Kerstvakantie

Daan loopt al weken af te tellen en nu is het zover. Vandaag is de kerstvakantie voor Daan en Lisa begonnen. Gisteren namiddag ben ik naar de kerstafsluiting bij hen op school geweest en er werden toch een 20-tal kinderen uitgewuifd die nu tijdens het kerstverlof terugkeren naar hun thuisland of ergens anders op deze grote aardbol gaan wonen. Bij Lisa is er niemand in haar klas die vertrekt, Daan heeft een vriendje dat de komende twee jaar in New York gaat wonen.

Vandaag zijn de temperaturen voor het eerst onder de 10 graden gezakt en je voelt dat direct in de slecht geïsoleerde Japanse woningen. De volledige voorkant van het appartement is enkel glas (van muur tot muur, van vloer tot plafond) en ook al zijn de gordijnen dicht toch voel je de kou er vanaf stralen. Ik ben al blij dat we hier geen Belgische of Zweedse temperaturen hebben.

Vorig weekend zijn we naar de kerstverlichting in Roppongi gaan kijken en toen liepen Daan en Lisa nog in T-shirt rond. We hadden allemaal onze winterjassen aangedaan want ja, we gingen dan ook wel naar kerstverlichting kijken en dat associeer je toch met winter, niet.

We waren nog niet goed en wel de deur uit of beide Daan en Lisa liepen al met hun jas rond hun middel geknoopt.

Ik heb horen zeggen dat de verlichting in Tokyo Midtown ook heel leuk is dus misschien moeten we daar ook nog wel eens naar toe. Jammer dat het zo moeilijk is om daar mooie foto's van te maken ...

Sayonara en kus van mij.

Koppijn, niet te doen

De titel is ondertussen al verleden tijd want op het moment van mijn migraineaanval is bloggen wel het laatste waar ik aan denk. Zo snel mogelijk mijn medicatie nemen en in mijn bed om het ergste weg te slapen. Elke minuut in wakkere toestand is er eentje waar ik misselijker en misselijker word van de hoofdpijn om uiteindelijk boven de WC-pot te belanden en mijn ziel uit mijn lijf te kotsen. Gelukkig weten Daan en Lisa dat ik nu en dan eens "onaanspreekbaar" ben en dat het dan menens is. Dus gisterenavond om 7 uur vertrok ik al naar mijn bed na nog tegen hen te hebben gezegd dat Daan om 8 uur in zijn bed moest en Lisa om half tien haar licht moest uit doen.

Toen ik om half twee vannacht eventjes wakker werd was het stil in huis maar in Lisa's kamer brandde het licht nog ... yep, er lag nog eentje te lezen. Boos kon ik niet zijn, daarvoor was ik nog te ziek (en ik herken er mezelf misschien wel een beetje in).

Na 12 uur slapen ben ik deze ochtend opgestaan, doodmoe want een migraineaanval "wegslapen" dat is hard werken en ik voelde direct dat het beestje er nog steeds zat, daar net boven mijn ogen. Klaar om zijn klauwen terug uit te slaan.

Dus Daan en Lisa klaargemaakt voor school en daarna direct weer een dosis medicijn en terug in mijn bed. Toen ik dan vanmiddag om 1 uur terug wakker was het beestje zo goed als weg. Zoals gewoonlijk had ik nu wel een hoofd vol wattenbollekes ipv hersenen. Chocolademuffins gemaakt ... zonder chocolade, mijn afwasmachine laten draaien zonder afwasblokje. Ik weet dus perfect hoe beginnende dementie aanvoelt ...

We zijn nu alweer 10 uur verder en ook de wattekes zijn langzaam aan het verdwijnen. En Lisa was na 5 minuten in haar bed al in dromenland.

Morgen is het de laatste dag van het schooljaar, daarna begint de kerstvakantie!

Sayonara en kus van mij.

Kerstgevoel gevoeld

Onze kleine opbergruimte in het appartement wordt voor een groot deel ingenomen door 2 verhuisdozen met winterkleren voor Zweedse winters én 2 verhuisdozen met kerstdecoratie. Die eerste 2 gaan we hier misschien nog niet direct nodig hebben, de laatste 2 heb ik toch uitgehaald ook al was het niet met de grootste goesting (zie mijn vorige blog).

Gelukkig hebben we onze kerstboom meeverhuisd want er eentje (een echte welliswaar) kopen voor 52000 Yen (een kleine 500 Euro) dat vond ik toch van de pot gerukt. Qua lichtjes is het wat magertjes want van de 6, yep zes, slingers met lichtjes is er maar eentje die werkt op het Japanse elektriciteitsnet en dan nog geeft dan maar half zo veel licht als normaal.

In de keuken hebben we onze beruchte "vallende engeltjes", elk jaar schrikken we wel een paar keer wakker omdat een engeltje toegeeft aan de zwaartekracht en met een klap op het aanrecht of erger, in de spoelbak, terechtkomt.

Ze steviger vasthangen is geen optie want ik wil ook geen 365 dagen per jaar engels aan mijn keukenkasten hebben hangen!

Maar zo hebben we toch al een beetje het kerstgevoel gevoeld.

Sayonara en kus van mij.

kerstgevoel

Voor het eerst sinds lang heb ik geen echt kerstgevoel. Dat heel Tokyo al sinds begin november is ondergedompeld in kerstversiering met overdadig versierde kerstbomen in de winkelstraten en het hele kerstliedrepertoire uit de luidsprekers schalt heeft niet geholpen. Waarschijnlijk is de temperatuur toch een belangrijke factor! Dit weekend liepen Daan en Lisa nog in T-shirt buiten. Zondagmiddag zaten we bij vrienden op hun terras en het was bij momenten zelfs iets te warm in de zon!

Joris had er spijt van dat hij zijn zonnebril niet meehad. Na zes jaar in Zweden is dat niet echt iets waar je aan denkt half december.

Die vrienden hebben de Japanse Eifeltoren in hun tuin staan :-)

En mijn grote stoere meid zei onlangs nog dat het wel fijn is om niet eerst 10 minuten te moeten "verdoen" aan het aandoen van fleece, winterjas, muts, sjaal, handschoenen en vaak zelfs skibroek en winterlaarzen gedurende 4 à 5 maanden per jaar.

Sayonara en kus van mij.

Oogst

Ik de voorbije weken enorm veel geblogd ... in mijn hoofd. Maar een of andere schrijfzwakte weerhield me ervan om alles op papier (of scherm) te zetten. Vandaag had ik er weer zin in maar voor alle zekerheid ga ik rustig beginnen ...

Met pijn in het hart heb ik mijn serre in Zweden achtergelaten maar ook op een balkon in de grootstad Tokyo kan wel het een of ander. Dus heb ik vorige week (voor het eerst in mijn leven) citroenen geoogst. Ja, echt groene vingers moet je daar niet voor hebben maar aangezien ik hier in de zomerperiodes waarschijnlijk weinig zal zijn moet ik me een beetje beperken wat arbeidsintensieve planten betreft.

Vier schitterende en ongelooflijk lekkere citroenen was mijn oogst!

Sayonara en kus van mij.

Bevingske

We hebben nog eens een aardbeving gehad ... die ik dus volkomen gemist heb. Ik vermoed dat ik op dat uur ergens op de metro zat en daar word je zowieso al een beetje door elkaar geschud.

Het moet de moeite geweest zijn; 6,9 op de schaal van Richter. Het was een zeebeving op 480 km diepte maar er is geen tsunami waarschuwing geweest.

Lisa was in de klas en zij moesten doen waar ze al menige keren voor geoefend hadden; onder hun bank duiken! Ze zei dat ze de ramen hoorde kraken.

Daan was buiten op de speelplaats en hij zei dat de voetbaldoelen toch wel stonden schudden.

Sayonara en kus van mij.

de Kiso vallei

Vrijdag en gisteren ben ik samen met 10 vrouwen van SWEA (de Swedish Woman Educational Association) op trektocht geweest in de Kiso vallei. Deze vallei ligt ongeveer 200 km ten noord-westen van Tokyo en is gekend voor het Nakasendo pad dat er door loopt. Het pad verbond Kyoto en Tokyo met elkaar tijdens de Edo-periode en werd voornamelijk gebruikt werd door shogun en hun gevolg, samurai, handelaars en reizigers.

Aangezien dit een route van meer dan 500 km door de bergen was waren er om de zoveel kilometer kleine dorpjes waar de reizigers voorraden konden inslaan en/of overnachten. In totaal zijn er 69 van die "post stations" en wij zijn vrijdag van nr. 43 Magome-juku naar nr. 42 Tsumago-juku gewandeld, zaterdag nog een fikse wandeling naar het station van Nagiso om daar de trein te nemen naar nr. 34 Narai-juku om nog wat sightseeing te doen in Narai alvorens terug te keren naar Tokyo.

Ik kan niet alle 200 foto's op m'n blog plaatsen (ze staan op facebook) maar hier is alvast een klein voorsmaakje.

We zijn onze wandeltocht gestart in Magome, ongeveer 600m boven zeeniveau.

Een serieus klimmetje naar boven want al gauw waren we 810 meter boven zeeniveau. Daarna ging het langzaam bergaf naar 420 meter en waren we in Tsumago.

Hoskigaki zijn gepelde persimmon die te drogen gehangen worden tot de suikers in de vrucht een op rijm lijkend laagje op de vrucht nalaat. In tegenstelling tot andere gedroogde vruchten die taai en lederachtig kunnen zijn blijven de gedroogde persimmon zacht en sappig.

Ons avondmaal in de ryokan; een traditioneel Japans hotel, aan een lage tafel op kussens op de grond (met nu en dan kramp in de benen) en we dragen allemaal een "yukata" of lichte kimono.

Op het blauwe schaaltje liggen gemarineerde wespenlarven; ja, ik heb ze opgegeten want je wordt er (nog) mooi(er) van volgens de Japanse traditie :-)

En dan nog een avondwandeling in yukata en "hanten", de korte gewatteerde winterjas die over de yukata gedragen wordt. De traditionele houten teenslippers heb ik maar vervangen door mijn oerdegelijke Aigle-schoenen.

En daarna in ons Japans bed, een futon (matras op de grond) met een boekweitkussen waar ik mijn fleecevest heb rondgedraaid want ik kreeg pijn in mijn oren, zo hard was het kussen.

Nu moet ik Daan en Lisa ook in bed krijgen dus spaar ik de rest van de reis voor morgen.

Sayonara en kus van mij

Jōba

Paardrijden ofwel "joba" in het Japans, ik heb het moeten opzoeken want ik ben nog steeds niet begonnen met mijn Japanse lessen. Vandaag is het er eindelijk van gekomen; Lisa's eerste paardrijles in Tokyo.

We hebben hulp gekregen van de mensen van de receptie van ons gebouw om een les te boeken want mijn poging om dat via de telefoon te doen was niet echt een groot succes. Maar we hadden een geboekte tijd, wisten waar het was (deze zomer een paar uur lopen zoeken, hier kan je het nog eens nalezen) en Lisa had zich weliswaar met een beetje wringen in haar rijbroek gehesen.

Even tussendoor; dat is dus een van mijn volgende projecten; waar kan ik een nieuwe rijbroek kopen in Tokyo?

Dus met zijn drietjes in de metro, daarna op de trein en dan nog een wandeling van een tiental minuutjes; het lijkt omslachtiger dan het is want ongeveer een half uur later waren we al ter plaatse.

Lisa was poepnerveus en ook al sprak haar instructeur Engels toch was de paardrijwoordenschat in het Engels met een zwaar Japans accent geen lachertje voor Lisa. Ik bewonder haar echt dat ze het toch maar allemaal durft en doet.

Lisa's paard voor de les was Esperance en dat kan je ook lezen op onderstaand bord. Als je het Japans letterlijk leest staat er Esuperansu. Hij/zij (ik heb niet goed gekeken) is geboren in het Japanse jaar 14 (we zijn nu in het Japanse jaar 22), is dus 8 jaar oud en heeft een verleden als renpaard.

Het was best een groot paard en Lisa die gewoon was om voornamelijk op D-pony's (een maat kleiner dan een paard) te rijden werd nu wel heel erg stil.

Het begin ging een beetje stroef omdat Lisa te nerveus was om voluit te gaan maar na een 10 minuutjes cirkels te hebben gelopen met de instructeur in het midden die het paard aan een touw hield (hier bestaat zeker een "paardenterm" voor) zag ik het zelfvertrouwen groeien en dan ging het vooruit!

Eenmaal losgekoppeld heb ik mijn dochter zien stappen, draven en galopperen. Ik heb massa's foto's en filmpjes gemaakt want het mooie herfstweer en de buitenpiste maakten het voor mij vandaag een stuk makkelijker dan voorheen in de slecht belichte binnepiste in Zweden.

Het lijkt een koud kunstje maar haar T-shirt was doordrenkt van het zweet na 40 minuten rijden en ik ga ervan uit dat ze morgen ook wel wat stijf in de benen zal zijn.

Sayonara en kus van mij.

De bakker in mij

Toen Nadia hier (al twee vrijdagen geleden) toekwam toverde ze wat Belgische ecologische bloem uit haar koffer. Dus heb ik nog eens een zuurdesem opgestart; ondertussen waarschijnlijk al poging 5 maar ik ben met tellen gestopt. En; JAAAAA ... het bubbelde en bubbelde dat het een lieve lust was, wel duizenden kleine bubbels ipv grote maar bubbels zijn bubbels denk je bij poging zoveel ...

Ik heb dan ook mijn eerste brood gebakken toen An en Nadia hier waren; meer compact van structuur dan mijn "dagelijks brood" in Zweden maar het viel zeker onder de noemer "lekker brood".

Maar ipv sterker en sterker te worden werd mijn zuurdeeg elke dag zwakker. Je kan me een woesie noemen maar mijn deeg langzaam zien doodgaan dat doet pijn. Zuurdesem is bloem + water en aangezien het niet aan de bloem ligt ... Het leidingwater ruikt hier heel erg naar chloor; we hebben een Britta filter en eenmaal door de filter is het water best lekker maar misschien dat de melkzuurbacteriën in mijn bloem mijn mening niet delen.

Bon, de volgende poging dient zich aan; met flessenwater deze keer.

Maar mijn oven ondertussen werkloos laten en niet met bloem kunnen bezig zijn dat bezorgt me kriebels dus als therapie bak ik koekjes! Voor Daan en Lisa om mee naar school te nemen als tien-uurtje, voor kennissen in het gebouw, voor mama's van klasgenootjes ...

De laatste dagen zijn het voornamelijk "eikels" want die ga ik bakken voor de liefdadigheidsverkoop tijdens de Zweedse beurs op 5 december dus moet ik hier en daar nog wat bijsleutelen aan baktijd, ingrediënten, hoeveelheid deeg per eikel.

Zo zien ze er uit:

En er zit kaneel in dus Zweeds genoeg om tussen de Zweedse gebakjes te mogen liggen :-)

Sayonara en kus van mij.

prospectie

We zijn nog steeds lekker verkouden! Gelukkig zijn de Japanners zelf grootgebruikers van papieren zakdoeken en zijn de prijzen naar Tokyo-standaard best laag. En als je in de stad rondloopt is de kans groot dat je wel met een of ander pakje reclamezakdoekjes thuiskomt want daarmee staan ze zowat op elke straathoek te leuren. Wat de Japanners met hun massa's zakdoeken doen weet ik niet goed want in het openbaar je neus snuiten is "not done". Je ziet ze echter ook niet met lopende neuzen ...

Gisteren en vandaag heb ik aan prospectie gedaan; Daan en Lisa hebben schoenen nodig en ook al heb ik nog geen enkel klein Japannerke gezien dat op zijn blote voetjes moet rondhotsen toch zijn winkels met kinderschoenen zo goed als onzichtbaar. Ik krijg er een Harry Potter gevoel bij; dat je door een obscuur café moet om dan via de achterdeur in een andere wereld terecht te komen; de kinderschoenenwereld!

Ik had een paar adressen gekregen van andere ouders dus vond ik het een goed idee om eerst eens, zonder Daan en Lisa, te gaan kijken. Geloof me, zij zijn nog niet op de leeftijd dat schoenen shoppen als "een leuk dagje uit" gezien wordt en dan tussen een winkelende massa het juiste gebouw moeten vinden met hen in mijn kielzog brengt ook bij mij geen prettige gedachten naar boven. Dus de strategie is; prospectie om dan via de dichtstbijzijnde metrouitgang in een zo recht mogelijke lijn binnen de kortste keren voor een rek met kinderschoenen te staan.

Maar lunch kan je (lees: ik) niet overslaan en aangezien het lang geleden was dat ik nog eens een foto van mijn lunch heb gepost, violá! Japans; tempura met rijst, miso soep, gepekelde groentjes en een slaatje.

En dan maar hopen dat ze beiden hun "goesting" vinden in de zelfde winkel want het is niet dat er een overvloed aan keuze is. Het is niet de Brantano of een andere grote keten waar je alle merken broederlijk naast elkaar uitgestald ziet staan, vaak nog per schoenmaat bij elkaar.

Neen hoor, in Japan is het voornamelijk belangrijk dat de schoenen "mooi" uitgestald zijn, wat resulteert in een weinig schoenen op een oppervlakte van een paar vierkante meter met daar rond veel tierlantijntjes. Ik heb wat foto's getrokken en ik kan niet zeggen dat Daan en Lisa uitbarstten in gejuich maar een "yak" heb ik ook niet gekregen dus een dezer dagen is het schoenkoopdag.

Tot dan; sayonara en kus van mij.

Lege nest syndroom

Zaterdagochtend is An richting Göteborg vertrokken en deze ochtend trok ook Nadia de deur achter zich dicht, terug naar Brussel. En met Joris die zondagmiddag vertrokken is naar Zuid-Afrika (Johannesburg) is het hier opeens wel heel erg stil. Als we het hoesten en snotteren van Daan en Lisa wegdenken; die twee zijn goed verkouden!

Ik had alvast een ellenlang te-doen-lijstje dat op me lag te wachten. Te doen lijstjes zijn een beetje als konijnen, dat kweekt en kweekt en het mijne had drie weken ongestoord zijn gang kunnen gaan!

Mijn gewicht heeft ook drie weken zijn ding gedaan waaruit blijkt dat ik toch een gezelschapsbeestje ben; lekker eten, lang tafelen en dan nog een knabbeltje tijdens het Catannen ...

Maar gisteren (maandag) zijn Nadia en ik de dag goed gestart met een ontbijt van rauwe vis aan de grootste vismarkt ter wereld; de Tsjukiji vismarkt in Tokyo.

Om de tonijnveiling mee te maken moet je er al om 4.30 zijn (ja, midden in de nacht) en ze laten maximum 150 toeristen toe want de combinatie van massa's toeristen en massa's kleine elektrische lorries werd te gevaarlijk, zeker omdat de "turret" truckchauffeurs de toeristen zien als kakkerlakken en dus niet stoppen of zelfs maar vertragen.

Gelukkig hadden we Daan en Lisa als excuus om iets later te gaan want eerst moesten ze op de schoolbus alvorens Nadia en ik op pad konden gaan. Voor die veiling zal ik wel eens op een andere keer mijn nachtrust verkorten. Zelfs zonder veiling was het indrukwekkend!

Volgende keer pak ik mijn koeltas mee want er lagen daar pijlinktvisjes die niet zouden misstaan met wat look en boter in de pan!

Hieronder zie je hoe de bevroren tonijn in biefstukdikke sneden gesneden wordt.

En zo kwam het dat Nadia en ik al om 9 uur aan het ontbijten waren met verse rauwe vis van de markt, een kom rijst, een kom misosoep en een beker groene thee.

Sayonara en kus van mij.

Van het kastje naar de muur

We hebben onze nieuwe paspoorten ondertussen al een tijdje maar aangezien Joris meer uit dan thuis is geweest de laatste weken (China, Thailand) was het er nog niet van gekomen om de visums te laten overzetten van het oude naar het nieuwe paspoort. De komende weken is het weer van dat (Zuid-Afrika, Australië) dus zijn we vandaag toch maar richting immigratiedienst getrokken.

Wij die dachten dat we op een uurtje weer buiten zouden staan ...

Op Joris z'n nieuw paspoort staan ook zijn tussennamen; "Noël Robert". Op zijn oude pas staan die ook maar alleen met de initialen "N. R." Dat zorgde dus voor grote, zeg maar gigantische, problemen aan het loket bij de immigratiedienst want Joris Noël Robert was niet dezelfde persoon als Joris N. R.

Op zijn Japanse identiteitskaart (de fameuze Alien Registration Card) staat ook N.R. ... ah, ja want die is opgemaakt aan de hand van zijn oude pas. Geen idee waarom de Belgische overheid vorige keer de initialen op zijn pas gezet heeft en deze keer de volledige namen en het heeft ook geen zin om ons hoofd daarover te breken want een glasklaar antwoord gaan we daar toch nooit op krijgen.

Joris was dus verplicht om eerst terug naar het "gemeentehuis" van Tokyo te gaan (een half uur rijden, nieuwe pasfoto's laten maken) om een nieuwe Alien Registration Card aan te vragen voor die Joris Noël Robert, dan een half uur terug om uiteindelijk zijn visum over te laten zetten in zijn nieuwe pas.

Dat ene uurtje zijn er dus 3 geworden!

Maar dat is nog niet het einde van ons verhaal want op zowel de kinderen als op mijn Alien-kaart staat er dat wij afhankelijk zijn van Joris N. R. die dus vanaf vandaag niet meer bestaat. Dus moeten Lisa, Daan en ik ook nog naar het gemeentehuis om onze Alien Registration Cards aan te laten passen, pfff ...

Kut met peren dus.

Sayonara en kus van mij.

Er is er alweer een jarig ...

Vandaag is het Lisa haar beurt om jarig te zijn; eentje in september, eentje in oktober en eentje in november. Daan voelt zich lichtekes uit de boot vallen met zijn verjaardag in juni ...

Lisa was best zenuwachtig, 11 worden is zoveel toffer dan 10 (volgens haar) en in Tokyo jarig zijn is zoveel cooler dan in Säve (volgens haar) en een dag in het middelpunt van de belangstelling staan in een nieuwe school met nieuwe klasgenoten kan wel voor kriebels in de buik zorgen (volgens mij).

Maar de zelfgemaakte Zweedse "kladdkakamuffins" vielen erg in de smaak in de klas dus daar scoorde ze alvast mee!

Muffin aan de buitenkant, bijna vloeibaar aan de binnenkant ... mmmmhmmm

Ze heeft 2 vriendinnen uitgenodigd om hier te komen slapen en aangezien Nadia vandaag ook geland is had ik ook 2 vriendinnen die blijven overnachten dus vond Daan het een heel goed idee om zelf ook bij een vriend te gaan slapen want helemaal alleen tussen 6 "meisjes" dat vond hij toch iets te veel van het goede.

Als Joris vannacht thuis komt van Thailand gaat hij dus de enige man in huis zijn ...

We hebben pizza en ijstaart gegeten en nu liggen de drie meisjes naar een video te kijken (half twaalf 's avonds), dat zullen straks 3 heel erg vermoeide meisjes zijn.

Vanavond hebben we ook een aardbeving meegemaakt. Nadia, An en ik zaten in de zetel te kletsen en ineens hoorde ik een gekraak in een van de ramen en dan beseften we alle drie dat we zaten schudden in de zetel.

4,7 op de schaal van Richter, dat kan je al een bevingske noemen, niet?

Dat kunnen Nadia en An ook van hun lijstje schrappen: aardbeving in Tokyo.

Sayonara en kus van mij.

Kyoto; nog een deel

Eenmaal op de top werd het duidelijk dat we de niet toeristische weg naar boven hadden genomen.

Van de andere kant stroomde het volk toe, véél volk. Veel Japans volk! En het bleek ook een populair schoolreisje te zijn want de ene groep schoolkinderen na de andere "marcheerden" voorbij.

De hele weg naar boven (voor ons dus de weg naar beneden) zijn hellende, kronkelende straatjes afgeboord met kleine winkeltjes en eethuisjes.

Er was zoveel keuze in Japanse waaiers, geldbeugels, houten poppen, zijden sjaals dat ik helemaal niks gekocht heb. Te veel keuze is niet goed voor mij! En als is dan toch ineens iets zie dat ik de moeite vind, zoals deze vaas hier onder (in het echt nog mooier dan op foto, met op de achterkant de kersenbloesems) dan kost die 4.800.000 Yen (43.000 Euro!) dus daar heb ik mijn portemonnee dan ook maar niet voor open gedaan ...

An kan wel keuzes maken en heeft een paar Japanse kommetjes gekocht.

De zon scheen de rest van de namiddag en dus was het zalig om ons langzaam te laten afzakken richting centrum. Straatje links, trapjes af, binnentuintje hier, winkeltje daar ...

En dan kom je ook nog 2 Geisha's tegen, hoe die zich recht kunnen houden op die hoge houten teenslippers ...

Zo, Kyoto deel zoveel volgt maar nu ga ik samen met An pompoensoep maken en daarna trekken we de stad in!

Sayonara en kus van mij!

Kyoto; deel 1

Kyoto was heel leuk maar op 3 dagen kan je maar een fractie zien van wat Kyoto te bieden heeft. Een goed excuus om nog eens terug te keren dus!

Vanuit Tokyo kan je met de Shinkansen (de HST/TGV van Japan) op 2,5 uur naar Kyoto. An en ik hadden vorige week de tickets al gekocht en de zitplaatsen gereserveerd dus moesten we dinsdagochtend enkel zorgen dat we op tijd op het (juiste) perron waren.

We waren serieus onder de indruk van het aantal hoge snelheidstreinen die daar in het station vertrekken; 5 perrons met telkens twee sporen en om de paar minuten een Shinkansen die ofwel in de ene of andere richting ging. En wij die de laatste 6 jaar de X2000 (de snelste Zweedse trein) gewoon waren; één per uur als je geluk had!

Door de kleine venstertjes leek de binnenkant op een vliegtuig, alleen zijn de zetels breder en de beenruimte wel vier keer zo groot als in een vliegtuig. En ze hadden een Starbucks net voor je afdaalt naar het perron dus daar hebben we ons nog eens bevoorraad voor de lange trip ;-)

In Kyoto hadden we een kamer voor 4 gereserveerd in "K's House" een hostel voor rugzaktoeristen (yep, wij vielen ook onder die categorie). Het hostel lag op wandelafstand van het station in een klein, rustig straatje.

Je ziet de donkere wolken op de foto maar die zijn de eerste twee dagen enkel maar dreigend geweest met toch nog heel veel zon, pas op donderdag is het beginnen regenen.

Na onze bagage achter gelaten te hebben in K's House zijn we direct op stap gegaan. Kyoto lijkt opener, ruimer dan Tokyo en dat komt waarschijnlijk door dat er de hoogbouw niet zo extreem hoog is als bij ons in Tokyo.

Veel toeristen komen begin november naar Kyoto omdat de herfstbladeren dan zo mooi rood kleuren maar door de extreem lange zomer is alles zo een veertien dagen in "retard" dus wij hebben ons moeten tevreden stellen met de dappere poging van dit klein boompje.

We zijn onze klim begonnen langs een grote begraafplaats, links en rechts van ons lagen de graven tegen de bergwand aan.

Aangekomen bij de eerste tempel (van een lange rij) toonde Daan ons hoe je jezelf ritueel moet reinigen alvorens de tempel te betreden. Je merkt dat hij op de internationale school al geleerd heeft over de religies van de wereld :-)

Aangezien we hier in Japan niet meedoen met het winteruur liggen we sinds vannacht 8 uur voor op jullie dus staat ondertussen het avondeten op tafel. Meer Kyoto volgt dus later ...

Sayonara en kus van mij!