steeds grotere vormen aanneemt en dan als een lawine door de internationale gemeenschap in Tokyo is gegaan. Sinds de aardbeving vrijdag kan ik de gezinnen die we kennen en die nog in Tokyo zijn op twee handen tellen.

Tegen het einde van de dag was ik die overvloed aan vaak misleidende informatie strontebeu en heb ik de Belgische Ambassade gebeld. De receptioniste verbond me door met onze "crisiscel aardbevingen" en opeens hoor ik: "Stefanie, ben jij dat? 't is hier Sandra." Sandra die we (slechts enkele keren) ontmoet hadden op de Belgische ambassade wist dus heel goed wie we waren! Dat alleen al gaf een heel geruststellend gevoel.

De informatie die we van haar kregen kwam overeen met de informatie die Joris ook van oudere Japanse collega had gekregen. Er is een radioactieve wolk, die is in de richting van Tokyo aan het komen maar met een snelheid van om en bij de 10 km per uur duurt het wel eventjes voor die Tokyo bereikt heeft. De wolk zal tegen dan ook ferm uitgedund en verspreid zijn en we werden aangeraden (niet verplicht) om het zekere voor het onzekere te nemen en vanavond en morgen binnen te blijven en ramen en deuren gesloten te houden.

Vandaag was er geen melk dus heb ik nog steeds geen vanillepapjes kunnen maken met de Belgische vanillepapjespoedertjes die P&K meehadden. Daan en Lisa kijken er nochtans naar uit!

Daan en Lisa hebben op school skateboard helmen om in geval van aardbeving op te zetten tegen eventueel vallende voorwerpen. De Japanse scholen hebben dan theepotverwarmers om hen te beschermen. Deze schoolkinderen liepen vannamiddag door Hiroo.

En deze mevrouw was met de fiets om boodschappen gekomen naar de supermarkt bij ons om de hoek maar leek meer op een van de werknemers die nu in de Fukushima druk in de weer zijn met het koelen van de reactoren.

Maar wij blijven dus nog even waar we zijn.

Sayonara en kus van mij.

de B; van break en beven en bad en borst

Zelf al hebben we hier toch zeker 1 keer per uur een naschok toch gaat het leven zijn gang, de washoop wordt steeds hoger, de klodden stof beginnen groteske afmetingen aan te nemen en de spullen die niet in de vaatwasmachine passen stapelen zich op op het aanrecht.

Om de huishoudelijke taken wat aangenaam te maken ga ik dus telkens ik langs mijn computer moet passeren enkele regels schrijven ...

Deze ochtend nog eens langs de supermarkt gepasseerd en er was melk en brood dus kunnen we weer een dagje verder. Ik ga er van uit dat als ik elke ochtend eens binnenspring we wel geen problemen zullen krijgen met een persoonlijke lege voorraadkast.

Al zijn er wel veel lege rekken, dan voornamelijk in de namiddag wat anders nooit het geval was.

Gisterenavond hebben we nog een mail gekregen van de directeur van TIS, Daan en Lisas school, dat de school de rest van de week gesloten zal blijven. Volgende week is het hier dan een weekje Spring Break, lentevakantie, (zoals de krokusvakantie in België) dus zijn D&L twee volle weken thuis.

We zijn nog steeds alle vier zeeziek en ik heb het gevoel dat Tokyo afhelt naar een kant. Maar in welke richting ik ook ga, Tokyo helt altijd af naar rechts dus ik vermoed dat mijn evenwichtsorgaan een beetje in de war is.

Daan lag deze morgen in het bad en ik had al een paar keer gezegd dat hij geen tsunami's mocht veroorzaken in de badkamer; het zou niet de eerste keer zijn dat zijn wasbeurt eindigt met meer water naast dan in het bad. En toen kwam nog eens een serieuze naschok en hoorde ik hem roepen; "tsunami, maar het is niet mijn schuld!"

Ik ben blij dat zowel Daan als Lisa de schok van vrijdag zo goed verwerkt hebben. Het zal er ook wel mee te maken hebben dat zowel Joris als ik niet in hysterie uitbarsten telkens er een naschok is; we zorgen er wel voor dat ze (voorlopig) nooit alleen zijn; niet in het appartement en niet buiten maar voor de rest doen we zo normaal mogelijk.

En dan zijn zowat alle B's de revue gepasseerd behalve borst.

Wel, al is het door de aardbeving soms wel eventjes uit ons gedachten geweest toch beheerst het ons leven momenteel meer dan de schaal van Richter; sinds vorige week dinsdag weet ik dat ik borstkanker heb. Mijn linkerborst.

Volgens de oncologe nog in een heel vroeg stadium en dus ga ik morgen onder de scanner (MRI) zodat ze precies kunnen bepalen in welk deel van mijn borst die snoodaards van gemuteerde cellen zitten. Donderdag hebben Joris en ik dan een gesprek met de chirurg; dan gaan we weten of ze een taartspiesje van mijn borst gaan wegsnijden of de hele taart ...

(Joris las dit stukje in avant première en zei dat jullie zouden denken dat ik dit allemaal nogal lichtjes op pak maar in een hoekje zitten treuren helpt ook niet en mijn blog is nu eenmaal "Stefanie schrijft het van zich af".)

Maar voor de B komt de A dus ga ik me nu terugtrekken in de keuken waar ik aspergesoep aan het maken ben want er was niemand asperges aan het hamsteren dus die waren in de reclame!

Sayonara en kus van mij.

Ze doen het licht uit

TEPCO (Tokyo Electric Power Co) gaat vanaf morgen geplande stroomonderbrekingen invoeren om te voorkomen dat door het gebrek aan stroom er ineens een algemene stroomuitval zou zijn. Ze zouden een rotatiesysteem gebruiken voor de verschillende stadsdelen maar hoe, wat en wanneer dat weten we nog niet.

Dat is dan ook de reden dat Daan en Lisa morgen geen school hebben.

We hadden gisteren al een mail van hun school gekregen dat ze het schoolgebouw op stabiliteit aan het controleren waren en vandaag dan het nieuws dat er tijdens een eerste inspectie geen verontrustende schade was opgemerkt.

Tokyo's trots; de Tokyo Tower heeft wel een keer te veel gewiebeld want het topje staat een beetje scheef. Ik hoop dat jullie het kunnen zien op de foto; het topje buigt lichtjes naar links ...

Sayonara en kus van mij.

Zeeziek

Dit berichtje schrijf ik van op mijn balkon, in de lentezon, 12 hoog in centrale Tokyo. Als ik naar de mierennest van auto's en voetgangers kijk die hier langs het gebouw passeren dan is het alsof er niks gebeurd is en het leven gaat zijn gewone gangetje.

Gisterenochtend kreeg ik een berichtje van een vriendin vanuit de supermarkt om de hoek dat mensen aan het hamsteren geslagen waren en toen ik er in de namiddag passeerde (ijsje eten!) waren de rekken met melk en brood leeg en stonden de mensen in lange rijen te wachten aan de kassa's met overvolle wagentjes; pasta, rijst, conserven en water, dat zal de top vier wel geweest zijn. Ik voelde me wel een beetje onnozel met mijn doos afwasblokjes en 12 eieren in de hand. Zelfs de kassier keek me een beetje vreemd aan.

Deze ochtend eens binnengewipt om te zien of ze al melk hadden. Yep, slechts enkele merken maar mijn vertrouwde melk stond er tussen dus 4 liter gekocht, daar komen we toch wel bijna 2 dagen mee toe. En alweer was ik een van de enigen zonder winkelkar. De meneer voor me had wel 50 liter water in zijn kar liggen ...

Weten zij iets wat ik niet weet vraag ik me dan af? Moet ik ook aan het hamsteren slaan? Ik heb er echt geen zin in, ik heb echt niet het gevoel dat het nodig is.

Er zijn nog steeds naschokken en alle vier hebben we bijna een constant gevoel van zeeziekte. Onze hanglamp en de grote palm in de woonkamer zijn onze barometer, als die aan het schommelen gaan dan is het weer zover. Maar vaak hebben we het gevoel dat we lichtjes beven ook al hangt de lamp doodstil. Fantoombevingen ...

Ik ben ook begonnen om de inhoud van de boekenkast weer IN de kast te zetten ... en ik die niet graag kuis ... tss tss. Een deel van onze Belgische bierglazen zijn ook gesneuveld maar die hebben P&K al opgeruimd op vrijdagavond. De schilderijen hangen terug aan de muur en de tandenborstels en shampoo staan terug op z'n plaats.

Over de kerncentrales ga ik nu niet veel schrijven want in alle media zijn er zoveel tegenstrijdige berichten dat je er horendol van wordt. Via de luidsprekers in de stad wordt wel omgeroepen dat wegens het stilleggen van de centrales er mogelijk stroompannes zullen zijn de komende dagen en iedereen wordt aangemaand om zo weinig mogelijk stroom te verbruiken.

Sayonara en kus van mij.

11 maart 2011

11 maart 2011, deze dag zal ik niet lichtjes vergeten.

Toen P&K en ik tegen 2 uur in Kappabashi, de potten-, pannen- en serviesbuurt van Tokio binnen wandelden dachten we dat we al een gevulde dag achter de rug hadden. Eerst mijn 5K loopronde, dan met de metro naar Ueno, langs de Ameyoko marktstraat naar het park, enkele tempels bezocht, lange wandeling van Ueno richting Asakusa, onderweg noedellunch en volgens de flexible planning nog eventjes slenteren in Kappabashi alvorens terug richting huis te gaan.

Ik stond net met mijn portefeuille in de hand om een dienblad te betalen toen ik me eventjes lichtjes in het hoofd voelde. Ik dacht "oeps, dat is mijn lage bloeddruk" maar besefte al snel dat het een aardbeving was. Automatisch kijk je naar de Japanse verkopers want zij hebben wel al meer aardbevingen meegemaakt en dus zijn zij voor mij een soort barometer.

Maar na een 10 tal seconden begonnen ze iedereen uit de winkel te jagen, in het Japans maar hun lichaamstaal was duidelijk; naar buiten, NU!

Eenmaal buiten besefte ik dat we wel heel dicht bij al die hoge gebouwen waren en aangezien alle verkeer stilstond heb ik P&K bij de arm genomen en gezegd dat we in het midden van het kruispunt gingen staan. Daar hebben we letterlijk minuten staan schudden terwijl de hoge gebouwen rondom heen en weer aan het slingeren waren. Ondertussen stroomden de straten vol met mensen die uit de gebouwen vluchtten. Velen hadden veiligheidshelmen op, die helmen horen zowat bij de basisuitrusting van elke bediende.

Ik wist dat Daan en Lisa op school waren, omringd door goed getraind personeel dus ook al was ik niet helemaal gerust toch was dit een van de betere plaatsen voor hen om te zijn om dit moment.

Toen de ergste schokken over waren had geen van ons nog zin in slenteren maar wilden we zo snel mogelijk thuis raken. Terwijl we naar de metro wandelden voelden we steeds naschokken en in het metrostation werd ons als snel duidelijk dat alle metroverkeer was stilgelegd.

Dus op weg naar het treinstation. Ik besefte dat we niet op tijd thuis gingen zijn voor Lisa die rond 15.30 zou thuiskomen. Daan had nog een naschoolse club en zou dus maar een uur na Lisa thuiskomen. Ik probeerde de frontdesk van ons appartementsgebouw te bereiken want ik wou niet dat Lisa, ook al lag er een huissleutel op haar te wachten aan de receptie, naar het twaalfde verdiep zou gaan want ik had geen idee hoe erg het er zou uitzien in ons appartement. Maar ik was niet de enige die probeerde te bellen, minstens 30 miljoen Tokyonezen deden hetzelfde dus ik kon de receptie niet bereiken. Ook Emma, een Australische vriendin die in ons gebouw woont kon ik niet te pakken krijgen.

Ondertussen waren we aan Ueno station en daar was er ineens een hele hevige naschok. De treinen bleken ook niet te rijden en de wachtrij aan de taxi's was wel 100 meter lang. Er zat niet anders op dan de 10 km naar huis te wandelen en te hopen dat we ergens een lege taxi zouden tegenkomen (beetje naïef ...).

En dan bleek mijn iPhone toch nog maar eens een goeie aankoop te zijn. Ook al lag het telefoonnetwerk plat; de GPS funktie "Maps" gaf ons direct de snelste wandelroute naar huis en er kwam een e-mail binnen van Emma dat Lisa bij haar was in de lobby van ons gebouw. En zelfs een e-mail van het Karrewiet, het jeugdjournaal. Lisa had zich als reporter aangemeld net toen we verhuisd waren en we hadden toen nog lachend gezegd dat ze pas contact zouden opnemen als er een zware aardbeving was ...

Samen met duizenden en duizenden en duizenden Japanners liepen we langs de straten, het leek wel een volksverhuizing.

Een half uurtje later kreeg ik van Joris de korte boodschap "ik ben ok" en weer iets later een e-mail van Emma dat ook Daan veilig thuis was gekomen.

Halverwege onze lange (en koude) wandeling zijn we eventjes gestopt voor een koffie en daar zaten ook een paar westerse twintigers die zeiden dat er tsumami alarm was voor de hele oostkust van Japan. Toen beseften we dat wat wij hier in Tokyo hadden meegemaakt maar een fractie van een veel grotere ramp was.

Na twee uur wandelen waren we thuis en konden we Daan en Lisa oppikken die ondertussen bij Emma en Scott op de zesde verdieping waren. De liften werken niet dus na die eerste zes verdiepingen moesten we er nog eens zes naar ons appartement.

We waren er niet gerust in dus terwijl Lisa met Karrewiet aan het Skypen was hebben we een kleine valies met het hoogstnodige klaargemaakt, wat koekjes en drank ingepakt en zijn we terug naar beneden gegaan om de naschokken op de begane grond af te wachten.

Ondertussen is het 2 uur 's nachts, we zijn terug in ons appartement (terug 12 verdiepingen met de trap omhoog) en ik ben moe maar kan niet slapen. Het voelt alsof ik de wacht wil houden voor Daan en Lisa en P&K die liggen slapen. En er zijn ook nog heel veel naschokken en dat helpt ook niet echt om tot rust te komen.

Sayonara en kus van mij; geschrokken, gezond en wel maar zonder nieuw dienblad :-)

Weekendje naar de sneeuw.

Een 4-tal weken geleden nam een collega van Joris het initiatief om een skiweekend te organiseren. En zoals ik al eerder zei; als je hier in Japan je "eerste keer" onder de vleugels van een local of een reeds ingewijde kan beleven dan is een tweede keer op eigen houtje nooit ver weg.

Dus ja, daar zeggen wij geen nee tegen.

Alles werd voor ons geregeld; de treintickets, het hotel, ... tot eergisteren hadden we dan ook geen idee waar we heen gingen. Woensdagavond kwam Joris thuis met een brochure dus kan ik met overtuiging zeggen dat we naar Naeba gaan en gaan skiën op Mount Naeba; een vulkaan die al een jaar of 200.000 niet meer actief geweest is.

Dat is dan ook alles wat ik momenteel over Naeba weet, meer volgt na de skireis ... en na wat opzoekingen op 't wereldwijdeweb.

Volgende week komen P&K op bezoek (happy, happy me!) en dus stond een kleine voorbereidende shoppingronde op mijn schema. En dan loop ik een of ander lunchrestaurantje binnen. Het moet niet altijd sushi of noedels zijn dus deze keer werd het een soep en slaatje.

1050 Yen (9 Euro) voor een lunch in centrale Tokyo is een goeie deal en toen ik klaar was mijn mijn kippenslaatje en pompoensoepje bleek er voor die prijs ook nog een dessert bij te horen!

Nu moet ik dringend onze skikleren bijeenzoeken en de koffers maken.

Sayonara en kus van mij!

Ken ik u?

Op weekdagen zie je in de metro overwegende de "verplichte" outfit voor zakenmannen; zwart of donkergrijs kostuum, wit hemd en een donkere das.

Maar af en toe steekt er eens eentje bovenuit; deze hippe Japanner met zijn roze hemd, zonder das maar met bijpassende hoed was een welkome afwisseling in de zee van donkere kleding. Ik had zelfs eventjes het "ken-ik-u-gevoel".

Ja, en toen viel mijn frank; hij had vaag weg van Morgan Freeman die allesbehalve Japanner is natuurlijk!

Sayonara en kus van mij.