11 maart 2011

11 maart 2011, deze dag zal ik niet lichtjes vergeten.

Toen P&K en ik tegen 2 uur in Kappabashi, de potten-, pannen- en serviesbuurt van Tokio binnen wandelden dachten we dat we al een gevulde dag achter de rug hadden. Eerst mijn 5K loopronde, dan met de metro naar Ueno, langs de Ameyoko marktstraat naar het park, enkele tempels bezocht, lange wandeling van Ueno richting Asakusa, onderweg noedellunch en volgens de flexible planning nog eventjes slenteren in Kappabashi alvorens terug richting huis te gaan.

Ik stond net met mijn portefeuille in de hand om een dienblad te betalen toen ik me eventjes lichtjes in het hoofd voelde. Ik dacht "oeps, dat is mijn lage bloeddruk" maar besefte al snel dat het een aardbeving was. Automatisch kijk je naar de Japanse verkopers want zij hebben wel al meer aardbevingen meegemaakt en dus zijn zij voor mij een soort barometer.

Maar na een 10 tal seconden begonnen ze iedereen uit de winkel te jagen, in het Japans maar hun lichaamstaal was duidelijk; naar buiten, NU!

Eenmaal buiten besefte ik dat we wel heel dicht bij al die hoge gebouwen waren en aangezien alle verkeer stilstond heb ik P&K bij de arm genomen en gezegd dat we in het midden van het kruispunt gingen staan. Daar hebben we letterlijk minuten staan schudden terwijl de hoge gebouwen rondom heen en weer aan het slingeren waren. Ondertussen stroomden de straten vol met mensen die uit de gebouwen vluchtten. Velen hadden veiligheidshelmen op, die helmen horen zowat bij de basisuitrusting van elke bediende.

Ik wist dat Daan en Lisa op school waren, omringd door goed getraind personeel dus ook al was ik niet helemaal gerust toch was dit een van de betere plaatsen voor hen om te zijn om dit moment.

Toen de ergste schokken over waren had geen van ons nog zin in slenteren maar wilden we zo snel mogelijk thuis raken. Terwijl we naar de metro wandelden voelden we steeds naschokken en in het metrostation werd ons als snel duidelijk dat alle metroverkeer was stilgelegd.

Dus op weg naar het treinstation. Ik besefte dat we niet op tijd thuis gingen zijn voor Lisa die rond 15.30 zou thuiskomen. Daan had nog een naschoolse club en zou dus maar een uur na Lisa thuiskomen. Ik probeerde de frontdesk van ons appartementsgebouw te bereiken want ik wou niet dat Lisa, ook al lag er een huissleutel op haar te wachten aan de receptie, naar het twaalfde verdiep zou gaan want ik had geen idee hoe erg het er zou uitzien in ons appartement. Maar ik was niet de enige die probeerde te bellen, minstens 30 miljoen Tokyonezen deden hetzelfde dus ik kon de receptie niet bereiken. Ook Emma, een Australische vriendin die in ons gebouw woont kon ik niet te pakken krijgen.

Ondertussen waren we aan Ueno station en daar was er ineens een hele hevige naschok. De treinen bleken ook niet te rijden en de wachtrij aan de taxi's was wel 100 meter lang. Er zat niet anders op dan de 10 km naar huis te wandelen en te hopen dat we ergens een lege taxi zouden tegenkomen (beetje naïef ...).

En dan bleek mijn iPhone toch nog maar eens een goeie aankoop te zijn. Ook al lag het telefoonnetwerk plat; de GPS funktie "Maps" gaf ons direct de snelste wandelroute naar huis en er kwam een e-mail binnen van Emma dat Lisa bij haar was in de lobby van ons gebouw. En zelfs een e-mail van het Karrewiet, het jeugdjournaal. Lisa had zich als reporter aangemeld net toen we verhuisd waren en we hadden toen nog lachend gezegd dat ze pas contact zouden opnemen als er een zware aardbeving was ...

Samen met duizenden en duizenden en duizenden Japanners liepen we langs de straten, het leek wel een volksverhuizing.

Een half uurtje later kreeg ik van Joris de korte boodschap "ik ben ok" en weer iets later een e-mail van Emma dat ook Daan veilig thuis was gekomen.

Halverwege onze lange (en koude) wandeling zijn we eventjes gestopt voor een koffie en daar zaten ook een paar westerse twintigers die zeiden dat er tsumami alarm was voor de hele oostkust van Japan. Toen beseften we dat wat wij hier in Tokyo hadden meegemaakt maar een fractie van een veel grotere ramp was.

Na twee uur wandelen waren we thuis en konden we Daan en Lisa oppikken die ondertussen bij Emma en Scott op de zesde verdieping waren. De liften werken niet dus na die eerste zes verdiepingen moesten we er nog eens zes naar ons appartement.

We waren er niet gerust in dus terwijl Lisa met Karrewiet aan het Skypen was hebben we een kleine valies met het hoogstnodige klaargemaakt, wat koekjes en drank ingepakt en zijn we terug naar beneden gegaan om de naschokken op de begane grond af te wachten.

Ondertussen is het 2 uur 's nachts, we zijn terug in ons appartement (terug 12 verdiepingen met de trap omhoog) en ik ben moe maar kan niet slapen. Het voelt alsof ik de wacht wil houden voor Daan en Lisa en P&K die liggen slapen. En er zijn ook nog heel veel naschokken en dat helpt ook niet echt om tot rust te komen.

Sayonara en kus van mij; geschrokken, gezond en wel maar zonder nieuw dienblad :-)