Met alle chinezen.

De Chinese ambassade ligt hier niet zo ver vandaan en telkens je daar passeert staat daar een politiemacht waar de grote steden van België jaloers zouden op zijn; een combi met de motor draaiende en een kerel aan het stuur, een paar politieagenten met helmen en schilden (ook toen het hier meer dan 40 graden was) en dan op elke straathoek in de hele buurt een agent met een gebruiksklare wegversperring.

Dat Japan en China niet echt de beste vriendjes zijn dat is niet echt een recent gegeven; er zijn periodes van stilzwijgend naast elkaar leven en er zijn periodes dat ze elkaar rauw lusten.

Momenteel zitten we in deze laatste periode ...

Begin september heeft een Chinese vissersboot een paar Japanse kustwachtboten geramd in de buurt van de Senkaku eilanden en dat viel niet in goede aarde (of was het goed water?) bij de Japanners. Ze hebben de hele bemanning in ‘t gevang gegooid. Een week later hebben ze alle Chinezen terug vrijgelaten met uitzondering van de kapitein.

En dan begint het kleuterklas-gedrag.

CH: “als jullie onze kapitein niet vrijlaten dan stoppen we de invoer van Japanse goederen”

JA: “als jullie de schade aan onze patrouilleboten niet betalen dan blijft de kapitein waar hij is”

CH: “wel dan zullen we alle ipv een staal te controleren in elke container naar Japan elk voorwerp in die container controleren EN we stoppen de invoer van “zeldzame aardmetalen” (waar China bijna een monopolie op heeft) en dan is het gedaan met jullie productie van mobile telefoons, enz ...”

JA: “aha, wel dan ...”

De 24ste september hebben ze de kapitein dan toch maar op een vliegtuig richting China gezet.

Volgens de Japanners willen de Chinezen meer dan alleen maar wat bekvechten; ze zouden plannen aan het smeden zijn om de zuidelijke Japanse eilanden; de Senkaku Islands tot Chinees grondgebied uit te roepen. Het is niet echt duidelijk van wie ze nu echt zijn en niemand lag er wakker van tot in 1969 toen er sprake was van grote gas- en oliereserves in de buurt van deze eilanden. Toen ineens wou iedereen wel eigenaar zijn!

Vanmiddag kwam ik midden in een betoging terecht. Gelukkig stond een van de mensen die bij ons in het gebouw werkt ook aan hetzelfde zebrapad te wachten en hij wist me te vertellen dat het een anti-China betoging was.

De decibels die deze kerel produceerde waren allesbehalve gezond; hij schreeuwde in zijn microfoon. Morgen zal hij waarschijnlijk enkel beeld en geen klank produceren :-)

De Japan-China kwestie zal niet in 1-2-3 opgelost zijn dus jullie zullen hier nog wel meer lezen.

Sayonara en kus van mij.

Een beetje sterven in Tokyo

Ik was van plan om op maandagochtend mijn loopschoenen terug eens uit de kast te halen en mijn eerste kilometers in Tokyo te lopen maar mijn slechte nacht (aardbevingsinstinct remember?) EN dat het water goot die ochtend waren een goed excuus om dat niet te doen.

Joris vond een nat Tokyo dan weer geen excuus en hij is 's avonds zijn eerste kilometers gaan afwerken. Hoedje af!

Gisterenavond is het dan eindelijk gestopt met regenen, deze ochtend scheen het zonnetje en ons weerstation toonde iets meer dan 20 graden. Probeer dan maar eens een uitvlucht te vinden ...

Ik ben dus gaan lopen in het Arisugawa park, het park net om de hoek. En ik heb afgezien! Bergop, bergaf en dat na twee maand loopluiheid; ik heb het 20 minuten volgehouden. De bloed/ijzersmaak in mijn mond en de pijn in mijn longen waren er al toen ik nog maar een 10 minuten gelopen had maar dan stoppen vond ik nu zelf ook een beetje te gek.

Yep, de eerste keer is achter de rug en na een paar minuten te staan sterven in de hal van ons appartement ging het al een stuk beter.

Ik begin mijn volgende keer al te plannen dus dat is een goed teken.

Sayonara en kus van mij.

PS: diegenen die mijn aardbevingsinstinct een praktisch en bruikbaar talent vinden; ik hoop nog steeds dat het eenmalig was want er zijn hier zo vaak kleine aardbevingen dat ik wel eens aan slapeloosheid zou kunnen beginnen lijden. Er zijn trouwens sinds zondag nog 7 aardbevingen geweest in Japan, maar geen enkele dicht bij Tokyo dus we hebben ze niet gevoeld.

Eerste beving

Ze zeggen dat honden (en andere dieren) een zwaar onweer of natuurramp reeds uren op voorhand voelen afkomen. Wel, ik vermoed dat wij hier iets gelijkaardig hebben meegemaakt vannacht. Bij gebrek aan hond waren het Lisa en ik met een overgevoelig instinct.

We waren gisteren naar Yoyogi park gefietst en best allemaal moe dus Lisa en Daan lagen van rond negen uur in hun bed, Joris en ik waren er iets voor elf ingekropen. Ik val normaal gezien als een blok in slaap, in coma durft Joris af en toe beweren maar gisteren kon ik de slaap niet vatten.

Om kwart voor twaalf ben ik terug uit mijn bed gekropen, nog steeds klaarwakker. En een paar minuten later stond Lisa ook ineens in de woonkamer met de vraag of het al tijd was om op te staan. Ik heb de volgende uren Lisa een keer of vier teruggestuurd naar haar bed en rond half drie ben ik dan zelf ook maar terug gaan slapen. Meer omdat mijn verstand zei dat het hoog tijd was dan dat ik effectief moe was.

En dan opeens, een paar minuten voor drie was er een aardbeving. Geen hevige maar Joris en ik konden duidelijk 2 verschillende bevingen voelen! Er zijn in Japan bijna elke dag een paar aardbevingen maar dit is de eerste die wij gevoeld hebben.

Het epicenter lag een 35 km van bij ons vandaan in Chiba, op 80 km diepte en het was een aardbeving van 4,5 op de schaal van Richter. De Japanners gebruiken ook een andere andere schaal met 7 levels (de JMA) en dus was de JMA 3 in de nabijheid van het epicenter.

Het twee meetstations het dichtst bij ons hebben JMA 1 en JMA 2 opgemeten.

Alle bolletjes hieronder zijn meetstations. Wij wonen ongeveer op de kruising van de horizontale lijn door het uiterst rechtste landpunt en de verticale lijn door het "topje van de neus" van het stuk Japan onderaan de kaart.

View Larger Map

Sayonara en kus van mij.

Lönehelg

In Zweden was een van ons huisregels; ga nooit shoppen als het "lönehelg" is.

Lönehelg of loonweekend is het weekend nadat de lonen gestort zijn, logisch niet? De Zweden gingen dan massaal geld uitgeven en je kon dus overal over de koppen lopen. Als je kon wachten tot het weekend vóór dat de lonen gestort werden dan was je zo goed als alleen in de winkelstraten :-)

Ik moest aan het begrip "lönehelg" denken toen ik vandaag ging shoppen met Lisa. Binnenkort gaat ze op bergklassen naar Hakuba, 300 km noordwest van Tokyo, in de Japanse Noordelijke Alpen. Ze had wat spulletjes nodig; nieuwe regenkleren en goeie wandelschoenen. Op een van ons vorige uitstapjes waren we in Sunshine city geweest en daar had ik enkele winkels gezien waar we misschien wel aan ons trekken zouden kunnen komen. Met de metro dus naar Ebisu en van daaruit met de trein naar Ikebukuro. Wat een gemak, op minder dan een half uurtje stonden we daar.

(de foto is er geen van vandaag; het regende helemaal niet, het was zonnig en rond de 24 graden)

Ikebukuro is een groot station en dat er veel volk rondliep had ik wel verwacht maar ook de winkelstraten liepen propvol. Nu weet ik niet of dat elk weekend zo is of omdat het toevallig ook loonweekend was.

Misschien zijn de Japanners niet zo verschillend van de Zweden :-)

We hebben heel snel gevonden wat we zochten en hier in Japan heeft Lisa dus een damesmaatje; weliswaar nog een maatje small maar toch. Ik kon aan Lisa's gezicht zien dat tot de volwassen gemeenschap behoren wel in de smaak valt :-)

Ons buikjes waren al aan het knorren van het moment dat we uit de trein kwamen dus was het, nu onze missie volbracht was, dringend tijd om daar iets aan te doen. Lisa had al een MacDo, een KFC en een Burger King gezien maar we hebben een ongeschreven wet dat we zo lang mogelijk gaan wegblijven bij een van die ketens. Je kan hier zonder problemen een Japanse snelle hap vinden, bij wijze van spreken op elke straathoek.

Dus hebben we noedels in bouillon met tempura (groenten met een gefrituurd deegkorstje) gegeten. Lisa en ik hebben samen voor 6,5 € gegeten. SAMEN!

Lisa en ik waren niet de enigen met een missie vandaag. Mijn motard Joris had Daan meegenomen naar een motokledingzaak. Joris had dringend nieuwe handschoenen nodig want zijn uitstapje naar het race circuit vorige week smaakt duidelijk naar meer :-)

Dit zijn ze! Kijk voornamelijk naar het leuke overwinningsteken dat je er mee kan maken.

Sayonara en kus van mij.

Keurig in het rijtje

Toen we in Zweden woonden dachten we dat we bij de "wachtrij-professionals" terecht gekomen waren. Maar na wat ik dinsdag gezien heb ben ik beginnen twijfelen ... de Japanners kunnen er ook wat van.

Jullie weten dat we in de nabijheid van Tokyo Dome waren; de grote baseball arena en dinsdag was duidelijk ticketverkoopdag!

Ik dacht eerst dat het een groep kunstenaars was die hun kunst op dat plein in rijen ten toon stelden maar toen ik iets beter keek zag ik dat het geen kunst was maar gewoon stukken krant, stukken plastic en stoeltjes waren met Japanse tekens op ... Het duurde eventjes maar toen ging het licht branden; dit was gewoon de wachtrij voor de ticketverkoop.

Ik weet niet wanneer de eerste Japanner zijn plaatsje in de rij was gaan verzekeren maar er lagen al een honderd "reservaties" op de grond. Om geen uren in de zon te moeten staan is het dus algemeen aanvaard om je te laten vervangen door een stuk krant.

Hier zie je al een rij of vier en in de verte het kleine hokje (met groene rand) waar de ticketverkoop plaats vindt. Toen we daar een uur later terug passeerden was de verkoop gestart en had iedereen zijn plaats terug ingenomen. De politie was dan ook al ter plaatste om de slang (ook al gekend in de Colruyt heb ik gelezen) die gegroeid was tot meer dan 10 rijen in goeie banen te leiden. Meer dan de blauwe draad nog een rijtje verder spannen moesten ze niet doen, de welopgevoede Japanners deden de rest :-)

Sayonara en kus van mij!

Tokyo Dome

Dinsdag hebben we een leuke maar vermoeiende dag gehad en de zin om er over te bloggen was er wel, de kracht niet echt meer. Ik was van plan om er op woensdag verslag over uit te brengen maar op een of andere manier is het ineens donderdagavond zonder dat ik er erg in had ...

Dinsdag was dus dag twee van het pedagogische verlof en omdat het voor de Japanners géén vrije dag was hebben zijn we dus naar een pretpark getrokken waar je anders (waarschijnlijk) over de koppen kon lopen. Tokyo Dome is een grote baseball arena met rondom een aantal pretparkattracties. Het domein is niet omheind dus je kunt er gewoon doorheen lopen. De attracties kan je apart betalen (het kermisgevoel) maar je kan ook een polsbandje kopen waar je dan onbegrensd mee op de attracties kan (het pretparkgevoel). Samen met nog twee Zweedse mama's en 6 kinderen in totaal, de mijne meegerekend hadden we rond 10 uur afgesproken en aangezien Tokyo Dome net naast een metrostation ligt waren we daar op minder dan een half uurtje.

Van links naar rechts: Lisa, Esther, Maja, Hampus, Aiden en Daan

Dat ze zich geamuseerd hebben dat kan je wel zien aan de foto's!

Het was weer een heel warme dag (rond de 32 graden) dus deze "Wonder Drop" hebben ze heel vaak gedaan en gelukkig staan er in het hele park (net zoals op bijna elke straathoek in Tokyo) drankautomaten waar je voor nog ongeveer een euro een half litertje echt fris water kan kopen. Ik ga er van uit dat we met zijn drietjes toch een 10-tal flesjes hebben leeggedronken die dag.

Daar ergens zitten die van mij!

En toen ze door dat gat naar beneden kwamen geraasd hadden ze deze kleine helling al achter de rug.

Rond een uur of vier zijn ze als afsluiter nog in het peuter- en kleutergedeelte verzeild geraakt. Daar was een plein waar van die waterstraaltjes uit gaten uit de grond kwamen. Je kent dat principe wel; je weet nooit uit welk gat er ineens een straaltje kan komen ... Daar hebben ze zich nog te pletter geamuseerd tussen al die kleine Japannerkes.

Ze waren zo nat dat het leek alsof ze net vanonder de douche kwamen zodat ik ze niet eens durfde mee te nemen in de metro. Dus zijn we de 8 km naar huis beginnen stappen en eenmaal ze weer een beetje droog waren hebben we voor het laatste stuk de metro nog genomen.

Sayonara en kus van mij.

Receptje

Op algemeen verzoek, het receptje van maandagavond. Dit is er eentje van Jamie Oliver uit zijn boek "the naked chef" en hij vindt het zeker een hele eer om in mijn blog vernoemd te worden ;-)

Taglierini met gedroogde porcini en saus met tijm, tomaten en mascarpone.

Voor 4 personen

- 55 g gedroogd eekhoorntjesbrood

- 1 eetlepel olijfolie

- 1 teen knoflook, fijngehakt

- 1 handvol tijm, alleen de blaadjes

- 0,75 l tomatensaus (zelfgemaakt of voor het gemak uit een potteke)

- 2 eetlepels mascarpone

- zout en zwarte peper uit de molen

- 450 g pasta

- parmezaanse kaas, vers van het mes, geraspt

Doe de gedroogde paddestoelen in een kommetje en voeg er ongeveer 3 dl kokend water aan toe. Zorg dat alle paddestoelen onder staan en laat ze 10-15 minuten weken.

Doe de olijfolie en de knoflook in een voorverwarmde pan met dikke bodem en fruit de knoflook zonder die te laten kleuren. Laat de geweekte paddestoelen uitlekken (bewaar het vocht) en leg ze voorzichtig in de pan: pas op, dat spettert en beetje. Voeg ook de tijm toe. Roerbak tot de knoflook begint te kleuren. Giet er nu geleidelijk iets van het weekvocht van de paddestoelen bij (zorg dat het bezinksel achterblijft want dat kan zanderig zijn, dus giet driekwart in de pan en gooi de rest weg). Laat de paddestoelen heel zachtjes tot bijna niets inkoken en voeg er dan de tomatensaus toe. Doe er de mascarpone bij en proef of er nog zout of peper bij moet.

Kook ondertussen de pasta, hussel de pasta en de saus door elkaar. Serveer onmiddellijk en strooi er Parmezaanse kaas over.

Simpel, lekker en voor herhaling vatbaar.

Sayonara en kus van mij.

Pedagogische studiedag

Op school noemen ze het "Professional Development", in mijn jonge dagen waren dat gewoon pedagogische studiedagen maar voor Lisa en Daan is dit gewoon een extra lang weekend!

Vandaag en morgen zijn Lisa en Daan dus thuis en nu ik dit zit te schrijven heb ik het gevoel dat we al héél veel gedaan hebben vandaag.

In de voormiddag zijn we te voet vertrokken richting Roppongi, in metrotermen is Roppongi maar 1 station van ons verwijderd en te voet is het ook echt niet ver, nog geen twee kilometer maar pas nu zijn de temperaturen zo aangenaam dat je dit ook te voet wil doen!

Daan mocht de gps dragen en de weg tonen ... fascinerend hoe een wandeling voor hen ineens veel interessanter wordt met dit speleding in hun handen. Nu weten we ook waar de brandweer van Minato-ku (ons stadsdeel) gevestigd is; ongeveer een kilometer van waar wij wonen en dat verklaart ook waarom ze zo vaak op "ons" kruispunt passeren.

In Roppongi staat een toren van 54 verdiepingen hoog; de Mori Tower, voornamelijk gebruikt voor kantoorruimte maar op de bovenste verdiepingen zijn oa een museum, tentoonstellingsruimtes en restaurants, ...

Een van de tijdelijke tentoonstellingen was: The dawn of the Dinosaurs dus je ziet al van ver afkomen waar wij naar op weg waren!

Het souvenierwinkeltje draaide volop, je kon er zelfs dinosaurus wijn kopen.

Het was niet alleen studiedag voor onze kinderen maar ook vele Japanse kinderen hadden vrijaf omdat het hier de "respect voor de ouderen dag" was, een nationale feestdag in Japan.

Ik heb nog niet goed door hoe dat precies zit met die feestdagen in Japan, maar ik weet wel dat niet iedereen alle feestdagen als vrije dagen heeft ... waarschijnlijk enkel de ambtenaren zoals in de rest van de wereld :-)

Joris moest alvast optrekken deze ochtend maar is later op het werk aangekomen omdat de treinen volgens de feestdagregeling reden.

Op een deel van de terugweg stonden om de zoveel meter kunstwerken die allemaal als rustplekjes/zitbanken konden gebruikt worden.

En eenmaal terug thuis heb ik eindelijk mijn pastamachine ingewijd; Daan en Lisa keken er al sinds mijn aankoop (begin juni) naar uit ... en ik waarschijnlijk nog veel meer :-)

Voor een eerste keer ging het verbazend goed en nu kon ik ook het in Japan gekocht droogrekje een nieuwe funktie geven aangezien ik, sinds de container is toegekomen, mijn groot droogrek weer gebruik.

Taglierini met gedroogde porcini en saus met tijm, tomaten en mascarpone, dat stond op het menu vanavond en 't was van "lek mijn lipke" ... zóóó lekker!

Sayonara en kus van mij.

Op de fiets

Vandaag zijn we voor het eerst gaan fietsen in Tokyo en dat valt veel beter mee dan ik ooit had kunnen denken. In de kleine straatjes is bijna geen verkeer en op de grote boulevards fietst iedereen hier op het trottoir.

Ik voorop met mijn iPhone GPS in mijn fietsmandje, Joris als hekkensluiter en daartussen onze twee kleine globetrotters. We zijn naar Ebisu gereden, het deel van Tokyo waar we gelogeerd hebben toen we hier op pre-visit waren in juni (en dus ook het deel waar we onze kinderen kwijtraakten). Er bleek daar een Japans bierfestival aan de gang te zijn dus je kon daar over de koppen lopen. Het was een mooie dag, zonnig en rond de 29 graden en we zijn op een terrasje beland voor onze zondagse lunch.

Tijdens het eten zei ik nog tegen Joris dat ik op die maand in Tokyo al meer dure auto's gezien heb dan in de rest van mijn leven. Ferrari's, Porches, ... noem maar op ze rijden hier met velen rond.

Toen we net terug op onze stalen rossen gingen springen parkeerde deze limo aan de overkant van de straat dus moest er snel nog eens geposeerd worden.

Sayonara en kus van mij!

Jeanroule

Mijn favoriete motard "Jeanroule" heeft er geen gras laten over groeien! Vanochtend stond hij al om 6 uur op om te gaan racen op een Japans circuit. Ik zelf ben deze ochtend pas om 10 uur uit mijn bed gerold dus zal ik hem eens moeten laten gastbloggen als jullie alle details willen weten.

Met Daan en Lisa hebben we een rustige zaterdag gehad; ontbijt, gaan zwemmen, pannenkoeken gebakken en dan via ons ijssalon om de hoek nog eens naar het park om Daan zijn radiogestuurde auto te testen. Goed ingesmeerd met 30% DEET (ze zullen me niet meer hebben die snoodaards van muggen) heb ik op een bankje mijn boek uitgelezen. En dus zitten huilen. Wat enkele verwarde blikken van voorbij wandelende Japanners opleverde.

Wel, ik kan dat boek warm aanbevelen. De titel is "The art of racing in the rain" en de schrijver is Garth Stein. Joris had het boek gekocht op de luchthaven om te lezen tijdens zijn reis naar Beijing en zei dat ik het ook mooi zou vinden. Daar had hij gelijk in!

Ik ben van plan om het morgen zelfs nog eens met hetzelfde boek te herbeginnen.

Sayonara en kus van mij!

Pizza mama!

Om de kas van de oudervereniging van Daan en Lisa's school te spijzen houden we/ze een paar keer per jaar Pizza Friday. De kinderen kunnen dan, op voorhand, stukken pizza bestellen en met een bende vrijwilligers zorgen we er dan voor dat iedereen het juiste aantal stukken Domino's Pizza op zijn bord krijgt.

Ik moest daar om kwart voor twaalf zijn en nu het iets minder warm is (net onder de 30 graden) EN ik mijn iPhone met GPS heb laat ik de metro lekker onder de grond en doe zo veel mogelijk te voet. Van deur tot deur is het naar school 30 minuten wandelen (ja, mijn iPhone heeft ook een chronometer).

Wel, ik kan je zeggen dat je populair bent als je met een paar dozen pizza de klas binnenwandelt!

Vandaag heb ik ook de laatste boekenrekken in elkaar geschroefd. Yep, ik ben maandag naar de Ikea geweest en woensdag zijn ze al komen leveren. Bij het uitlegen van de verhuisdozen had ik al snel gemerkt dat, door het verkopen/weggeven/weggooien van wat kasten in Zweden, we met plaatsgebrek zouden kampen voor alle boeken die we mee verhuisd hebben.

Vanaf morgen begin ik dus terug te legen (de dozen) en te vullen (de boekenkasten) ...

Vanavond had ik dan ook nog een belofte na te komen; met Daan naar de speelgoedwinkel gaan!

Hier in Tokyo zijn "Beyblades" (de moderne tollen) ongelooflijk hip. Ik weet niet of dat een revival is want Daan heeft er lang geleden al eens een paar gehad ... Ik was maandag al eens bij de speelgoedwinkel langsgeweest (toen ik mijn iPhone ging afhalen ... ja, ik kan er moeilijk over zwijgen) maar ze waren net aan het verhuizen naar een nieuw pand dus moest ik met lege beyblade-handen én een belofte terug naar huis.

Na school wij dus de metro in, dan overstappen op een trein en in Harajuku uitstappen. Kiddy Land (zo heet de winkel) ligt dicht bij "nen avenue" met alle dure merken op een hoopje; Chanel, Burberry, Louis Vuitton maar je kan er ook via de zijstraatjes geraken en dan zie je ineens een heel ander soort shoppers. Dit was alvast een heel cool straatje ...

We hebben ons niet laten verleiden om een pannenkoek te eten ook al zag een deel er heel lekker uit. Al weet ik niet goed wat ik over die met kip, komkommer en mayonaise op de onderste rij moet denken ... (en daarnaast is er nog eentje met tonijn!).

We zijn in plaats van pannenkoeken een Japanse Italiaan gaan testen. Het was het eerste wat we tegen kwamen waar we alle drie wel zin in hadden ...

Ik heb jullie al eens eerder geschreven over de Japanners en hun "R" en "L". Wel hier is nog een voorbeeld van hoe ze aan over-correctie doen. Dit is een meubelzaak waar ze onder andere meubels van Belgische makelij verkopen ... of moet ik zeggen Bergische?

Sayonara en kus van mij.

Ondersteboven.

We zijn hier een beetje ondersteboven, ons schoonzus Miranda is dinsdagnamiddag overleden en dan besef je weer maar eens hoe belangrijk je gezondheid is ...

In de loop van de voorbije dagen zaten mijn gedachten heel vaak bij Joris' broer.

Sayonara en kus van mij.

Het land van de Ninja's.

40 worden dat krijg je niet klaargevierd op één dag dus na een laat ontbijt (ons kids waren uitbesteed, remember) zijn we met de 2de ronde gestart.

Om op te warmen zijn we met zijn allen naar de pic-nic van de internationale school getrokken, en dat opwarmen mag je letterlijk nemen. Het was weer een van die extreem warme en vochtige dagen, we waren het park nog niet in of het zweet stond al in plasjes in mijn ondergoed.

Van de picnic zelf heb ik geen beelden, 'k had het te druk met babbelen, wie had dat nu gedacht ;-)

Op de volgende foto zijn we op terugweg en kan je de kinderen zien waar Daan en Lisa blijven slapen waren; Landen, Daan, Lisa, Kendall en Jillian op een rijtje.

Na een snelle douche terug de metro in en op zoek naar het restaurant voor die avond. Het is een themarestaurant en aangezien het de geheime schuilplaats van de Ninja's zou zijn (een beetje inlevingsvermogen is hier wel op zijn plaats) is de ingang niet zo makkelijk te vinden. Laat ons zeggen, niet zo makkelijk maar makkelijk genoeg voor wie er wil gaan eten ...

We waren alle vier onder de indruk; er wordt een hele show rond gebouwd, van het moment dat je reservatie gecontroleerd wordt tot je terug buiten staat. Je moet er bij zijn geweest om het te snappen. Daan wist niet waar eerst kijken ...

Op een bepaald moment kregen we aan ons tafeltje bezoek van de Meester-Ninja. Het bleek een ongelooflijk goeie goochelaar te zijn die, ook al zaten we er met onze neus boven op, zijn tovertrucs met perfectie uitvoerde. Het strafste was dat een speelkaart waar Daan zijn naam op gezet had terug in de pak kaarten verdween, daar dan niet meer bleek tussen te liggen maar uiteindelijk opdook in een verzegelde enveloppe die in een vakje met rits, in de portefeuille, in de binnenzak van de Meester-Ninja bleek te zitten.

Het eten was lekker en Joris heeft de malste biefstuk ooit gegeten, deze smolt als boter in zijn mond. Hij kan er nog niet over zwijgen.

Op de volgende foto maken ze Ninja-soep door onder andere een gloeiend hete steen in de kookpot te leggen!

En nog Ninja-Magic.

En nog ...

Bij het dessert kwam ook het volgende op tafel en het is best hilarisch als wel 10 Ninja's Happy Birthday staan te zingen!

Zelf toen we terug buiten waren kwam er ineens nog een Ninja achter ons aangelopen om volgende rol uit haar achterzak te toveren.

Het was een restaurant waar we alle vier van genoten hebben!

Sayonara en kus van mij!