slaap er eens over

We zijn een dagje verder, ik heb er eens over geslapen, de krant gelezen vanochtend en kunnen vaststellen dat mijn zorgen het nieuws niet gehaald hebben dus het zal allemaal wel zo erg niet zijn.

En dan heeft J me nog een extra knuffel gegeven net toen hij op punt stond om naar het werk te vertrekken, jeuj :-) Mijn dag was goed!
Maar ik had moeten knuffelen met mijn ogen dicht want die open ogen van mij zagen een schimmelvlek in de linkerbovenhoek in de hal en een verdachte donkere vlek net boven ons geknuffel.

Het was niet de eerste keer dat ons uit gyprock-platen opgetrokken huis aan het schimmelen ging. Een paar weken geleden was het ook al van dat. Zie de foto's hieronder. Het enige verschil was dat het toen enkel aan de buitenkant van de voordeur was

Ze zijn toen een week of twee zoet geweest met het openbreken van het plafond aan de buitendeur, het openbreken van de kinderen hun badkamer en vraag me niet wat nog allemaal. Volgens hen was alles opgelost. Mon oeil (zoals mijn schoonzusje zou zeggen) ...

Bij deze hebben we dus weer een gat in het plafond in de hal én buiten aan de voordeur en een tegel uitgebroken onder het bad.

De voorbije 2 uur zijn de werkmannen steeds hun koppekes door die gaten gaan steken ... wat ze gezien hebben en wat ze er aan gaan doen is een raadsel maar ik denk dat dit ook een "to be continued" zal worden.

Ondertussen,
Sampai jumpa lagi en kus van mij.

de handdoek

Ik ben zover (toont kleine ruimte tussen duim en wijsvinger) van het punt dat ik de handdoek in de ring gooi.

De levering van onze container heeft alweer vertraging opgelopen en wel door het volgende;

Telefoon rinkelt.

- Hallo, met J's secretaresse. Ik heb een dringende vraag. De douane heeft een nieuwe sofa in jullie container gevonden. (noot van de redactie; nieuwe spullen invoeren mag enkel als je ze aangeeft bij de douane en er misselijkmakend veel douanerechten op betaalt)

- Ik: Wij hebben geen nieuwe sofa. (Ondertussen hard denkend want het is al 6 maand geleden dat de container gevuld is en misschien is er hier wel een vroegtijdige Alzheimer die me parten speelt.)

- Secretaresse: De douane zegt dat de nieuwe sofa nog is ingepakt in bubbel folie.

- Ik: ALLES is ingepakt in bubbelfolie want ALLES is ingepakt door een Japanse verhuisfirma en Japanners zijn heel secuur in het inpakken. (Zelfs mijn overschot toiletpapier is ingepakt in bubbel folie. Ik heb de Japanse inpakkers er net kunnen van weerhouden om elk Lego-mannetje dat Daan bezit, en dat zijn er veel, afzonderlijk in te pakken in van dat zijdepapier en er dan nog eens, per mannetje, bubbel folie rond te draaien ...)

- Secretaresse: Ze zeggen dat het een nieuwe sofa is met plantenmotief.

- Ik: Aaaahaaa, die sofa (oef, toch geen Alzheimer). Wel die is gekocht toen we in Zweden woonden en daar zijn we weg sinds juni 2010 dus nieuw is die sofa niet.

- Secretaresse: Maar ze zeggen dat de sofa er nieuw uitziet.

- Ik: Misschien omdat we heel erg goed zorg dragen voor onze spullen? (Wat verwachten ze, dat ik mijn kinderen met een open pot choco in de zetels laat spelen?)

- Secretaresse: Heb je een aankoopbewijs van die sofa?

- Ik: geen idee maar als ik er een heb dan zit het in die container (in een van die 304 dozen) die de douane niet wil vrijgeven.

- ...

Einde gesprek

*zucht, dubbelzucht*


Maar toch ga ik proberen eindigen met een positieve noot (die andere noten vind ik momenteel hard om te kraken).
Hier is de laatste foto van Race-Theo; die staart is nu wel in sneltreinvaart aan het groeien!

Sampai jumpa lagi en kus van mij!

positieve noot

Als ik niet oplet komt mijn familie me hier binnenkort weghalen want hun Steefke die niet gelukkig is dat is een extreem goeie reden voor een serieuze interventie!

Dus om te voorkomen dat ze hier ineens in ware guerrilla stijl aan de deur staan volgt hier een positief bericht, echt positief!

Om opgewarmd te geraken starten we met een foto van de eerste keer dat ons stoofke brandt ... neen, niet hier in Jakarta want de temperaturen liggen hier nog steeds ver boven de 30 graden. Dit is onze houtkachel in Kaprijke, schouw gekuist (zat van onder tot boven vol met kauwennesten), schouw terug opgemetseld en voorzien van een rooster zodat die pokkebeesten er niet meer in kunnen. Ét voilà, ik zie mezelf al zitten binnen een paar winters, met mijn dikke sokken aan, in mijn favoriete zetel met een goed boek terwijl het knettert en fikt dat het een lust is. En dit dankzij mama en papa die momenteel werfleider, stookmeester, kuisploeg en concierge zijn. Dankoewel!

Aangezien het hier in Jakarta het jaar rond (lekker?) warm is kan het waarschijnlijk ook geen kwaad om pas in November aan een moestuin te beginnen, wat ik dus ook gedaan heb.

1. al mijn plantjes; tomaten, chili, paprika, tijm, koriander, bieslook, peterselie staan in potten, onder een overhangend afdakje aan de keuken zodat ze niet verdrinken tijdens het regenseizoen.

2. ze staan op de ideale (werkblad) hoogte om te tuinieren ... akkoord er is een "gepensioneerdenwaarschuwing" aan tuinieren op hoogte maar het is verdomd handig.

Jullie kennen Theo uit de keuken al. Wel, we hebben ook een Race-Theo aan de patio; die kreeg zijn bijnaam omdat hij al een tijdje zonder staart door het leven gaat. Een uit de hand gelopen ruzie tussen soortgenoten of een bijna doodservaring door een vraatzuchtige vogel ... geen idee. Het zag er niet uit zo een halve Theo. Maar het positieve nieuws is dat sinds een paar dagen er een klein zwart dingetje aan zijn achterste aan het groeien is, yep een levendeversnieuw staartje!
Hier nog een foto van de onderkant van Race-Theo (de wonderbaarlijke verschijning van zijn nieuwe staartje is net begonnen maar is moeilijk te zien op deze foto) terwijl hij over het muggengaas over en weer holt om de muggen en andere vliegbeesten, die aangetrokken worden door de lichten op de patio, te vangen en verorberen.

En dit is wat de Sint bracht ... hij moest er wel een omweg via Singapore voor maken en was daardoor een dag te laat maar dat vergeven we hem graag!

Dit is het dan: mijn uitlaatklep! Mijn manier om me af te reageren als Jakarta me weer eens te veel wordt!

Het middelbaar (waar L gaat) is een grote school, ik vermoed tussen de 1200 en 1500 studenten. En een overgroot deel van die jongeren bespeelt dan ook nog een instrument of is in een van de vele sportclubs. In plaats van de hele dag met je viool, gitaar, voetbaloutfit of tennisracket te moeten rondlopen en met lockers die net groot genoeg zijn om je boeken in te bewaren kan je sportzakken en/of instrumenten naar Checkpoint brengen. Een uit de kluiten gewassen vestiaire waar je gedurende de schooldag je spullen kan in- en uitchecken.

Maar dat is niet alles; 12- tot 18-jarigen hebben ook de neiging om van alles en nog wat te verliezen of achter te laten en dus is Checkpoint ook het verloren voorwerpen departement.
En daar kan ik "regelteven" zoveel ik wil! Oh yeah! ("regelteven" is het werkwoord afgeleid van het Kaprijkse substantief "regelteef" wat dan weer van het originele maar saaiere "regelneef" komt)

Verloren voorwerpen beheren is een kwestie van goed zijn in administratie, nauwkeurig zijn, op Sherlock Holmes wijze blijven zoeken naar oplossingen, logisch kunnen denken, je kunnen vastbijten in een zaak, van aanpakken weten, ... en aangezien ik zonder schroom durf zeggen dat dit mijn talenten zijn is het ook niet verwonderlijk dat ik na 2 weken als medewerker al werd gevraagd om co-manager te worden. Maar dan hebben we het over vrijwillige medewerker en vrijwillige co-manager want net zoals de meeste internationale scholen draait een groot deel van hun werking op de vrijwillige moeders (en minder vaak ook vaders) die een paar uur per week komen helpen op school.

Checkpoint draait met de hulp van 60 vrijwilligers en natuurlijk zijn er hiervan een aantal die hun wekelijkse shift enkel zien als een koffieklets met vriendinnen. Ik zou hier al snel eens grote kuis in houden maar mijn collega-manager die administratief veel minder sterk is dan mij maar veel beter is in het managen van mensen slaagt er dan meestal wel in om mij te doen inzien dat iedereen dit gratis en voor niks doet en we dus iets flexibeler moeten zijn dan in een echte werksituatie ...

Hier kan ik me uitleven! En met al 900 verloren voorwerpen sinds het begin van het schooljaar ben ik al lekker zoet geweest ... heb al veel van de administratieve procedures versimpeld of verbeterd, heb geholpen om de "gevonden-voorwerpen-mappen" om te zetten in een electronisch registratie en zoeksysteem, ... 

Voila, als dit geen positief berichtje was dan weet ik het ook niet. Lieve familie, jullie kunnen jullie internationale paspoorten dus gerust terug wegleggen, een interventie op korte termijn is niet nodig!

Sampai jumpa lagi en kus van mij!

de immigrant

Joris stuurde me woensdag een SMS; "jullie moeten naar immigratie voor foto & vingerafdrukken". Wat? Nog eens?
Na wat over en weer gebel (niet door ons ...) bleken we er niet onderuit te kunnen, allé hup. Een mailtje naar school dat D&L de volgende ochtend niet kwamen (tot grote tevredenheid van D).

We hebben alweer een fantastische tijd neergezet; anderhalf uur om de 13 km tussen ons huis en de immigratiedienst te overbruggen. Anderhalf uur waarin ik verschillende keren denk; nu is het genoeg, ik ga naar huis (en dan bedoel ik België). Ik weet het, ik klink niet echt positief maar ik kan er niet aan doen, het klikt nog steeds niet tussen Jakarta en me, myself and I.

Vorige keer waren we daar op 10 minuten buiten en ons geluk voor dit jaar was daarmee opgebruikt dus zat er niks anders op dan rustig onze beurt af te wachten. Nu ja, rustig ... het is daar zo druk als in een winkelstraat tijdens de solden.
Een uur later is het dan onze beurt.
Ik als eerste. Mooi rechtop zitten, foto laten nemen en dan zegt die kerel "finished" ... euh ... euh ... hoezo, moeten er dan geen vingerafdrukken genomen worden? En moet ik dan mijn handtekening niet zetten op zo een tekentablet? Nope en nog eens nope ... niet nodig volgens hem.
D als tweede. Mooi rechtop zitten, foto laten nemen en dan krijgt D zo een pen in zijn handen gestopt en moet hij (als 10 jarige) zijn handtekening zetten op die tekentablet. Huh?
L als derde en laatste. Mooi rechtop zitten, foto laten nemen, dan handtekening zetten op tablet ... ah ja dat hadden we zien aankomen. Maar dan komt het; alle 10 haar vingers 1 voor 1 op de scanner. Dubbel huh?
En vervolgens worden we het kamertje uitgestuurd want de rij met wachtenden is ondertussen niet korter geworden.
Je kan het me niet kwalijk nemen dat ik dit allemaal toch maar een heel-klein-beetje-veel bizar vind. Ik vraag me af of we daar niet gewoon moesten zijn zodat ze ons nog eens konden laten betalen voor het hele zootje.

Bon, D&L laten lunchen in de auto, boterhammekes met choco, en rond half een afgezet op school.

En ik naar huis voor een middagdutje want dit Jakarta-leven zuigt mijn batterijen momenteel sneller leeg dan dat ik ze kan opladen.

Oh ja, binnen 10 dagen vertrekken we op vakantie ... als tegen dan ten minste onze paspoorten door de administratieve vierkant draaiende molen geraakt zijn en we ze hebben als we naar de luchthaven vertrekken.

Ondertussen; sampai jumpa lagi en kus van mij!

Vanallesennogwat

Dit stukje is een samenraapsel van van alles en nog wat, van kortbij en verweg, van blij en blèèè, van de hak op de tak, ...

• Het was lang geleden dat ik nog eens zo goed gelachen had als toen ik onderstaand berichtje las op FB net na de herverkiezing van Obama ...

• Ze hebben hier in Indonesië nog niet gehoord van een siphon dus komt alle ellende langs de afvoerbuis naar boven gekropen. Eergisteren had ik weer prijs, ik neem de dop uit de afwasbak en 2 gigantische kakkerlakken beginnen rond te racen, dan hupla, verticaal omhoog op de inox wand van de afwasbak, de ene ging zich verstoppen achter de fles afwasmiddel en de andere trok een spurtje in de tegenovergestelde richting. Als er een beest is dat ik echt walgelijk vind dan is het wel de kakkerlak ... dus terwijl de spieren in mijn lichaam zich gedroegen als ze onder stroom stonden heb ik, met de hulp van een vel of 10 keukenrol, die 2 lelijkaards gevangen. De gedachte aan het geluid dat het zou maken als ik ze moest dood duwen begon ook al op mijn darmspieren te werken dus heb ik ze beiden, met keukenrol, in een lege yoghurtpot geduwd, deksel erop en in de vuilnisbak. We zullen nog yoghurtpotten genoeg hebben in de toekomst die ik voorbeeldig kan recycleren maar dit keer won de walging het van mijn groen verstand. Bij deze ook geen foto's want die beesten gaan niet echt poseren tijdens mijn klopjacht. Dus naast de voor- en achterdeur op slot doen, lichten & airco uitdoen staat ook 'alle doppen' in keuken en badkamers nog eens extra goed gaan vastduwen op ons avondlijk ritueel lijstje.

• En dit is de staat van het openbaar vervoer. En telkens die gas geeft komt daar een zwarte, zeg maar donkerzwarte, wolk van onder ...

• Onlangs was het in Indië het feest van het licht; Diwali. En ja, alvorens jullie mij verbeteren, ik weet dat we in Indonesië wonen en niet in Indië maar onze buren hier in Jakarta zijn Indische Sikhs uit Singapore (volgen jullie nog). En dus mocht D samen met de buurjongens een heel arsenaal vuurstokjes ontsteken.

• Zelfs als L boos is en niet met ons wil praten maakt ze dat dan maar creatief duidelijk ... (L is de tweede van rechts). En neen, dat is geen allesvernietigende meteoor (hoop ik).

• Op 2 dagen tijd hebben we een mooie schimmel gekweekt aan de voordeur. Ondertussen zijn anderhalve week verder en het plafond aan de buitendeur is opengebroken, de tegels aan het bad in de badkamer van de kinderen zijn al 3 keer verwijderd en al 2 keer teruggeplaatst ...

• Had ik al gezegd dat Lisa terug paard rijdt?

• Iedereen kent die zomerse plensbuien wel, met grote druppels en alles ruikt dan warm en vochtig en na een half uur merk je er al niks meer van ... wel, die zomerse plensbuien dat heet hier regenseizoen, ook met grote druppels en de warme en vochtige geur maar het verschil is dat het hier dan wel uren en uren aan een stuk blijft regenen. Met als gevolg dat ons zwembad tot aan het randje gevuld is. 

• Het voordeel met een ommuurde tuin en een eigen zwembad is dat je lekker kan skinnydippen :-) Hier is alweer wat water verdampt (of over de rand gegaan door de 'bommetjes') ... of gewoon weggelekt want echt heel erg nauw steekt het hier niet als er gebouwd wordt.

• En nu we niet meer op de 12de verdieping wonen en weer een tuin hebben was het hoog tijd voor wat tuinmeubelen. Voila, hier zijn ze! En zo zien jullie ondertussen ook onze patio die we volledig laten afzetten hebben met muggennet. En zo komt het dat ik deze blog kan schrijven, 's avonds, met het licht aan, in de nieuwe zetels, op de patio, met op de achtergrond de stadsgeluiden van Jakarta en nu komt het ... ZONDER dat die foooooeeeeking muggen aan me kunnen!

• Oh ja, nog meer goed niews. Joris zijn werk- en verblijfsvergunning zijn (eindelijk) in orde geraakt en dat wil dus zeggen dat de container met ons hebben en houden vertrokken is uit Japan. De kans dat die nog tijdelijk verloren raakt is groot, de kans dat er uit-de-duim-gezogen-redenen zullen zijn om de container nog een paar extra weken bij de douane te houden is groot, met andere woorden; de kans dat we onze kerstboom, ballen en slingers nog voor Kerst 2012 uit de dozen kunnen halen is niet groot maar klein.
  Dus heb ik voor alle zekerheid maar een Shaun The Sheep gekocht, hem zien zitten op de kast brengt elke dag een kerstglimlach op mijn lippen!

Sampai jumpa lagi en kus van mij!

Weg uit Jakarta

Op tijd en stond moet je even weg uit Jakarta, weg van de drukte, het lawaai, het stof ...

Dus zijn we zaterdag gaan wandelen in de bergen van Sentul, een grote 40 km ten zuiden van Jakarta.
Om de grote hitte en het drukste verkeer te vermijden vertrokken we al om 6 uur 's ochtends, niet echt een hit in de ogen van D (die een verschrikkelijk ochtendhumeur heeft) en L (die nu slaapt als een echte tiener en dus voor 11 uur niet uit haar bed rolt tijdens de weekends).

Ochtenddauw ... iets wat D&L niet vaak willen zien :-)

Deze trektochten worden georganiseerd door een organisatie die de plaatselijke bevolking betrekt in deze vorm van toerisme. 50% van de inkomsten vloeit terug naar de Sentul gemeenschap door het opleiden en aanwerven van plaatselijke gidsen, bouwen van bruggen en irrigatie systemen, kleuterklasjes in de dorpen, ...

Plaats van afspraak is aan het eerste tankstation na de snelweg en dan rij je in colonne nog een half uur langs wegen en wegeltjes waar je het liefst geen tegenliggers tegenkomt, door mini gehuchtjes waar mensen en dieren net aan de straatkant leven.

Nog geen 8 uur 's ochtends en de eerste oogst ligt al klaar; citroengras.

Een riviertje dat een rivier wordt tijdens het regenseizoen.  

Overal waar je kijkt zie je rijstvelden.

Rivier

Aan de ene kant van deze brug; de onbewoonde wereld, aan de andere kant het einde van de beschaving.

Het klimmen begint.

En ik helemaal in extase ... pluimvee!

Het is toch nog wennen om exotisch fruit gewoon in het wild te zien groeien. 

De meeste kippen hier lopen enorm hoog op hun poten, deze leken meer op de Europese kippen.

Het schurend scharniertje?

Een geitenhok.

Met bijhorende langoorgeit.

Klimmen en rijstvelden.

Groen, groener, groenst.

Gevlochten hutten met nieuwsgierige kleuters.

Een gids vooraan, een gids achteraan en wij viertjes er tussen in.

En al iets wankeler bruggetje.

De vele riviertjes zorgen voor de bevloeiing van de rijstvelden.

En nog kippetjes :-)

Een zonnebader.

Het verzamelen van "lijm".

Het was een beetje modderig ... en dat was nog maar het begin.

Voor een halve dagtrip moet je anderhalve liter water per persoon meenemen.

Je kan jezelf natuurlijk ook wat koelte toewuiven met een bananenblad.

Het groeit en bloeit hier dat het geen naam heeft.

Links, rechts, overal mooie groene zichten.

En nog meer rijstvelden.

Het is mistig van het warme vocht in de lucht.

Door de bomen het bos/de berg zien.

Door het gras het bos/de berg zien.

Is het sneeuw in de verte?

Neen, een mijn ... geen idee wat ze daar ontginnen.

Op de top.

Zicht aan de andere kant.

En nog een andere kant.

En wij op de top, kijk eens naar Joris' T-shirt, zie je het kleine droge gedeelte aan zijn heup ...

Katoen aan de ... katoenboom.

Tussen al het groen vind je nu en dan ook wat andere kleuren.

Dit ziet er al uit als echte bergkammen.

Het oogsten van tapioca.

Ze had nog al haar vingers.

En op naar de volgende berg.

Hier had de zon de paadjes al weer gedroogd.

En er zijn nog hogere toppen dan die waar wij op stonden.

Hoogzwanger zijn is geen excuus om thuis te blijven.

Koffiebonen, cool om die in het echt te zien!

En de bananenbloem!

Aan het vissen op kleine krabben (denken we).

Schuun bodembedekkerke!

Yep, nog een ananas in het wild!

Even rusten. De zwarte "olijven" zijn geitenmest ...

En wat vinden jullie van deze knapperd?

De afdaling is terug begonnen en we zien weer meer en meer rijstvelden.

En daar is de rivier terug!

Ik kwam, zag en zweette me een ongeluk!

Het was echt de moeite waard ook al had het de vorige nacht hevig geregend en waren de bergpaadjes op bepaalde momenten akelig glibberig.

Sampai jumpa lagi en kus van mij!