Voor de eerste keer naar de dokter geweest. Niks ergs maar Daan had deze zomer een aantal kleine wratjes op zijn rechterelleboog die ineens aan het samengroeien waren tot één grote. En aangezien het op zijn elleboog was zat de wrat in de weg voor zowat alles wat een jongen van acht doet.
Ik herinner me dat voor de eerste keer naar de dokter gaan in Zweden een hele belevenis was, voornamelijk omdat we niks snapten van de Zweedse gezondheidszorg en nog minder van de Zweedse taal. Daaraan terugdenkend was onze eerste keer hier een makkie. Aangezien we hier nu als expats zijn gaan we gewoon naar een internationale dokterspraktijk met Engelstalige personeel. Jaja, er zullen we mensen zijn die zeggen dat we op deze manier niet het echte Japan leren kennen maar ik moet de eerste nog tegenkomen die met plezier naar een onbegrijpbare dokter gaat. Het echte Japan gaan we zowieso nooit echt leren kennen op die paar jaar dat we hier zijn.
Terug naar onze afspraak bij de dokter; de dokterspraktijk ligt aan de voet van Tokyo Tower, de Japanse Eifeltoren, dus alleen daarvoor al is het de moeite om eens naar de dokter te gaan :-)
Lisa mocht niet mee van Daan want volgens Daan "vind Lisa het leuk als hij pijn heeft" en aangezien de kans groot was dat zijn wrat moest weggehaald worden wou hij haar dat plezier niet gunnen.
Alles ging heel vlot; inschrijvingsdocumenten invullen, wachten, bij de dokter, wrat bevriezen, betalen en terug weg.
Tijdens het wachten moet je ervan profiteren om nog eens "kind" te zijn in het peuter en kleuterhoekje.
De receptie en administratie.
Lisa zou op haar honger blijven zitten zijn want Daan heeft geen kik gegeven tijdens het bevriezen van de wrat.
Binnen 14 dagen zou de vrieswonde volledig moeten genezen zijn en dan gaan we weten of de wrat helemaal weg is of dat we nog voor een tweede sessie terugmoeten.
Dat was dan de eerste keer dokter, nu over de tweede keer ... lopen.
Ik ben niet terug naar het Arisugawa park gegaan maar heb dit keer een stratenloop gehouden. Niet dat het dan minder bergop en bergaf gaat, dat zeker niet, maar er is zoveel meer om naar te kijken dat je bijna vergeet dat je longen protesteren, dat de kleur van je aangezicht steeds roder wordt, ... dat je loopt. Ik ben begonnen met een langzame klim richting Roppongi en ben dan in een grote boog teruggekeerd naar Hiroo. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet altijd 100% wist waar ik was maar wel dat de "ongeveer-richting" wel snor zat.
Ik heb ongeveer een half uurtje gelopen, het zal nog wel een tijdje duren alvorens ik wat langere rondes ga doen maar ben trots op mezelf! ('k zal mezelf eens een "speekmedajde" moeten geven)
Sayonara en kus van mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten