Stefanie schrijft het van zich af: Het land van de Ninja's.

40 worden dat krijg je niet klaargevierd op één dag dus na een laat ontbijt (ons kids waren uitbesteed, remember) zijn we met de 2de ronde gestart.

Om op te warmen zijn we met zijn allen naar de pic-nic van de internationale school getrokken, en dat opwarmen mag je letterlijk nemen. Het was weer een van die extreem warme en vochtige dagen, we waren het park nog niet in of het zweet stond al in plasjes in mijn ondergoed.

Van de picnic zelf heb ik geen beelden, 'k had het te druk met babbelen, wie had dat nu gedacht ;-)

Op de volgende foto zijn we op terugweg en kan je de kinderen zien waar Daan en Lisa blijven slapen waren; Landen, Daan, Lisa, Kendall en Jillian op een rijtje.

Na een snelle douche terug de metro in en op zoek naar het restaurant voor die avond. Het is een themarestaurant en aangezien het de geheime schuilplaats van de Ninja's zou zijn (een beetje inlevingsvermogen is hier wel op zijn plaats) is de ingang niet zo makkelijk te vinden. Laat ons zeggen, niet zo makkelijk maar makkelijk genoeg voor wie er wil gaan eten ...

We waren alle vier onder de indruk; er wordt een hele show rond gebouwd, van het moment dat je reservatie gecontroleerd wordt tot je terug buiten staat. Je moet er bij zijn geweest om het te snappen. Daan wist niet waar eerst kijken ...

Op een bepaald moment kregen we aan ons tafeltje bezoek van de Meester-Ninja. Het bleek een ongelooflijk goeie goochelaar te zijn die, ook al zaten we er met onze neus boven op, zijn tovertrucs met perfectie uitvoerde. Het strafste was dat een speelkaart waar Daan zijn naam op gezet had terug in de pak kaarten verdween, daar dan niet meer bleek tussen te liggen maar uiteindelijk opdook in een verzegelde enveloppe die in een vakje met rits, in de portefeuille, in de binnenzak van de Meester-Ninja bleek te zitten.