Ik was van plan om op maandagochtend mijn loopschoenen terug eens uit de kast te halen en mijn eerste kilometers in Tokyo te lopen maar mijn slechte nacht (aardbevingsinstinct remember?) EN dat het water goot die ochtend waren een goed excuus om dat niet te doen.
Joris vond een nat Tokyo dan weer geen excuus en hij is 's avonds zijn eerste kilometers gaan afwerken. Hoedje af!
Gisterenavond is het dan eindelijk gestopt met regenen, deze ochtend scheen het zonnetje en ons weerstation toonde iets meer dan 20 graden. Probeer dan maar eens een uitvlucht te vinden ...
Ik ben dus gaan lopen in het Arisugawa park, het park net om de hoek. En ik heb afgezien! Bergop, bergaf en dat na twee maand loopluiheid; ik heb het 20 minuten volgehouden. De bloed/ijzersmaak in mijn mond en de pijn in mijn longen waren er al toen ik nog maar een 10 minuten gelopen had maar dan stoppen vond ik nu zelf ook een beetje te gek.
Yep, de eerste keer is achter de rug en na een paar minuten te staan sterven in de hal van ons appartement ging het al een stuk beter.
Ik begin mijn volgende keer al te plannen dus dat is een goed teken.
Sayonara en kus van mij.
PS: diegenen die mijn aardbevingsinstinct een praktisch en bruikbaar talent vinden; ik hoop nog steeds dat het eenmalig was want er zijn hier zo vaak kleine aardbevingen dat ik wel eens aan slapeloosheid zou kunnen beginnen lijden. Er zijn trouwens sinds zondag nog 7 aardbevingen geweest in Japan, maar geen enkele dicht bij Tokyo dus we hebben ze niet gevoeld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten