't is An haar schuld

't is An haar schuld dat ik de laatste dagen niet van mij heb laten horen ...

Deze ochtend zei An dat het lang geleden was dat ik nog iets op mijn blog gezet had en dat mijn "fans" wel zouden denken dat het aan haar lag. Het ligt niet echt aan haar maar aan Grey's Anatomy en dus toch onrechtstreeks aan An want zij liet me maandagavond weten hoe ik toch naar Grey's kon kijken via het internet hier in Japan ... en dus heb ik een heel aantal afleveringen moeten bekijken om weer "mee" te zijn :-)

An is donderdag ochtend gearriveerd en is dan van de luchthaven met de trein naar Tokyo gekomen waar ik haar ben gaan oppikken in Tokyo Station. De stille Japanners op de metro hebben waarschijnlijk een overdosis "ons" gehad tijdens de rit tussen het Tokyo Station en Hiroo!

De rest van de dag heeft ze in zombie-mode doorgebracht; een combinatie van te weinig slaap de voorbije weken en jetlag.

Vrijdagochtend zag ze er al heel wat meer uitgeslapen uit. Daan moest een klein toneeltje opvoeren tijdens de "assembly" op school. Elke vrijdagochtend komen alle klassen samen in de sporthal en dan tonen ze wat ze de voorbije week gedaan hebben; soms zijn het de kleutertjes die een lied zingen of een klas die een project over geloof heeft afgerond. Deze week ging het over vriendschap en het waren de leerlingen die extra Engelse les krijgen die het grootste deel voor hun rekening namen.

Daan en Nick hadden een toneeltje over dat Engels toch wel heel verwarrend kan zijn en daardoor zelfs wiskunde moeilijk kan zijn.

Ik was onder de indruk; hij heeft toch nog maar 2 maand les in het Engels achter de rug!

Daarna zijn An en ik naar huis gewandeld en via de Nissin gepasseerd; een andere internationale supermarkt, iets groter dan die bij ons om de hoek maar geen spectaculaire vondsten gedaan. Oh ja, toch ... ze hadden Coté d'Or met nootjes :-)

Na een bentobox als lunch zijn we nog lekker produktief geweest; jeugdherberg geboekt in Kyoto, dan met de metro naar het treinstation om tickets met de Shinkansen (de HST/TGV van Japan) te boeken voor Daan, Lisa, An en ik voor onze trip naar Kyoto. Dan met de trein naar Harajuka om in een grote sportwinkel een goede rugzak voor me te kopen. En toen ons lijstje afgewerkt was hadden we zelfs nog tijd over om wat windowshopping te doen. An wou deze Converse schoenen eens passen maar omdat ze ineens meer op Donald Duck leek dan op An heeft ze wijselijk beslist om ze niet te kopen. Eerlijk, het was geen zicht.

Maar het levert wel leuke foto's op!

Sayonara en kus van mij.