Wat is er gebeurd de laatste week?
- eerst mocht ik terug met de fiets rijden
- maandag kreeg ik het heeeeel goede nieuws dat er geen uitzaaiingen zijn en ik dus geen chemo en/of bestraling nodig heb. Ik word wel nog van dichtbij opgevolgd, dat betekent dus om de drie maanden op controle maar dat hebben we er graag voor over :-)
- dan werd ik met 100 cc bijgevuld (... de voorlaatste keer)
- en uiteindelijk kreeg ik groen licht om terug te sporten!
Dus deze ochtend stond ik klaar met mijn loopschoenen.
Het was een tegenvaller, ik had misschien niet zoveel mogen verwachten op minder dan een maand na de operatie maar op een of andere manier blijf ik maar hopen dat ik de oude Stefanie nog ben.
Nu ja, ik heb mijn 5 km gedaan, meer gewandeld dan gelopen.
Elke stap is er een in de goede richting ... bla bla bla, momenteel heb ik niets aan die clichés.
Vrijdag doe ik opnieuw een poging.
Sayonara en kus van mij.
woensdag 20 april 2011
dinsdag 12 april 2011
Is het wel een beetje moe.
Gisteren was ik van plan om te bloggen; het was toen 11 april en exact één maand na de aardbeving. Het zou een positieve blog worden waarin ik zou schrijven dat we merken dat de naschokken in sterkte aan het afnemen zijn en dat we weer wat meer onbezonnen door de dag gaan.
Maar dan was het weer prijs; om twintig over vijf in de namiddag een aardbeving met magnitude 7.1 in Fukushima, dus midden in kerncentrale gebied en iets dichter bij Tokyo dan een maand geleden.
En sindsdien is het opnieuw met regelmaat (of beter gezegd onregelmaat) schudden geblazen ... de teller staat ondertussen op 978 sinds 11/3.
Ik ben het een beetje moe.
Waar ik naar uitkijk:
- weer in mijn blootje slapen; er is niks mis met een pyjama want sinds mijn ziekenhuisbezoek heb ik er drie Japanse (= te kort aan de armen en benen) maar wat OK is in een ziekenhuisbed is toch moeilijk gewoon te worden in mijn eigen bed. Maar als het begint te schudden dan wil je niet staan sukkelen op een been om in je pyjamabroek te geraken.
- mijn gasoven weer gebruiken zonder in de keuken te moeten blijven; bij een aardbeving moet je direct het gas uitdraaien en dus wil ik momenteel niet meer dan 2 à 3 meter van de oven verwijderd zijn.
- op straat kunnen lopen zonder dat de trillingen van een voorbijrijdende vrachtwagen het haar op je armen doet rechtstaan.
- de kinderen weer met een gerust hart kunnen thuislaten terwijl ik eventjes naar de supermarkt om de hoek loop om een paar dozen melk.
- eindelijk eens van het gevoel af zijn dat je constant zeeziek bent.
Maar als we al het bovenstaande eventjes wegdenken dan is Japan een wondermooi land waar de lente nu echt zijn intrede gedaan heeft en dat levert mooie plaatjes op van gelukkige mensen :-)
Sayonara en kus van mij.
zaterdag 9 april 2011
Hiroshima: dag 4
Dit is het laatste Hiroshima verslag. In den beginne was er ook een dag 5 gepland maar we verlangden alle vier terug naar "thuis" (Tokyo dus). Er werd ook slecht weer voorspeld voor dag 5 dus was de beslissing om onze treintickets om te boeken naar dinsdagvoormiddag ipv dinsdag late namiddag snel gemaakt.
Maar terug naar dag 4 en de eerste stop voor de dag was Hirsoshima Castle; zoals vele gebouwen een replica (uit 1958) want van dit kasteel bleef ook niet veel over na 6 augustus 1945.
Het originele kasteel werd gebouwd in 1589 en werd voor het grootste deel van de tijd gebruikt door de leenheer om van daaruit over zijn 9 "provincies" te regeren. Eind van de jaren 1800 werd het hele gedoe met feodale rechten afgeschaft en werd het kasteel meer en meer voor militaire doeleinden gebruikt. Het was het Keizerlijk Militair Hoofdkwartier tijdens de eerste Chinees-Japanse oorlog. Die oorlog heeft Japan trouwens gewonnen en de publieke vernedering is China nooit te boven gekomen; het is dus al een tijdje dat deze buren niet echt vriendjes zijn ...
Dit is vele eeuwen geschiedenis in een notendop en misschien vergeet ik wel belangrijke details maar dit is dan ook "Stefanie schrijft het van zich af" en niet "Stefanie schrijft geschiedenis!
Op het kasteeldomein zijn maar een paar gebouwen heropgebouwd, van de andere zijn enkel nog de stenen funderingen te zien.
Er staan ook drie bomen op het domein die de atoombom overleefd hebben; een eucalyptus, een wilg en een palm. Je ziet dat ze serieus afgezien hebben, verminkt door de bom en daardoor vervormd gegroeid tijdens de jaren van herstel maar het zijn overlevers en zo hebben we ze graag!
De eucalyptus.
De wilg; ik word helemaal week vanbinnen als je ziet hoe ze de takken van de oude boom ondersteunen en de oude dame zelfs een korset aantrekken om haar stam wat meer steun te geven ...
En toen kwamen we tijdens onze wandeling door het kasteeldomein ineens midden in een Japanse trouw terecht. Het heeft toch iets die kimono's ...
Dan, in alle glorie: het kasteel!
Daan voelde zich al helemaal Ninja en met zijn paraplu-samoeraizwaard moest eventjes een schijnduel uitgevochten worden.
Het vijf verdiepingen tellende kasteel staat vol met oude voorwerpen; schitterende zwaarden uit de dertiende eeuw, volledige gevechtsuitrustingen. Dan zie je Daan zijn ogen glinsteren en is het nog maar eens heel duidelijk dat hij een zoon van Joris is ...
En toen begon het verkleedpartijtje. We kregen al snel hulp van Japanners die het duidelijk belangrijk vonden dat die exotische kinderen op correcte wijze werden aangekleed.
Bij het aandoen van een Uchikake (een bruidskleed) kreeg Lisa zelfs hulp van twee gepensioneerde dames. Eentje in beeld en eentje die buiten beeld instructies stond te geven.
En dan besef je dat de gemiddelde bruid niet veel groter is dan Lisa want wat eerst gigantisch veel stof leek te zijn werd door de Japanse dames op een professionele wijze rond Lisa gedrapeerd.
En dit is het eindresultaat.
Daarna kregen we nog de kans om onze namen te kalligraferen dus nu zijn we vier bladwijzers rijker! Jeuj!
Leuk zo een museum waar je ook dingen kan doen. Dat maakte het voor Daan en Lisa heel wat leuker dan van vitrine naar vitrine te lopen.
Het Shukkeien park was nummer twee op het programma, dik tegen Lisa haar goesting die haar zinnen gezet had op een namiddag achter de computer in een kleine hotelkamer ...
Deze brug in het midden van het park ziet er op het eerste zicht niet merkwaardig uit maar de treden hellen, hoe verder naar beneden, steeds schuiner en schuiner naar voor af. Heel bizar en oncomfortabel!
Met een klein bamboebos, ik hou wel van al die mooie rechte stammen!
En waarom is het toch zo moeilijk om eens normaal op de foto te staan ;-) Alhoewel, dit is wel wat we bij Joris onder normaal mogen verstaan.
Maar ook al viel het weer wat tegen die dag toch was het duidelijk dat de lente in het land was. Jullie hebben mijn kersenbloesemfoto's al gezien, wel, een paar weken geleden waren het de pruimenbloesems die voor kleur in den decor zorgden.
Roze is dan ook de kleur van de lente en deze jongedames vonden het helemaal niet erg om met twee kawaii (schattige) buitenlandertjes op de foto te gaan. We hebben er ook eentje moeten maken met hun fototoestel dus misschien staat deze foto wel ergens op een Japanse blog ook!
Sayonara en kus van mij!
Maar terug naar dag 4 en de eerste stop voor de dag was Hirsoshima Castle; zoals vele gebouwen een replica (uit 1958) want van dit kasteel bleef ook niet veel over na 6 augustus 1945.
Het originele kasteel werd gebouwd in 1589 en werd voor het grootste deel van de tijd gebruikt door de leenheer om van daaruit over zijn 9 "provincies" te regeren. Eind van de jaren 1800 werd het hele gedoe met feodale rechten afgeschaft en werd het kasteel meer en meer voor militaire doeleinden gebruikt. Het was het Keizerlijk Militair Hoofdkwartier tijdens de eerste Chinees-Japanse oorlog. Die oorlog heeft Japan trouwens gewonnen en de publieke vernedering is China nooit te boven gekomen; het is dus al een tijdje dat deze buren niet echt vriendjes zijn ...
Dit is vele eeuwen geschiedenis in een notendop en misschien vergeet ik wel belangrijke details maar dit is dan ook "Stefanie schrijft het van zich af" en niet "Stefanie schrijft geschiedenis!
Op het kasteeldomein zijn maar een paar gebouwen heropgebouwd, van de andere zijn enkel nog de stenen funderingen te zien.
Er staan ook drie bomen op het domein die de atoombom overleefd hebben; een eucalyptus, een wilg en een palm. Je ziet dat ze serieus afgezien hebben, verminkt door de bom en daardoor vervormd gegroeid tijdens de jaren van herstel maar het zijn overlevers en zo hebben we ze graag!
De eucalyptus.
De wilg; ik word helemaal week vanbinnen als je ziet hoe ze de takken van de oude boom ondersteunen en de oude dame zelfs een korset aantrekken om haar stam wat meer steun te geven ...
En toen kwamen we tijdens onze wandeling door het kasteeldomein ineens midden in een Japanse trouw terecht. Het heeft toch iets die kimono's ...
Dan, in alle glorie: het kasteel!
Daan voelde zich al helemaal Ninja en met zijn paraplu-samoeraizwaard moest eventjes een schijnduel uitgevochten worden.
Het vijf verdiepingen tellende kasteel staat vol met oude voorwerpen; schitterende zwaarden uit de dertiende eeuw, volledige gevechtsuitrustingen. Dan zie je Daan zijn ogen glinsteren en is het nog maar eens heel duidelijk dat hij een zoon van Joris is ...
En toen begon het verkleedpartijtje. We kregen al snel hulp van Japanners die het duidelijk belangrijk vonden dat die exotische kinderen op correcte wijze werden aangekleed.
Bij het aandoen van een Uchikake (een bruidskleed) kreeg Lisa zelfs hulp van twee gepensioneerde dames. Eentje in beeld en eentje die buiten beeld instructies stond te geven.
En dan besef je dat de gemiddelde bruid niet veel groter is dan Lisa want wat eerst gigantisch veel stof leek te zijn werd door de Japanse dames op een professionele wijze rond Lisa gedrapeerd.
En dit is het eindresultaat.
Daarna kregen we nog de kans om onze namen te kalligraferen dus nu zijn we vier bladwijzers rijker! Jeuj!
Leuk zo een museum waar je ook dingen kan doen. Dat maakte het voor Daan en Lisa heel wat leuker dan van vitrine naar vitrine te lopen.
Het Shukkeien park was nummer twee op het programma, dik tegen Lisa haar goesting die haar zinnen gezet had op een namiddag achter de computer in een kleine hotelkamer ...
Deze brug in het midden van het park ziet er op het eerste zicht niet merkwaardig uit maar de treden hellen, hoe verder naar beneden, steeds schuiner en schuiner naar voor af. Heel bizar en oncomfortabel!
Met een klein bamboebos, ik hou wel van al die mooie rechte stammen!
En waarom is het toch zo moeilijk om eens normaal op de foto te staan ;-) Alhoewel, dit is wel wat we bij Joris onder normaal mogen verstaan.
Ik vond deze kunstwerken wel fascinerend tot we een boom zagen die op dezelfde manier was ingepakt en we beseften dat het "iets" was, ingepakt tegen de vrieskou. Geen flauw idee welke plant dat kan geweest zijn ...
Maar ook al viel het weer wat tegen die dag toch was het duidelijk dat de lente in het land was. Jullie hebben mijn kersenbloesemfoto's al gezien, wel, een paar weken geleden waren het de pruimenbloesems die voor kleur in den decor zorgden.
Roze is dan ook de kleur van de lente en deze jongedames vonden het helemaal niet erg om met twee kawaii (schattige) buitenlandertjes op de foto te gaan. We hebben er ook eentje moeten maken met hun fototoestel dus misschien staat deze foto wel ergens op een Japanse blog ook!
Tegen 's avonds (en na een uurtje computeren) was ons Lisa alweer ontdooid en zijn we nog voor een laatste avondmaal op restaurant geweest.
En ja, dit hebben we met vier (bijna) opgekregen!
Sayonara en kus van mij!
vrijdag 8 april 2011
De vuilbekkerij van mij
Gisteren had ik problemen om mijn blog te "delen" op Facebook. Ik kreeg een boodschap dat de inhoud beledigend of grof zou zijn. Lap, dan schrijf ik eens over de lelijkste BH ter wereld en heb ik het zwaar vlaggen ... of zouden het foto's van de kersenbloesems beledigend zijn voor die paar vrienden waar de lente nog niet in zicht is?
Dus als jullie problemen hebben met mijn opruiende taal lees dan niet verder want je riskeert wel om volgende woorden tegen te komen; borst, atoombom, ninja, kangoeroe en je kan je in de verste verte niet voorstellen wat voor beledigende combinaties ik daar kan mee maken :-)
En nu terug naar mijn schrijfselkes!
Ik ga hier nog elke avond slapen met de vraag of ik een goeie nachtrust ga hebben; ik slaap ondertussen zonder pijnstillers en behalve dat ik mijzelf af en toe pijn doe door op de verkeerde borst te gaan liggen gaat het postoperatieslapen best goed. En de meeste nachten slaap ik ook door de lichtere naschokken!
Gisteren lag ik echter nog maar een half uur in bed en had net mijn boek weggelegd toen het schudden begon en niet stopte. Je kon het gebouw duidelijk voelen bewegen dus mijn bed uit. Je zintuigen werken op dat moment op overdrive en je kan alleen maar hopen dat het niet erger wordt.
Daan sliep mooi maar Lisa werd al snel wakker dus ben ik bij haar op bed blijven zitten tot het over was. Tja, en dan hadden we beiden die adrenaline kick die er voor zorgt dat je het eerste uur niet kan slapen.
Ze had maar kleine oogjes deze ochtend.
Het was terug een M7.4 in dezelfde streek als de aardbeving van 11 maart. Het mag daar wel eens gaan stoppen, de mensen daar hebben nu wel al genoeg meegemaakt de laatste maand!
Ik merk dat ik nog niet eens atoombom, kangoeroe en ninja gebruikt/misbruikt heb maar dit bericht was op zich schokkend genoeg :-)
Sayonara en kus van mij!
Dus als jullie problemen hebben met mijn opruiende taal lees dan niet verder want je riskeert wel om volgende woorden tegen te komen; borst, atoombom, ninja, kangoeroe en je kan je in de verste verte niet voorstellen wat voor beledigende combinaties ik daar kan mee maken :-)
En nu terug naar mijn schrijfselkes!
Ik ga hier nog elke avond slapen met de vraag of ik een goeie nachtrust ga hebben; ik slaap ondertussen zonder pijnstillers en behalve dat ik mijzelf af en toe pijn doe door op de verkeerde borst te gaan liggen gaat het postoperatieslapen best goed. En de meeste nachten slaap ik ook door de lichtere naschokken!
Gisteren lag ik echter nog maar een half uur in bed en had net mijn boek weggelegd toen het schudden begon en niet stopte. Je kon het gebouw duidelijk voelen bewegen dus mijn bed uit. Je zintuigen werken op dat moment op overdrive en je kan alleen maar hopen dat het niet erger wordt.
Daan sliep mooi maar Lisa werd al snel wakker dus ben ik bij haar op bed blijven zitten tot het over was. Tja, en dan hadden we beiden die adrenaline kick die er voor zorgt dat je het eerste uur niet kan slapen.
Ze had maar kleine oogjes deze ochtend.
Het was terug een M7.4 in dezelfde streek als de aardbeving van 11 maart. Het mag daar wel eens gaan stoppen, de mensen daar hebben nu wel al genoeg meegemaakt de laatste maand!
Ik merk dat ik nog niet eens atoombom, kangoeroe en ninja gebruikt/misbruikt heb maar dit bericht was op zich schokkend genoeg :-)
Sayonara en kus van mij!
donderdag 7 april 2011
Hiroshima: dag 3
Dag 3 van onze Hiroshima trip zijn we naar het Peace Memorial Museum geweest.
In de hal van het museum (de foto hieronder is van buiten getrokken) staat de vredesklok die niet alleen de tijd aangeeft maar ook het aantal dagen sinds de val van de atoombom op Hiroshima (23965) en het aantal dagen sinds de laatste nucleaire test (184).
Het onderste deel van de klok bestaat uit 15 tandwielen en het is de oorlog op onze aardbol die de tandwielen doet draaien, hoe meer oorlog hoe sneller ze draaien.
Het bovenste tandwiel draait snel (jammergenoeg) en doet het tweede tandwiel al langzaam bewegen, het derde tandwiel kon je een ietsiebietsie zien bewegen maar was amper waarneembaar.
Het vijftiende tandwiel zit vast in de natuurstenen rand van de klok dus eenmaal het de beurt is aan dit tandwiel om zich in beweging te zetten dan vernietigt de klok zich zelf. Laat ons hopen dat dit nooit hoeft te gebeuren.
Je mocht niet fotograferen in het museum maar als jullie een virtuele rondleiding willen dan kan je die krijgen op de site van het Peace Memorial Museum. Klik hier!
We hadden alle vier een Engelstalige gids rond onze nek hangen en dus kregen we via de koptelefoon uitleg op 50 verschillende plaatsen en ook veel van de begeleidende teksten bij de tentoongestelde voorwerpen/foto's waren zowel in het Japans als het Engels.
Het was al na de middag toen we daar buiten kwamen en na snelle "scones en warme chocomelk" lunch bij de Starbucks had niemand nog zin om veel te doen, zo'n museumbezoek heeft namelijk wat verwerkingstijd nodig!
En toen vroeg ik Lisa waar haar Nintendo DS was (die ze om een of andere reden bij zich wou hebben in het museum) ... terug naar de Starbucks, neen niet daar. Dus is Joris met haar teruggekeerd naar het museum en ja hoor, de eerlijke Japanners hadden die naar de museumwacht gebracht en dus moest Lisa wel eens op de foto met de haar held van de dag.
Na de batterijen wat opgeladen te hebben begonnen onze magen al terug te knorren (lichte lunch remember ...) dus hebben we de dag afgesloten met een gezellige etentje met vrienden die ook in Hiroshima waren dat weekend.
En daarna in ons bed want er stond nog een vierde dag op het programma!
Sayonara en kus van mij.
woensdag 6 april 2011
Project van de dag
We zijn ondertussen weer een weekje verder in het genezingsproces en behalve dat ik nog heel erg moe ben is er op borstgebied weinig nieuws.
Gisteren heb ik, na de controle van mijn wonde, van mijn borstendokter de lelijkste BH ter wereld gekregen maar ook een van de meest comfortabele die ik me maar kan voorstellen en waar zowel de "under construction"-borst als de originele borst perfect in passen ook al hebben die momenteel een heel verschillende cup-maat. En ik mag terug in bad, douchen mocht ik gelukkig al een tijdje ...
Maar ik wou jullie niet onderhouden over borsten vandaag maar over een van de mooiste jaargetijden hier in Japan; de lente en de daar bijhorende bloesem periode!
Dit zijn foto's van de Shinjuku Gyoen National Garden, vandaag gemaakt onder een stralende lentezon. En die zon heeft er ook voor gezorgd dat ik hier nu met lichtrode, warme kaken voor mijn scherm zit ...
Gisteren heb ik, na de controle van mijn wonde, van mijn borstendokter de lelijkste BH ter wereld gekregen maar ook een van de meest comfortabele die ik me maar kan voorstellen en waar zowel de "under construction"-borst als de originele borst perfect in passen ook al hebben die momenteel een heel verschillende cup-maat. En ik mag terug in bad, douchen mocht ik gelukkig al een tijdje ...
Maar ik wou jullie niet onderhouden over borsten vandaag maar over een van de mooiste jaargetijden hier in Japan; de lente en de daar bijhorende bloesem periode!
Dit zijn foto's van de Shinjuku Gyoen National Garden, vandaag gemaakt onder een stralende lentezon. En die zon heeft er ook voor gezorgd dat ik hier nu met lichtrode, warme kaken voor mijn scherm zit ...
Ik had nog tientallen foto's kunnen nemen maar heb de tijd genomen om te zitten, genieten, de zon mijn gehavende lichaam laten warmen en te beseffen dat ik gelukkig ben!
Sayonara en kus van mij
zaterdag 2 april 2011
Hiroshima: dag 2
De volgende dag (zaterdag) zijn we naar Miyajima gegaan, een eiland net voor de kust van Hiroshima en te bereiken door eerst 40 minuten met de tram te reizen en dan nog eens een tiental minuten met de ferry.
Daan was een ijsje aan het eten en de eerste keer hij in zijn horentje beet leek het wel alsof het radarsysteem van de reeën in gang gezet werd. De kleine "krak" was genoeg om ineens omringd te zijn. Daan probeerde gewoon weg te wandelen maar hij had een hardnekkige stalker!
Tenslotte moest Daan op de kade gaan staan, waar de zout- en algengeur sterker was dan de ijsjesgeur, om het laatste van zijn ijsje in alle rust te kunnen opeten.
De Otorri poort in Miyajima is een van Japans 3 mooiste zichten dus moesten we wel eens poseren :-)
Ondertussen was het eb en gingen veel Japanners geld stoppen in de spleten van de Otorri; om geluk en voorspoed af te kopen.
Daan en Lisa hebben hetzelfde gedaan maar met muntjes die ze vonden in het zand rondom de poort. We gaan dus veel gerecycleerd geluk en voorspoed hebben in de toekomst!
En daarna begon onze tocht naar Mt. Misen, de hoogste berg van Miyajima met z'n top op 535 meter. In de bossen rondom zijn verschillende heiligdommen (shrines) te vinden en dit alles is in de loop van de jaren (eeuwen kan je bijna zeggen) onveranderd gebleven en staat sinds 1996 op de UNESCO werelderfgoed-lijst.
De weg naar boven slingert zich langs alle kleine winkeltjes en eetstandjes, eenmaal die gepasseerd is er een shuttlebus die je naar het begin van de kabelbaan brengt maar na dit bord gezien te hebben beslisten we om dat stuk te voet te doen en we waren niet van plan om een spurtje te trekken!
Het werden iets meer dan 10 minuten want er was zoveel moois te zien onderweg en er was onderweg zelfs een klein openlucht restaurantje waar we een late lunch (noedels) aten.
Twee verschillende kabelbanen brachten ons tot op 433 meter hoogte.
En dan nog eens te voet 100 meter stijgen ... maar 100 meter stijgen is geen 100 meter stappen. Er leek maar geen eind aan te komen. Gelukkig waren Daan en Lisa ondertussen getransformeerd in Indiana Jones & Co dus die liepen zowat de berg op.
En toen waren we boven.
ET ... phone home.
Het uitzicht was fenomenaal, een beetje mistig dat wel maar fenomenaal!
En dan hadden we de keuze om die 100 meter weer af te dalen en met de kabelbaan naar beneden te gaan OF de 535 meter hoogteverschil langs een bergpad naar beneden te wandelen. Yep, het werd het tweede en we hadden er geen spijt van, al stonden onze kuiten daarna nog dagenlang gespannen ...
Dit is de eeuwig durende vlam (Kiezu-no-hi) en zou door Kobo Daishi zo een 1200 jaar geleden aangestoken zijn als deel van zijn toenmalige religieuze training. Hier komt ook het vuur vandaag dat brandt in het Peace Parc.
Wij vonden alle vier dat ze er wel eens een extra blokje hout mochten op gooien want dat het niet echt met overtuiging aan het branden was. Stel dat het vuur zou uitgaan terwijl wij er stonden op kijken ...
Deze plek is ook het heiligdom van de geliefden met volgende mooie spreuk uitgehouwen in een steen aan de ingang: "Here I declare this land as Lover's Sanctuary to impart the joy and the magic of encounters, blissful marriages, and raising a happy home. I send my blessings to your encounters and wish you a wonderful future."
Dit is een van de 7 wonders van Mt. Misen: de Kanman-iwa of "eb en vloed rots".
Er wordt gezegd dat het water in de holte in de rots, zowat 500 meter boven zee niveau, stijgt en daalt al naargelang het eb of vloed is ...
Toen moesten we nog een eindje zakken ...
Eenmaal terug beneden begon het te schemeren en aangezien we toch dringend onze benen moesten laten rusten hebben we eventjes op de kade gezeten, we zagen het tij binnenkomen. De onvermoeibare Daan en Lisa bleven tot op het laatste moment beneden in het zand om dan op het nipt de kaaimuur op te klimmen alvorens hun voeten nat werden.
Deze dag heb ik meermaals tranen in mijn ogen gehad, het was er zo rustig, zo ongerept, zo mooi. We konden geen betere plek gekozen hebben om eventjes weg te zijn van alle onrust, speculaties en panikerende buitenlanders in Tokyo.
Sayonara en kus van mij!
Abonneren op:
Reacties (Atom)