Dinsdag hebben we een leuke maar vermoeiende dag gehad en de zin om er over te bloggen was er wel, de kracht niet echt meer. Ik was van plan om er op woensdag verslag over uit te brengen maar op een of andere manier is het ineens donderdagavond zonder dat ik er erg in had ...
Dinsdag was dus dag twee van het pedagogische verlof en omdat het voor de Japanners géén vrije dag was hebben zijn we dus naar een pretpark getrokken waar je anders (waarschijnlijk) over de koppen kon lopen. Tokyo Dome is een grote baseball arena met rondom een aantal pretparkattracties. Het domein is niet omheind dus je kunt er gewoon doorheen lopen. De attracties kan je apart betalen (het kermisgevoel) maar je kan ook een polsbandje kopen waar je dan onbegrensd mee op de attracties kan (het pretparkgevoel). Samen met nog twee Zweedse mama's en 6 kinderen in totaal, de mijne meegerekend hadden we rond 10 uur afgesproken en aangezien Tokyo Dome net naast een metrostation ligt waren we daar op minder dan een half uurtje.
Van links naar rechts: Lisa, Esther, Maja, Hampus, Aiden en Daan
Dat ze zich geamuseerd hebben dat kan je wel zien aan de foto's!
Het was weer een heel warme dag (rond de 32 graden) dus deze "Wonder Drop" hebben ze heel vaak gedaan en gelukkig staan er in het hele park (net zoals op bijna elke straathoek in Tokyo) drankautomaten waar je voor nog ongeveer een euro een half litertje echt fris water kan kopen. Ik ga er van uit dat we met zijn drietjes toch een 10-tal flesjes hebben leeggedronken die dag.
Daar ergens zitten die van mij!
En toen ze door dat gat naar beneden kwamen geraasd hadden ze deze kleine helling al achter de rug.
Rond een uur of vier zijn ze als afsluiter nog in het peuter- en kleutergedeelte verzeild geraakt. Daar was een plein waar van die waterstraaltjes uit gaten uit de grond kwamen. Je kent dat principe wel; je weet nooit uit welk gat er ineens een straaltje kan komen ... Daar hebben ze zich nog te pletter geamuseerd tussen al die kleine Japannerkes.
Ze waren zo nat dat het leek alsof ze net vanonder de douche kwamen zodat ik ze niet eens durfde mee te nemen in de metro. Dus zijn we de 8 km naar huis beginnen stappen en eenmaal ze weer een beetje droog waren hebben we voor het laatste stuk de metro nog genomen.
Sayonara en kus van mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten