Vrijdag en gisteren ben ik samen met 10 vrouwen van SWEA (de Swedish Woman Educational Association) op trektocht geweest in de Kiso vallei. Deze vallei ligt ongeveer 200 km ten noord-westen van Tokyo en is gekend voor het Nakasendo pad dat er door loopt. Het pad verbond Kyoto en Tokyo met elkaar tijdens de Edo-periode en werd voornamelijk gebruikt werd door shogun en hun gevolg, samurai, handelaars en reizigers.
Aangezien dit een route van meer dan 500 km door de bergen was waren er om de zoveel kilometer kleine dorpjes waar de reizigers voorraden konden inslaan en/of overnachten. In totaal zijn er 69 van die "post stations" en wij zijn vrijdag van nr. 43 Magome-juku naar nr. 42 Tsumago-juku gewandeld, zaterdag nog een fikse wandeling naar het station van Nagiso om daar de trein te nemen naar nr. 34 Narai-juku om nog wat sightseeing te doen in Narai alvorens terug te keren naar Tokyo.
Ik kan niet alle 200 foto's op m'n blog plaatsen (ze staan op facebook) maar hier is alvast een klein voorsmaakje.
We zijn onze wandeltocht gestart in Magome, ongeveer 600m boven zeeniveau.
Een serieus klimmetje naar boven want al gauw waren we 810 meter boven zeeniveau. Daarna ging het langzaam bergaf naar 420 meter en waren we in Tsumago.
Hoskigaki zijn gepelde persimmon die te drogen gehangen worden tot de suikers in de vrucht een op rijm lijkend laagje op de vrucht nalaat. In tegenstelling tot andere gedroogde vruchten die taai en lederachtig kunnen zijn blijven de gedroogde persimmon zacht en sappig.
Ons avondmaal in de ryokan; een traditioneel Japans hotel, aan een lage tafel op kussens op de grond (met nu en dan kramp in de benen) en we dragen allemaal een "yukata" of lichte kimono.
Op het blauwe schaaltje liggen gemarineerde wespenlarven; ja, ik heb ze opgegeten want je wordt er (nog) mooi(er) van volgens de Japanse traditie :-)
En dan nog een avondwandeling in yukata en "hanten", de korte gewatteerde winterjas die over de yukata gedragen wordt. De traditionele houten teenslippers heb ik maar vervangen door mijn oerdegelijke Aigle-schoenen.
En daarna in ons Japans bed, een futon (matras op de grond) met een boekweitkussen waar ik mijn fleecevest heb rondgedraaid want ik kreeg pijn in mijn oren, zo hard was het kussen.
Nu moet ik Daan en Lisa ook in bed krijgen dus spaar ik de rest van de reis voor morgen.
Sayonara en kus van mij
Geen opmerkingen:
Een reactie posten