Zondagmiddag, één uur in de namiddag en we genieten van een luie zondag. Alhoewel; Joris en de kinderen zijn al eventjes weg geweest deze ochtend; "op geheime missie" ... tiens, tiens, wat zou dat nu kunnen zijn :-)
Onze bank op het balkon wordt steeds vaker en vaker gebruikt; het is momenteel 23 graden en de temperatuur blijft hier redelijk constant. Gisterenavond om 22.00 was het ook nog 22 graden.
Gisteren hadden we voor de eerste keer vrienden uitgenodigd voor een etentje en dan ben je al snel een hele dag bezig met de voorbereidingen; inkopen doen, brood bakken, verse pasta draaien. Samen met Joris in de keuken bezig zijn is leuk; ik mag de keukenchef zijn en hij mijn keukenslaafje!
Het is opnieuw geen zuurdesembrood geworden want ook mijn tweede poging om een zuurdesem te kweken is mislukt. Opgeven staat echter niet in mijn woordenboek dus vandaag begint poging 3.
Donderdag had ik een collega op bezoek. Yep, aangezien ik verlof zonder wedde heb hoef ik niet ex-collega te zeggen. De raad van bestuur van AB Volvo was in Tokyo voor een aantal vergaderingen en aangezien Susanne het hele boeltje coördineert was ze hier ook. We hadden afgesproken rond drie uur in de namiddag. Dan was de laatste vergadering gedaan en een deel van de aanwezigen was al op weg naar de luchthaven voor de terugreis. Susannes vlucht vertrok pas om 8 uur de volgende ochtend dus hadden we best wat tijd om bij te praten. Lisa was op kamp en Daan ging na school met een vriendje mee en Joris zou hem daar gaan oppikken dus ik had mijn handen vrij.
We zijn naar Kappabashi getrokken; een buurt in het noorden van Tokyo die bekend staat voor zijn vele tempels maar ook zijn lange straat met winkels waar je alles maar dan ook alles kan vinden voor keuken en restaurant. Winkels met honderdduizenden eetstokjes, of winkels met enkel rieten manden of borden en kommen of stoelen of uithangborden of ... of ... je kan het zo gek niet bedenken of ze hebben het. Er zijn zelfs winkels gespecialiseerd in het plastic eten, de levensechte kopieën die in de etalages van vele restaurants staan en bijna niet van echt eten te onderscheiden zijn!
Nu waren we daar maar een uurtje alvorens de winkels dicht gingen dus we hebben niet echt rustig kunnen snuisteren maar binnenkort ga ik er zeker eens terug voor een fotoreportage. Nu hadden we het iets te druk met kletsen :-)
Daarna zijn we naar een lopende-band-sushi-restaurant geweest en hebben onze avond afgesloten met een wandeling door Roppongi en een cafe latte en chai tea latte op het terras van de Starbucks terwijl we genoten van de voorbij passerende Japanners.
De balkondeur staat open en ik hoor livemuziek van de Bueno Vista Social Club (of de Japanse versie ervan) dus ik ga eventjes naar beneden kijken. Als het de moeite niet is ben ik alvast dichtbij ons ijsjessalon ... en dat is altijd de moeite!
Sayonara en kus van mij!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten