't is een korte vandaag

het is niet alle dagen feest, toch niet op broodbakgebied.

• mijn eerste broden waren hard als bakstenen en in het hele huis hing de zure geur van oud overgeefsel in plaats van de geur van versgebakken brood. 
• poging 2 heeft de oven zelfs niet gehaald want het deeg wou geen millimeter rijzen

We zijn dus terug bij af maar de moraal is nog hoog!

Oh ja, het is ondertussen ook bevestigd, we hebben termieten in onze houten tuinmeubels. Deze week komt een firma prijs maken voor het vernietigen van de termieten ... of het vernietigen van onze meubels. 

Maar de (vaak) lege rekken in de zuivelafdeling van de supermarkt zijn dan wel weer de reden dat ik kan afsluiten met een positieve noot! Het enige pakje boter dat er nog lag was gezouten boter en dus werden op vrijdag de pannenkoeken daar dan maar mee gebakken. Wow, wat een ontdekking! Op het moment dat de pannenkoek je smaakpapillen raakt is er die licht zoute smaak die dan ineens overgaat in het zoete van je pannenkoek met suiker. Succes!

En terwijl ik mezelf aan het oppeppen ben voor volgende broodbakronde; sampaj jumpa lagi en kus van mij!

Brood in wording

Ik durf nog niet te juichen, dat zal ik pas doen als een lekkere boterham op mijn bord ligt. Maar het bubbelt hier al een paar dagen dat het een lieve lust is. Dat de kamertemperatuur hier tussen 25 en 27 graden ligt is misschien wel een voordeel :-)
Onze huishoudster Tini bekijkt het allemaal met een bedenkelijk blik, voornamelijk als ik mijn pot opendoe en de zurige geur de keuken vult.

Kleine bubbels

En grote bubbels

De enige bloem die ik hier nog gevonden heb (buiten mijn dure Canadese bloem die ik als zuurdesembasis gebruik) is gewone tarwebloem dus echt donkere broodjes zullen het niet worden. Dat ze veel gezonder zullen zijn dan het zoete-spons-brood uit de supermarkt daar ben ik wel zeker van.

Het kneden kan beginnen

Ondertussen sampai jumpa lagi en kus van mij.

Zuurdesem

Wat in Zweden een koud kunstje was lijkt in het 'andere' buitenland een Houdini-uitdaging. In Zweden deed ik het met mijn ogen dicht, handen gebonden op de rug. In Tokio ben ik tientallen keren gestrand nog voor en wel ik goed gestart was. Ah, ik heb het trouwens over zuurdesem ...

In Tokio heb ik het geprobeerd met allerlei soorten bloem (zelfs door N. in haar reiskoffer meegebrachte ecologische volkoren bloem uit België) maar of het nu aan de bloem, het kraantjeswater, de pogingen met flessenwater of gewoon slechte karma lag, het wou niet lukken!
In Jakarta was ik zelfs nog niet eens aan de start verschenen want ze hebben hier duidelijk maar 1 soort bloem. Witter dan wit en waarschijnlijk met bleekwater gespoeld en dus niet alleen een gevaar voor je gezondheid maar ook ontdaan van alle natuurlijke melkzuurbacteriën die zo belangrijk zijn voor een goeie zuurdesem.

Onlangs vond ik 'Organic 100% stone ground whole grain spelt flour' geïmporteerd uit Canada. Neen, vraag me niet wat ik er voor betaald heb. Ik wil er zelf niet aan herinnerd worden. Mentaal ben ik er klaar voor, de ingrediënten zijn er ... niks houdt me nog tegen!

Dag 1 in het leven van mijn zuurdesem is vandaag gestart.

Tegen dag 4 zou hij aan het groeien moeten gaan. Ik hou jullie op de hoogte.

Ondertussen, sampai jumpa lagi en kus van mij.

Eitjes?

Volgens de officiële weerkanalen zitten we nu op het hoogtepunt van het droge seizoen. En wat je je daar bij moet voorstellen?
Wel, het regent niet zo vaak. Om de paar dagen eens een goeie plensbui, goed voor een kwartier regen die met bakken uit de hemel komt en dan is het weer gedaan.
Maar droog in Indonesië is naar Europese normen toch niet zo droog. Stel je een sauna voor alvorens er water op de hete kolen gegoten wordt: dat is het droge seizoen. Giet nu een paar keer een emmer water over de hete kolen en je hebt een idee van het natte seizoen. Nat of droog, vochtig warm is het dus altijd.
Het enige verschil is dat er tijdens het droge seizoen een temperatuurverschil is tussen zonnekant en schaduwzijde. Dus ook dat het iets minder warm is (had bijna koeler geschreven!) voor de zon opkomt en eenmaal ze ondergaat.
Ok, dit kan tellen als inleiding.

Zaterdagavond laat dachten J en ik dat we wel eens in (ons te weinig gebruikte tuinmeubelen) konden zitten, ondertussen een theetje drinken en eens bijpraten nadat J een weekje in Indië geweest was.
Het is geen kwestie van gewoon neerploffen op de zachte kussens, neen, eerst alle kussens uit de zetels en alle zetels verzetten om jacht te maken op de dengue-muggen die zich maar al te graag in een hinderlaag leggen in en onder de zetels.
En bij het verschuiven van de tweezitter zien we dit.

Ons eerste reactie: mmmhmm ... zand. Maar dat was een vreemde plaats op ons terras om zand te hebben. En dan zeiden we bijna simultaan: eitjes! Een of ander beest heeft zijn nageslacht onder onze zetel achtergelaten en binnenkort konden we een invasie van god weet wat verwachtten.
Het boeltje in brand steken lukte niet (burn babies burn!) dus dan maar alles snel opgeveegd (ah ja, want elke seconde kon deze massageboorte starten!) en ver weg in de tuin gaan uitstrooien als nachtelijk buffet voor de gecko's en kakkerlakken.
Tegen dan stonden we nat van het zweet (zie definitie van droog seizoen) en was ons goesting om buiten te zitten al lang over.
Dus ik op het wereldwijdeweb gaan zoeken aan welke invasie we ontsnapt waren maar met de beste wil van de wereld kon ik niks verduidelijkend vinden bij het zoeken naar 'tiny brown eggs', 'insect egg' en andere combinaties. Wel veel recepten met eieren zien passeren ...

Tot ik na lang zoeken ineens dacht dat in plaats van eitjes dit wel eens strontjes konden zijn! En 'tiny brown droppings' gaf meer resultaat maar daarom niet meer gerustgevend!
Het zouden wel eens termieten uitwerpselen kunnen zijn, waaaaahhh.
De huisbaas heeft de volgende ochtend direct 2 man sterk naar hier gestuurd en die hebben de zetel met  vergrootglazen zitten bestuderen, de muren en de plafonds van de patio maar niks gevonden. En aangezien we zo grondig geveegd hadden had ik ook niks meer om hen te tonen. Dus heb ik hen beloofd om hen terug te bellen als er weer bewijsmateriaal voor handen is. We zijn ondertussen donderdag en nog niks te zien ... Ik hoop dat het 1 termiet was die ondertussen het loodje gelegd heeft en het probleem dus van de baan is. Yep, soms wil je een beetje naïef zijn (tegen beter weten in).

Wordt zeker vervolgd en ondertussen sampai jumpa lagi en kus van mij.

Snot en pizza

Ik heb vorige week in comateuze toestand doorgebracht. Het bleek een joekel van een sinusitis te zijn. Mijn frank viel toen ik boven op de koorts, hoofdpijn en snot er nog eens helse tandpijn bij kreeg.
Een week en een antibiotica kuur later is het ergste achter de rug.

Mijn hoofd stond vorige week niet echt naar eten koken dus bestelde ik pizza. Zoals telkens in Indonesia is de start vaak succesvol :-) Dus ik belde naar Domino's Pizza's callcenter, kreeg een Engelstalige medewerker aan de lijn die aan mijn telefoonnummer direct mijn klantgegevens wist. Ik bestel 2 pizza's voor mijn kids (ik kon geen eten zien, ruiken of horen) en installeer me languit in de zetel met mijn paracetamollekes en zakdoeken.
Een half uur later gaat de telefoon; iemand die enkel Indonesisch spreek zegt een paar keer "Mister Stefanie" en ik versta "Domino's Pizza" en dan ons adres op een vragende toon. Dus ik luid en duidelijk articulerend (want als ze niet dezelfde taal spreken ga je er ook van uit dat ze doof zijn, niet?) mijn adres nog eens herhaald en dan terug strijk in de zetel.
Nog eens een half uur later. D&L hebben ondertussen hun dessert al opgegeten ... Ik hijs me terug uit mijn zetel om nog eens te bellen naar het Callcenter. Heel vriendelijk (altijd!) gaat ze dit voor me uitzoeken en even later laat ze me weten dat de pizza's bijna bij ons zijn.
Effectief een kwartier later gaat de deurbel, de koerier heeft een onschuldige glimlach en ik betaal braafjes want ben te ziek om ook maar een poging te doen om uitleg te krijgen.
En dan blijken de pizza's ijskoud te zijn.
Mijn bloedjes van kinderen zijn dan wel zo flink te beseffen dat ik ziek ben en ze eten zonder morren de twee koude pizza's op (misschien waren ze ook gewoon uitgehongerd).

De dag erna rond 5 uur in de namiddag zeg ik vanuit mijn zetel tegen Lisa; vanavond eet je maar boterhammen met Daan. Ze knikt begrijpend. En dan gaat de telefoon opnieuw; Domino's Pizza in gebrekkig Engels "Sorry, sorry, yesterday, present, your house" ...
Yep, een half uur later staat ze hier, 2 man sterk, manager en delivery guy. Met stomend hete pizza's. En ik moet op de foto met de manager. 't Zal een schone foto zijn, met mijn drie-dagen-niet-gedouched-koortshaar, mijn niet voor publiek geschikte shortje en een T-shirt daterend uit een vorig leven.

Maar D&L vinden mij de beste moeder te wereld. Twee dagen op een rij pizza voor de TV, en dat op gewone weekdagen :-)

Volgende schrijfsel zal gaan over eitjes of strontjes maar ondertussen Sampai jumpa lagi en kus van mij.

PS: Ik heb het gevoel dat dit weer een moeilijke blog gaat worden voor mijn vrienden die gebruik maken van de vertaalfunctie (rechtsboven) daarom even helpen: joekel = heel grote, strijk = languit, ... Veel geluk Google Translate!

In de krant ...

Aangezien mijn kennis van het Indonesisch nog steeds zo goed als onbestaand is hebben we een abonnement op een Engelstalige krant; de Jakarta Post.

Ik ga jullie een korte bloemlezing geven van de laatste nieuwsjes, en neen dit is geen verzameling van de laatste maanden maar allemaal nieuws uit de krant van vandaag.

• Jongen van 13 heeft deze week een ongeval veroorzaakt toen hij met zijn auto op weg was van Bandung naar Jakarta (150 km). Hij is door de middenberm gegaan, heeft 2 minibusjes geraakt en daar zijn 6 doden gevallen.
  Yep, hij is 13 (dertien) en niet de eerste die als minderjarige een ongeval veroorzaakt. Dat hij een autochauffeur is, is iets minder voorkomend maar het aantal kersverse tieners die ik hier op brommers zie rondrijden is angstwekkend hoog. En vaak hebben ze dan nog hun kleuter broertjes en zusjes achterop.
  En ja, ik schrijf "toen hij met ZIJN auto op weg was". Zijn vader heeft verklaard dat hij zijn jongste zoon een Mitsubishi Lancer had gegeven, zijn 14 jarige broer een Jaguar en zijn 17 jarige broer een BMW. Ze hadden er alle drie ook wel een chauffeur bij gekregen want de broers hebben natuurlijk nog geen rijbewijs. Had ik al vermeld dat als de Indonesiërs rijk zijn vaak stinkend rijk zijn?
  
• Er zijn vier waardevolle voorwerpen gestolen uit het Nationale Museum. Er is een camera beveiliging maar die bleek niet te werken ... en ze hebben geen idee hoe lang die al niet meer werkt want ze kunnen zich niet herinneren wanneer ze die camera's voor het laatst gecontroleerd hebben. Goe bezig!
  
• Steekpenningen en omkoping is hier dagelijkse kost in de krant. Vandaag gaat de eer naar een zekere Mr. Fathanah die rondliep met een sportzak met daarin 3 biljoen Rupiah (een grote 250.000 Dollar) omdat hij niet echt wist waar hij er anders mee naar toe moest. En dan was hij nog maar een 'tussenpersoon' in een vlees-import dossier.
  
• ... en de twee panda's die in België een communautaire rel veroorzaken staan hier ook in de krant vandaag. En ze misstaan hier duidelijk niet!

Oh ja, en deze is al een weekje oud maar ik past perfect in het bovenstaande rijtje. In Sumatra willen ze alle meisjes op hun maagdelijkheid screenen alvorens ze in 'high school' (hoger middelbaar onderwijs) starten. *zucht* Over de maagdelijkheid van de jongens wordt hier niet gesproken ... 

En zuchten deed ik ook toen ik deze tussen het verkeer door zag slalommen. Dat hij drie keer zo breed was als de doorsnee brommer dat besefte hij duidelijk niet (of het kon hem niet schelen). Er zullen veel auto's geweest zijn met bandensporen op hun zijkanten. Dat hij zoveel ruimte heeft is omdat onze chauffeur net hard op de rem is gaan staan toen zijn 'bagage' de zijspiegel van onze auto raakte.

Ondertussen, sampai jumpa lagi en kus van mij.

Snot en hummus

Vorige week maandag met mijn snipverkouden neefje gesproken op de Skype en nog geen uur daarna zat ik hier ook te snotteren dat het niet normaal was. We zijn sinds augustus overgeschakeld naar een nieuwe internetprovider maar dat de verbinding zo goed is dat zelfs snotbacteriën hun weg naar hier vinden, dat is toch straf!
We zijn nu een week verder en ik voel me nog steeds mottig, misselijk, hoofdpijn en algemeen futloos. Morgen naar de dokter dus ... maar ik kijk er niet naar uit om in deze toestand een uur in de file te zitten.

Iets anders; de meeste groenten zijn hier duur (prei van 8 euro per stuk, ...) maar wortels en komkommers zijn best goedkoop en een leuke manier om er daar veel van te eten is ze dippen in zelfgemaakte hummus. Bij mijn zoektocht naar een mixer/blender om mijn kikkererwtendipsausje in te maken kwam ik deze smoothie-maker tegen. Mijn eerste reactie was; "hé, zo heeft mijn zusje er eentje" en toen zag ik de prijs en besef ik dat deze hier in Jakarta waarschijnlijk dubbel zo duur is als in België. Fietje, als je nog weet hoeveel je betaald hebt mag je me het zeker laten weten. Hier kost die 1.300.000 Roepiah (dat is met de supergoedkope Roepiah omgerekend toch nog 90 Euro).
Voor mijn hummus heb ik een extra opzetstuk kunnen kopen dat past op mijn Philips blender en daar maar 200.000 voor betaald :-)

Tijdens het opruimen van schoolspullen van het vorige schooljaar viel mijn oog op dit pareltje. Laat ons zeggen dat het perfect het soort humor weergeeft waar Daan zo sterk in is :-)

En hup, nu terug in mijn zetel met een doos zakdoeken en een paracetamol of twee.
Ondertussen; sampai jumpa lagi en snotterige kus van mij.

paddestoelen en co

De paddestoelen groeien deze keer niet op het plafond in onze hall maar op Otje, onze hond. Hij heeft het zwaar te pakken. Bij de eerste witte vellekes in zijn haar dacht ik; roos ... zou ik Head&Shoulders mogen gebruiken? Maar dat beetje roos ging het al snel over in sneeuwtapijt-hoeveelheden en de dierenarts kon bevestigen dat het vochtige seizoen een slachtoffer had gemaakt: Otje heeft een schimmelinfectie. 

Een maal per week moet hij nu gewassen worden met een medische shampoo maar dat wil ook zeggen dat er daarna nog een uur of 2 haardroger werk aan te pas komt want hem vochtig laten rondlopen in dit warme weer is niet echt bevorderlijk voor het genezingsproces. 

Misschien was een kortharige hond toch een betere optie geweest in dit klimaat ...

En toen ik dit beestje zag ging mijn lange haar ook rechtop staan! Termiet?

Verschillende mensen die we hier kennen hebben al een termieten invasie in hun huis gehad en dat is duidelijk geen lachertje ... mijn paddestoelen op het plafond zijn maar peanuts in vergelijking met een volledige keuken of volledige bureau (met alle belangrijke papieren inbegrepen) die door de termieten werden opgegeten. Gelukkig bestaat er op het wereld-wijde-web veel goede info over termieten en konden we al snel zien dat we te maken hadden met een uit de kluiten gewassen mier. Je ziet het hier niet goed want de vleugels bedekken haar lichaam maar deze mier heeft een fotomodellentaille en een termiet is eerder een vetzakske zonder meer! Ze heeft het toch niet overleefd, ze had mijn witte slaapkamergordijn maar niet moeten uitkiezen als rustplaats.

Ondertussen; sampai jumpa lagi en kus van mij.