Lege nest syndroom

Zaterdagochtend is An richting Göteborg vertrokken en deze ochtend trok ook Nadia de deur achter zich dicht, terug naar Brussel. En met Joris die zondagmiddag vertrokken is naar Zuid-Afrika (Johannesburg) is het hier opeens wel heel erg stil. Als we het hoesten en snotteren van Daan en Lisa wegdenken; die twee zijn goed verkouden!

Ik had alvast een ellenlang te-doen-lijstje dat op me lag te wachten. Te doen lijstjes zijn een beetje als konijnen, dat kweekt en kweekt en het mijne had drie weken ongestoord zijn gang kunnen gaan!

Mijn gewicht heeft ook drie weken zijn ding gedaan waaruit blijkt dat ik toch een gezelschapsbeestje ben; lekker eten, lang tafelen en dan nog een knabbeltje tijdens het Catannen ...

Maar gisteren (maandag) zijn Nadia en ik de dag goed gestart met een ontbijt van rauwe vis aan de grootste vismarkt ter wereld; de Tsjukiji vismarkt in Tokyo.

Om de tonijnveiling mee te maken moet je er al om 4.30 zijn (ja, midden in de nacht) en ze laten maximum 150 toeristen toe want de combinatie van massa's toeristen en massa's kleine elektrische lorries werd te gevaarlijk, zeker omdat de "turret" truckchauffeurs de toeristen zien als kakkerlakken en dus niet stoppen of zelfs maar vertragen.

Gelukkig hadden we Daan en Lisa als excuus om iets later te gaan want eerst moesten ze op de schoolbus alvorens Nadia en ik op pad konden gaan. Voor die veiling zal ik wel eens op een andere keer mijn nachtrust verkorten. Zelfs zonder veiling was het indrukwekkend!

Volgende keer pak ik mijn koeltas mee want er lagen daar pijlinktvisjes die niet zouden misstaan met wat look en boter in de pan!

Hieronder zie je hoe de bevroren tonijn in biefstukdikke sneden gesneden wordt.

En zo kwam het dat Nadia en ik al om 9 uur aan het ontbijten waren met verse rauwe vis van de markt, een kom rijst, een kom misosoep en een beker groene thee.

Sayonara en kus van mij.