Kyoto; deel 1

Kyoto was heel leuk maar op 3 dagen kan je maar een fractie zien van wat Kyoto te bieden heeft. Een goed excuus om nog eens terug te keren dus!

Vanuit Tokyo kan je met de Shinkansen (de HST/TGV van Japan) op 2,5 uur naar Kyoto. An en ik hadden vorige week de tickets al gekocht en de zitplaatsen gereserveerd dus moesten we dinsdagochtend enkel zorgen dat we op tijd op het (juiste) perron waren.

We waren serieus onder de indruk van het aantal hoge snelheidstreinen die daar in het station vertrekken; 5 perrons met telkens twee sporen en om de paar minuten een Shinkansen die ofwel in de ene of andere richting ging. En wij die de laatste 6 jaar de X2000 (de snelste Zweedse trein) gewoon waren; één per uur als je geluk had!

Door de kleine venstertjes leek de binnenkant op een vliegtuig, alleen zijn de zetels breder en de beenruimte wel vier keer zo groot als in een vliegtuig. En ze hadden een Starbucks net voor je afdaalt naar het perron dus daar hebben we ons nog eens bevoorraad voor de lange trip ;-)

In Kyoto hadden we een kamer voor 4 gereserveerd in "K's House" een hostel voor rugzaktoeristen (yep, wij vielen ook onder die categorie). Het hostel lag op wandelafstand van het station in een klein, rustig straatje.

Je ziet de donkere wolken op de foto maar die zijn de eerste twee dagen enkel maar dreigend geweest met toch nog heel veel zon, pas op donderdag is het beginnen regenen.

Na onze bagage achter gelaten te hebben in K's House zijn we direct op stap gegaan. Kyoto lijkt opener, ruimer dan Tokyo en dat komt waarschijnlijk door dat er de hoogbouw niet zo extreem hoog is als bij ons in Tokyo.

Veel toeristen komen begin november naar Kyoto omdat de herfstbladeren dan zo mooi rood kleuren maar door de extreem lange zomer is alles zo een veertien dagen in "retard" dus wij hebben ons moeten tevreden stellen met de dappere poging van dit klein boompje.

We zijn onze klim begonnen langs een grote begraafplaats, links en rechts van ons lagen de graven tegen de bergwand aan.

Aangekomen bij de eerste tempel (van een lange rij) toonde Daan ons hoe je jezelf ritueel moet reinigen alvorens de tempel te betreden. Je merkt dat hij op de internationale school al geleerd heeft over de religies van de wereld :-)

Aangezien we hier in Japan niet meedoen met het winteruur liggen we sinds vannacht 8 uur voor op jullie dus staat ondertussen het avondeten op tafel. Meer Kyoto volgt dus later ...

Sayonara en kus van mij!

Taifoen

We zijn terug uit Kyoto sinds donderdagavond maar tijd om te bloggen heb ik nog niet gehad. Vandaag, zaterdag, hebben we echter een taifoen/tyfoon die voorbij trekt dus veel meer dan binnen blijven zit er niet in.

Hier zie je de baan die de taifoen aflegt en zoals je ziet zit die aan "onze" kust.

Daan zit TV te kijken, An is aan het Skypen en Lisa is radioprater voor haar Zweedse webvriendinnen ... het is hier dus een beetje chaotisch in de woonkamer, het lijkt wel of we onze eigen taifoen hebben!

Joris is weggevlucht naar de slaapkamer en ik kan mezelf niet eens horen nadenken :-)

't Kyoto relaas zal dus nog eventjes in mijn pen blijven ...

Sayonara en kus van mij.

van Tokyo naar Kyoto

Het zal hier waarschijnlijk enkele dagen windstil zijn op m'n blog want morgenochtend vertrekken Lisa, Daan, An en ik naar Kyoto en dik tegen Lisa haar goesting pak ik mijn laptop niet mee.

Sayonara en kus van mij!

Te warm en te koud

Het is uiteindelijk toch herfst geworden in Tokyo.

Vorig weekend hadden we nog temperaturen van om en bij de 24 graden, maandag is het weer dan omgeslaan en halen we nog 18 graden.

Een tweetal weken geleden kregen we een brief van de administratie van het appartementsgebouw dat ze eind deze maand de airconditioning gaan omschakelen van koelen naar warmen. Toen was het nog lekker warm en het eerste wat door mijn hoofd ging was "oei, geen airco meer, dat zal zweten worden" maar nu ben ik de dagen aan het aftellen want het begint nu echt wel killig koud te worden in ons zo goed als niet geïsoleerde appartement. Het is nog ongeveer 20 graden en dat vind ik toch op het randje ... alles begint zo vochtig aan te voelen :-(

Pas vrijdag de 29 starten ze de verwarming op dus ben ik wel blij dat we volgende week enkele dagen naar Kyoto gaan!

Gisteren zijn we nog schoenen gaan kopen voor Daan, hij heeft tot vorige week nog met zijn flipflops rondgelopen maar daar is nu ook een eind aan gekomen.

Joris is een heel weekend naar de racebaan dus waren het An, de kids en ik die op shoppingnamiddag gingen.

Eerst voor een snelle lunch binnen in een noedelrestaurant, we waren de enige buitenlanders en het Japans personeel is altijd uitbundig enthousiast als je als buitenlander "hun" restaurantje kiest.

An dacht een tempura-vis-bal gekozen te hebben maar toen ze er in beet bleek het een tempura-zacht-gekookt-eitje te zijn. Het werd ei-zo-na (heb j'em?) een slappe lach moment.

Je ziet hier massa's met schoen- en kledingswinkels maar alleen voor volwassenen. Terwijl al die Japanse kindjes toch kleren en schoenen aan hebben! We hebben uiteindelijk een paar goede schoenen gevonden maar het aanbod dat je in België hebt dat hebben ze hier toch niet (of heb ik nog niet gevonden).

Ik ga een paar theelichtjes aansteken in de hoop de temperatuur in huis toch een graadje hoger te krijgen.

Sayonara en kus van mij.

't is An haar schuld

't is An haar schuld dat ik de laatste dagen niet van mij heb laten horen ...

Deze ochtend zei An dat het lang geleden was dat ik nog iets op mijn blog gezet had en dat mijn "fans" wel zouden denken dat het aan haar lag. Het ligt niet echt aan haar maar aan Grey's Anatomy en dus toch onrechtstreeks aan An want zij liet me maandagavond weten hoe ik toch naar Grey's kon kijken via het internet hier in Japan ... en dus heb ik een heel aantal afleveringen moeten bekijken om weer "mee" te zijn :-)

An is donderdag ochtend gearriveerd en is dan van de luchthaven met de trein naar Tokyo gekomen waar ik haar ben gaan oppikken in Tokyo Station. De stille Japanners op de metro hebben waarschijnlijk een overdosis "ons" gehad tijdens de rit tussen het Tokyo Station en Hiroo!

De rest van de dag heeft ze in zombie-mode doorgebracht; een combinatie van te weinig slaap de voorbije weken en jetlag.

Vrijdagochtend zag ze er al heel wat meer uitgeslapen uit. Daan moest een klein toneeltje opvoeren tijdens de "assembly" op school. Elke vrijdagochtend komen alle klassen samen in de sporthal en dan tonen ze wat ze de voorbije week gedaan hebben; soms zijn het de kleutertjes die een lied zingen of een klas die een project over geloof heeft afgerond. Deze week ging het over vriendschap en het waren de leerlingen die extra Engelse les krijgen die het grootste deel voor hun rekening namen.

Daan en Nick hadden een toneeltje over dat Engels toch wel heel verwarrend kan zijn en daardoor zelfs wiskunde moeilijk kan zijn.

Ik was onder de indruk; hij heeft toch nog maar 2 maand les in het Engels achter de rug!

Daarna zijn An en ik naar huis gewandeld en via de Nissin gepasseerd; een andere internationale supermarkt, iets groter dan die bij ons om de hoek maar geen spectaculaire vondsten gedaan. Oh ja, toch ... ze hadden Coté d'Or met nootjes :-)

Na een bentobox als lunch zijn we nog lekker produktief geweest; jeugdherberg geboekt in Kyoto, dan met de metro naar het treinstation om tickets met de Shinkansen (de HST/TGV van Japan) te boeken voor Daan, Lisa, An en ik voor onze trip naar Kyoto. Dan met de trein naar Harajuka om in een grote sportwinkel een goede rugzak voor me te kopen. En toen ons lijstje afgewerkt was hadden we zelfs nog tijd over om wat windowshopping te doen. An wou deze Converse schoenen eens passen maar omdat ze ineens meer op Donald Duck leek dan op An heeft ze wijselijk beslist om ze niet te kopen. Eerlijk, het was geen zicht.

Maar het levert wel leuke foto's op!

Sayonara en kus van mij.

Er is er een jarig ...

Er is er één jarig, hoera, hoera. Dat kun je wel zien, dat is ... ikke!

In Japan word je dus ook ouder, dat is een feit. Maar op zich is dat wel leuk want wakker gezongen worden door de rest van de familie is een mooie manier om de dag te starten en dan bij het ontbijt al cadeautjes mogen openen daar is ook niks mis mee.

- twee heel mooie schalen, echt heel mooie schalen!

- een boekje over de 18de oktober "my birthday book". Nu moet ik dus dringend starten met mijn lessen Japans want ik ben heel erg benieuwd wat er in staat.

- en een pak lekkere chocolade. Met appelsienstukjes in! En aangezien ik de enige ben die dat lust hier in ons gezin weet ik ook zeker dat niemand anders er van gaat eten :-)

Mijn mama belde me daarstraks (met Skype) en vroeg hoe mijn verjaardag tot nu toe was geweest. Wel, 3 uur van mijn verjaardag heb ik op de "dienst voor rijbewijzen" doorgebracht. Er bestaan leukere manieren om je verjaardag door te brengen maar aangezien zowel Joris als ik daar moesten zijn hebben we de voormiddag samen doorgebracht! En dan maakt het niet uit waar ik moet zitten, met Joris erbij is het altijd feest :-)

We hebben hier geen auto en plannen om er eentje aan te schaffen hebben we ook niet maar tijdens het eerste jaar van ons verblijf hier kunnen we ons Belgisch rijbewijs "inruilen" voor een Japans. Wachten we tot we hier langer dan één jaar wonen dan moeten we hier zowel een theoretisch als praktisch examen afleggen ... in het Japans! En dat wil je dus echt NIET doen.

Gelukkig hadden we weer een Japanse helper mee die ons van het ene loket naar het andere kon begeleiden. Dat het wel eventjes zou kunnen duren merkten we aan een aantal wachtenden die gewoon een dutje deden ...

Nummertje trekken op het tweede verdiep, aanvraag indienen, wachten, aanvraag teruggekregen met allerlei stempels op, naar het eerste verdiep voor een oogtest en daar kreeg Joris te horen dat de pasfoto op zijn aanvraag niet naar Japanse normen was dus dan naar het gelijkvloers om nieuwe foto's te maken. Terug naar het eerste verdiep om de nieuwe foto's bij de oogtestafdeling te laten goedkeuren.

Dan naar het tweede verdiep naar de kassa om te betalen, dan terug naar het eerste loket om te bewijzen dat we betaald hadden.

Daar kregen we dan ons paspoort en "alien registration card" terug met nog een extra stempel op de originele aanvraag waarmee we naar het derde verdiep moesten om een digitale foto te laten maken die dan op het Japanse rijbewijs zou komen en dan terug naar het tweede verdiep om daar te wachten en in de rij te staan tot de rijbewijzen klaar waren!

Maar we hebben ze, nu houdt niks ons tegen ... behalve misschien dan dat ze hier links rijden, dat Tokyo een doolhof is en dat de eventuele huurauto's voorzien zijn van een GPS in het Japans.

Nu gaan we met zijn viertjes uit eten voor mijn verjaardag!

Sayonara en kus van mij!

Bezoek

Zondagmiddag, één uur in de namiddag en we genieten van een luie zondag. Alhoewel; Joris en de kinderen zijn al eventjes weg geweest deze ochtend; "op geheime missie" ... tiens, tiens, wat zou dat nu kunnen zijn :-)

Onze bank op het balkon wordt steeds vaker en vaker gebruikt; het is momenteel 23 graden en de temperatuur blijft hier redelijk constant. Gisterenavond om 22.00 was het ook nog 22 graden.

Gisteren hadden we voor de eerste keer vrienden uitgenodigd voor een etentje en dan ben je al snel een hele dag bezig met de voorbereidingen; inkopen doen, brood bakken, verse pasta draaien. Samen met Joris in de keuken bezig zijn is leuk; ik mag de keukenchef zijn en hij mijn keukenslaafje!

Het is opnieuw geen zuurdesembrood geworden want ook mijn tweede poging om een zuurdesem te kweken is mislukt. Opgeven staat echter niet in mijn woordenboek dus vandaag begint poging 3.

Donderdag had ik een collega op bezoek. Yep, aangezien ik verlof zonder wedde heb hoef ik niet ex-collega te zeggen. De raad van bestuur van AB Volvo was in Tokyo voor een aantal vergaderingen en aangezien Susanne het hele boeltje coördineert was ze hier ook. We hadden afgesproken rond drie uur in de namiddag. Dan was de laatste vergadering gedaan en een deel van de aanwezigen was al op weg naar de luchthaven voor de terugreis. Susannes vlucht vertrok pas om 8 uur de volgende ochtend dus hadden we best wat tijd om bij te praten. Lisa was op kamp en Daan ging na school met een vriendje mee en Joris zou hem daar gaan oppikken dus ik had mijn handen vrij.

We zijn naar Kappabashi getrokken; een buurt in het noorden van Tokyo die bekend staat voor zijn vele tempels maar ook zijn lange straat met winkels waar je alles maar dan ook alles kan vinden voor keuken en restaurant. Winkels met honderdduizenden eetstokjes, of winkels met enkel rieten manden of borden en kommen of stoelen of uithangborden of ... of ... je kan het zo gek niet bedenken of ze hebben het. Er zijn zelfs winkels gespecialiseerd in het plastic eten, de levensechte kopieën die in de etalages van vele restaurants staan en bijna niet van echt eten te onderscheiden zijn!

Nu waren we daar maar een uurtje alvorens de winkels dicht gingen dus we hebben niet echt rustig kunnen snuisteren maar binnenkort ga ik er zeker eens terug voor een fotoreportage. Nu hadden we het iets te druk met kletsen :-)

Daarna zijn we naar een lopende-band-sushi-restaurant geweest en hebben onze avond afgesloten met een wandeling door Roppongi en een cafe latte en chai tea latte op het terras van de Starbucks terwijl we genoten van de voorbij passerende Japanners.

De balkondeur staat open en ik hoor livemuziek van de Bueno Vista Social Club (of de Japanse versie ervan) dus ik ga eventjes naar beneden kijken. Als het de moeite niet is ben ik alvast dichtbij ons ijsjessalon ... en dat is altijd de moeite!

Sayonara en kus van mij!

Een gat is een gat

Niks is eenvoudig hier in Japan.

Het is nu ongeveer een maand sinds de container is toegekomen en we hebben ons appartement al een beetje "ingeleefd" ondertussen en weten nu ook waar we wat aan de muren willen hangen. Dus maandag ging ik aan de receptie melden dat ik graag een bezoekje zou hebben van de klusjesman om de fotokaders en spiegel door hem te laten ophangen. Ik zag het direct in hun ogen; ooohhh neen, zo simpel ging ik er niet vanaf komen. Ik werd dus weg gestuurd met huiswerk en moest een lijst maken met het aantal, de exacte afmetingen en gewicht van alles wat ik wou ophangen. Nu gaan ze daar een uitgebreide studie van maken en me daarna laten weten wat het gaat kosten. Waarschijnlijk krijg ik een gedetailleerd overzicht van elk vijsje, schroefje, nageltje en haakje dat ze gaan gebruiken ...

Gisteren trouwens nog zo een staaltje gezien. Tijdens mijn boodschappenronde met de fiets zie ik ineens een ambulance, twee politiewagens en een tiental agenten.

Hier is een foto, uit de heup geschoten want ik zat op mijn fiets :-)

Naar wat ik kon uitmaken van de hele scène was dat een oud mannetje was aangereden door een auto. Waarschijnlijk bij het in- of uitrijden van een parkeerplaats of een van de twee die door het rood reed aan het zebrapad. Het moet alvast niet erg geweest zijn want eerst moest het oude mannetje bewijzen dat hij armen en benen nog kon bewegen door eens met al zijn ledematen te zwaaien, dan hielpen de ambulanciers hem om zijn ketting weer op te leggen onder supervisie van 2 agenten. Ondertussen waren 2 agenten het verkeer aan het regelen (het waren voornamelijk hun politieauto's die in de weg stonden) en de andere 6 waren de voorkant van de auto aan het controleren op krassen en dergelijke en allemaal hadden ze pen en papier bij de hand.

Dat zullen dus 6 verslagen worden :-)

Sayonara en kus van mij!

Vanalles wat ...

• Mijn zuurdesem is zuur geworden; niet goed-zuur maar slecht-zuur. Ligt het aan de Japanse bloem, aan de hoge Japanse luchtvochtigheid, aan de Japanse 'kweetnietwat, ...? Vanavond poging 2.
  
  
• Veel beter nieuws; Nadia had nog wat vakantiedagen staan en heeft de, in mijn ogen geheel juiste, beslissing genomen om die in Tokyo door te brengen. Jeuj! Nadia's en An's bezoek overlappen elkaar voor een stuk dus zijn er massa's combinaties mogelijk voor leuke uitstappen; S+A+N of S+A of S+N of A+N en als we de Daan, Lisa en Joris ook in de letterhoop gooien dan is het hek van de dam!
  
  
• Daan is vandaag naar school geweest met twee verschillende schoenen. Hij zegt dat hij het zelf gemerkt heeft toen hij in de schoolbus zat maar dat er voor de rest niemand iets over gezegd heeft op school. 't Was vandaag ook klasfoto maar Daan zei langs zijn neus weg dat dat geen probleem was want hij was een van de "midden-lange", staat dus niet op de eerste rij en zijn schoenen zullen dus niet zichtbaar zijn op de foto. Ik heb bij deze dus ook de schoenenhoop in onze gang eens opgeruimd, dat verkleint alvast de kans op herhaling.
  
  



• De muggen zijn hier nog steeds extreem actief; het zijn kleine, geluidloze (!!!), gemene beesten die het alleen en ALLEEN op mij gemunt hebben. Deze ochtend liep het op school vol met mama's en papa' in shorts en rokjes en ik, die enkel twee centimeter blote huid toonde onderaan mijn jeansbroek, word 2 maal gestoken! Gelukkig heb ik in mijn handtas zo van die kleine ronde pleistertjes die waarschijnlijk in een soort antihistamine gedrenkt zijn en die het ergste zwelling en jeuk tegengaan als ik ze er direct op kleef. Maar bij verschillende beten kruipt de zwelling toch van onder de pleisters uit ... *zucht*

Sayonara en kus van mij.

Daar gaat ze ...

Joris is terug uit Korea sinds gisteren. En te horen aan zijn verhalen heeft hij een magisch Koreaans trouwfeest meegemaakt, een trouwfeest met veel symboliek, traditionele kledij, ...

Deze ochtend moesten we (Lisa en ik) al rond 7 uur op school zijn want vandaag vertrokken de 5de jaars naar Hakuba, de Japanse noordelijke alpen en ze komen pas vrijdagavond terug thuis.

Lisa keek heel erg uit naar de trip. Ze kijkt er op zich al naar uit sinds we uit België verhuisd zijn want in Zweden zijn ze daar allemaal nogal te beschermend over. Daguistapjes; ja als er massa's ouders meegaan. Uitstappen met overnachting ... mmmhmm misschien als ze 15 zijn ....

Ze was er dus klaar voor!

Ik was van plan om een taxi te nemen deze morgen maar we konden meerijden met Karen, de mama van een vriendinnetje van Lisa. In ruil mocht ze dan haar twee jongste kinderen hier afzetten en Joris ging die samen met Daan naar de schoolbus brengen. Ik zal vanavond wel horen van Joris hoe het was met zijn drie "kids".

Lisa's koffer zit vol met warme kleren (en pyjama's en wollen sokken) want ze gaan in tenten slapen en het kan daar al serieus koud zijn maar ook shortjes en t-shirts want ze voorspellen ook best mooi weer!

Deze ochtend was het maar aan het miezeren maar alle gezichten stonden op zonneschijn. Je zag dat er jongens waren die zich in alle bochten aan het wringen waren om hun ma of pa toch maar niet te moeten kussen maar van Lisa kreeg ik een hele grote knuffel.

En dan de bus in en weg zijn ze!

Sayonara en kus van mij.

Lopen in Tokyo

In mijn kalender heb ik drie keer in de week een uurtje "lopen in Tokyo" geblokkeerd, kwestie van mezelf toch dat duwtje in de rug te geven en door er regelmaat in te steken er een gewoonte van te maken. Joris vond het "in Tokyo" nogal voor de hand liggen; "waar zou je anders gaan lopen?" vroeg hij. Hij heeft een punt maar het "lopen" staat misschien wel in heel veel kalenders, met "in Tokyo" erbij wordt het toch weer uniek.

Nu ja, deze morgen was lopen in Tokyo helemaal niet zo uniek, het is een feestdag vandaag in Japan. Een feestdag die "fitness day" heet en dat wordt door de Japanners echt wel letterlijk genomen, wat er dus voor zorgde dat ik met half Tokyo aan het lopen was. Als ik op een normale loopochtend een handvol andere lopers zie zal het veel zijn, vandaag waren ze ontelbaar.

Ik vond het trouwens al iets te warm, het was al 23 graden toen ik vertrok en de zon brandt nog echt. We zouden zelfs een gevoelstemperatuur van 31 graden bereiken vandaag :-)

Hier nog eens een foto van Daan en Lisa samen met Maja en Charlie aan het wachten op de ochtendschoolbus. Maja neemt ook elke dag de bus, ze gaat naar de kleuterklas op TIS, Charlie is nog maar anderhalf en gaat dus nog niet naar school maar vindt het superleuk om met de "grote" kinderen op de bus te wachten.

Toen ik daar stond in mijn loopkleren, klaar om mijn 5 km te lopen, zei Scott (de papa van Charlie en Maja) dat hij gisteren ook een toertje gelopen had, hij was 4 uur gaan lopen en had ongeveer 45 km afgelegd! En ik die al blij ben als ik nog genoeg kracht heb om de mensen aan de receptie een goeiedag te wensen als ik terug kom van mijn rondje :-)

Zo, het na-zweten is gedaan en ik kan nu onder de douche!

Sayonara en kus van mij.

Sex and the city ...

Wat je dus niet moet doen als je vrijdagnamiddagmoe bent; beslissen om eventjes in de zetel te gaan liggen maar ipv een dutje te doen de zapper te nemen en ineens terecht komen op een oude aflevering van Sex and the city waar Carrie in Parijs is, een wondermooie wereldstad, en zich zo alleen voelt terwijl al haar vriendinnen thuis verder gaan met hun leven, met hun eigen kleine en grote problemen. *zucht*

Tja, dat is om problemen vragen; mijn vermoeide ik wordt dan een Steffie Bradshaw ...

Dan maar een echt dutje en een stukje Cote d'Or en het leven is ineens weer normaal én zonnig :-)

Over zonnig gesproken; mijn Kitchen Aid is toegekomen; een rode :-) en mijn zuurdesembasis staat te bubbelen dat het een lieve lust is dus de combinatie van beiden gaat hier binnen een paar dagen weer voor schitterende broden zorgen.

Ik ben al jaren aan het watertanden elke keer ik een Kitchen Aid zie maar het is er nooit van gekomen er eentje te kopen; te duur ... , geen plaats ... , welke kleur kiezen ... , heb ik dat echt wel nodig ...

Nu ja, hier in Tokyo zijn ze nog steeds duur maar dat is het brood ook en aangezien een van mijn grote hobby's brood bakken was de beslissing snel genomen. Leuk om duur brood als excuus te gebruiken om zonder schroom mijn Visa kaart eens boven te halen :-)

Nu, ik hoop in alle geval dat het schitterende broden gaan worden want ik moet nog een beetje wennen aan de soorten bloem hier (lees: ik snap niks van de Japanse tekst dus is het altijd een verassing welke bloem ik ga zien bij het openen van de verpakking) en ook moet ik wennen aan de gasoven die we hebben. De foto's van mijn experimentele broden volgen!

Hier zie je mijn zuurdesem op basis van tarwebloem. "Hij" is nog maar 2 dagen oud en moet dus nog wat ouder en rijper worden alvorens ik kan beginnen bakken maar zondag of maandag is het zover! Jeuj!

Sayonara en kus van mij.

Saipan

We hebben een reis geboekt naar Saipan!

Japan? Neen, Saipan. Ah Taiwan! Neen, Saipan.

We waren al efkes aan het zoeken naar een reis voor tijdens de kerstvakantie want de voorbije zes jaar hebben we ofwel gasten uit België ontvangen tijdens die periode ofwel trokken we zelf naar België om er kerst met de familie te vieren. Dat waren altijd hele leuke weken maar we hadden beslist dat nu we aan de andere kant van de aardkloot wonen er eens met ons viertjes op uit te trekken.

Thailand, Australië, ... we hebben lang getwijfeld. Naar Thailand bleken enkel nog vluchten te zijn met een tussenstop van bijna een 8 uur en naar Australië enkel nog de vluchten in de klasse waar gratis champagne geserveerd wordt. De Japanners boeken hun eindejaarsreizen duidelijk al in de zomer want alle "normale" prijzen en vluchten waren al volzet.

Joris had eens een lijntje uitgegooid bij zijn internationale collega's op het werk en hier en daar kwam Saipan als verslag op.

Saipan is een van de Noordelijke Mariana Eilanden (neen, niet de Marihuana eilanden zoals iemand al verkeerdelijk begrepen had), ligt ongeveer halverwege tussen Japan en Australië én heeft maar 1 uur tijdsverschil met Tokyo. We zullen de eerste week dus niet moeten bekomen van een jetlag.

Grootse plannen voor ons 14-daags verblijf hebben we niet; genieten van elkaar, van het weer, van het lekkere eten en van een paar goeie boeken. En diegenen die geen boeken willen lezen kunnen kiezen uit:

Kids’ Splash Pool Sailing Snorkeling Windsurfing Kayaking Standup Paddleboard Waterslides Water Aerobics Game Pool Water Basketball Lazy River Lap Pool Point Break Wave Machine Mini Golf

Beach Games Beach Volleybal Archery* Badminton Billiards Half-court Basketball Batting Cage Game Room Table Tennis Tennis Driving Range Step Aerobics Soccer Climbing Wall Laser Tag Park ...and many more activities for adults and kids

We gaan dus een Japanse Kerst en Nieuwjaar missen maar dat maken we dan een van de komende jaren wel goed!

Sayonara en kus van mij.

Uw belastingsgeld

Aangezien jullie hier aan meebetaald hebben is het niet meer dan eerlijk om jullie mee te laten genieten via deze foto's.

Haha; yep het is de Belgische Ambassade in Tokyo.

Joris' en mijn paspoort moesten vernieuwd worden dus ben ik daar op maandag de nodige documenten gaan afgeven. Onze contactpersoon daar, Sandra, verontschuldigde zich bijna toen ze zei dat het toch wel 3 weken duurt alvorens ik de nieuwe passen kan gaan afhalen. Ik moest eens lachen want dat is maar half zo lang wachten dan de keren dat we in Zweden nieuwe passen hadden aangevraagd.

Dat is misschien ook wel de reden dat we gewacht hebben tot we hier in Japan waren om onze passen te vernieuwen want we waren niet echt onder de indruk van de service die de Belgische Ambassade in Zweden verleent. OK, de kans dat we daar in Säve in een burgeroorlog of een allesverwoestende aardbeving terecht kwamen was niet zo groot maar dat ze ons amper konden terugvinden in hun systemen als we een vraag hadden boezemde ook niet echt veel vertrouwen in.

De ambassade hier heeft op die korte tijd al meer "vertrouwenspunten" gewonnen dan die in Zweden op 6 jaar tijd.

Sayonara en kus van mij.

De baai van Tokyo

Het was gisteren nog eens een mooie warme dag. Ik heb het moeilijk om "herfstdag" in mijn mond te nemen want op een paar killige regendagen na hebben we hier nog niet echt veel herfstweer gehad. Het is nu half negen 's ochtends, 20 graden en ik ben net terug van mijn loopronde. Het is bewolkt en de luchtvochtigheid is best hoog want de straten liggen vochtig, misschien dat het nog wel eens regent vandaag maar dan zal het meer op een zomerregen dan een herfstregen lijken vermoed ik.

Joris is zaterdag voor het eerst gaan racen met zijn nieuwe moto; daarvoor moest hij wel om 05.00 uur uit zijn bed. Hij liever dan ik ... Maar het moet het waard geweest zijn want ook al was hij doodop toen hij thuiskwam, hij straalde van geluk! De foto's zullen jullie een dezer wel te zien krijgen.

Gisteren zijn we gaan fietsen, het begint een beetje een gewoonte te worden op zondag maar zoals wel vaker op zondagen heeft het lang geduurd alvorens we in gang kwamen dus zijn we pas rond half twee vertrokken en dan hadden we nog niet eens onze lunch achter de kiezen. Maar in Tokyo is het geen probleem om ergens een hapje te eten dus was onze eerste halte een klein noedelrestaurantje. Het bleek er eentje te zijn waar je eerst aan een automaat een bonnetje moet kopen en dat bonnetje dan inruilt voor je eten. Natuurlijk stond er alleen tekst en geen prentjes op de automaat. Maar geen paniek, iemand van het personeel loodste ons terug naar buiten waar al het eten (in plastic versie) uitgestald stond. Wij moesten dus gewoon vier keer gerechtjes aanwijzen en zij heeft die dan op de automaat voor ons besteld.

Daarna zijn we richting Tokyo Bay (de baai van Tokyo) gefietst, van de Hinode pier vertrekken verschillende boottochten en binnenkort zullen we er daar wel eens eentje van meepikken. Gisteren was het al een beetje laat in de namiddag om nog te vertrekken; het wordt hier namelijk al rond half zes donker.

Op de laatste foto zie je een stukje van de Rainbow bridge, een "brugje" met twee verdiepen, bovenaan een autostrade en daaronder een elektrische trein. Op het verdiep van de elektrische trein zou ook een wandelweg zijn, die gaan we ook nog wel eens uittesten.

Na een ijsje terug naar huis om dan met zijn allen naar "Honey, I shrunk the kids" te kijken op TV. Daan en Lisa hebben goed gelachen :-)

Sayonara en kus van mij.

De eerste keer en de tweede keer.

Voor de eerste keer naar de dokter geweest. Niks ergs maar Daan had deze zomer een aantal kleine wratjes op zijn rechterelleboog die ineens aan het samengroeien waren tot één grote. En aangezien het op zijn elleboog was zat de wrat in de weg voor zowat alles wat een jongen van acht doet.

Ik herinner me dat voor de eerste keer naar de dokter gaan in Zweden een hele belevenis was, voornamelijk omdat we niks snapten van de Zweedse gezondheidszorg en nog minder van de Zweedse taal. Daaraan terugdenkend was onze eerste keer hier een makkie. Aangezien we hier nu als expats zijn gaan we gewoon naar een internationale dokterspraktijk met Engelstalige personeel. Jaja, er zullen we mensen zijn die zeggen dat we op deze manier niet het echte Japan leren kennen maar ik moet de eerste nog tegenkomen die met plezier naar een onbegrijpbare dokter gaat. Het echte Japan gaan we zowieso nooit echt leren kennen op die paar jaar dat we hier zijn.

Terug naar onze afspraak bij de dokter; de dokterspraktijk ligt aan de voet van Tokyo Tower, de Japanse Eifeltoren, dus alleen daarvoor al is het de moeite om eens naar de dokter te gaan :-)

Lisa mocht niet mee van Daan want volgens Daan "vind Lisa het leuk als hij pijn heeft" en aangezien de kans groot was dat zijn wrat moest weggehaald worden wou hij haar dat plezier niet gunnen.

Alles ging heel vlot; inschrijvingsdocumenten invullen, wachten, bij de dokter, wrat bevriezen, betalen en terug weg.

Tijdens het wachten moet je ervan profiteren om nog eens "kind" te zijn in het peuter en kleuterhoekje.

De receptie en administratie.

Lisa zou op haar honger blijven zitten zijn want Daan heeft geen kik gegeven tijdens het bevriezen van de wrat.

Binnen 14 dagen zou de vrieswonde volledig moeten genezen zijn en dan gaan we weten of de wrat helemaal weg is of dat we nog voor een tweede sessie terugmoeten.

Dat was dan de eerste keer dokter, nu over de tweede keer ... lopen.

Ik ben niet terug naar het Arisugawa park gegaan maar heb dit keer een stratenloop gehouden. Niet dat het dan minder bergop en bergaf gaat, dat zeker niet, maar er is zoveel meer om naar te kijken dat je bijna vergeet dat je longen protesteren, dat de kleur van je aangezicht steeds roder wordt, ... dat je loopt. Ik ben begonnen met een langzame klim richting Roppongi en ben dan in een grote boog teruggekeerd naar Hiroo. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet altijd 100% wist waar ik was maar wel dat de "ongeveer-richting" wel snor zat.

Ik heb ongeveer een half uurtje gelopen, het zal nog wel een tijdje duren alvorens ik wat langere rondes ga doen maar ben trots op mezelf! ('k zal mezelf eens een "speekmedajde" moeten geven)

Sayonara en kus van mij.