Er is er een jarig ...

Er is er één jarig, hoera, hoera. Dat kun je wel zien, dat is ... ikke!

In Japan word je dus ook ouder, dat is een feit. Maar op zich is dat wel leuk want wakker gezongen worden door de rest van de familie is een mooie manier om de dag te starten en dan bij het ontbijt al cadeautjes mogen openen daar is ook niks mis mee.

- twee heel mooie schalen, echt heel mooie schalen!

- een boekje over de 18de oktober "my birthday book". Nu moet ik dus dringend starten met mijn lessen Japans want ik ben heel erg benieuwd wat er in staat.

- en een pak lekkere chocolade. Met appelsienstukjes in! En aangezien ik de enige ben die dat lust hier in ons gezin weet ik ook zeker dat niemand anders er van gaat eten :-)

Mijn mama belde me daarstraks (met Skype) en vroeg hoe mijn verjaardag tot nu toe was geweest. Wel, 3 uur van mijn verjaardag heb ik op de "dienst voor rijbewijzen" doorgebracht. Er bestaan leukere manieren om je verjaardag door te brengen maar aangezien zowel Joris als ik daar moesten zijn hebben we de voormiddag samen doorgebracht! En dan maakt het niet uit waar ik moet zitten, met Joris erbij is het altijd feest :-)

We hebben hier geen auto en plannen om er eentje aan te schaffen hebben we ook niet maar tijdens het eerste jaar van ons verblijf hier kunnen we ons Belgisch rijbewijs "inruilen" voor een Japans. Wachten we tot we hier langer dan één jaar wonen dan moeten we hier zowel een theoretisch als praktisch examen afleggen ... in het Japans! En dat wil je dus echt NIET doen.

Gelukkig hadden we weer een Japanse helper mee die ons van het ene loket naar het andere kon begeleiden. Dat het wel eventjes zou kunnen duren merkten we aan een aantal wachtenden die gewoon een dutje deden ...

Nummertje trekken op het tweede verdiep, aanvraag indienen, wachten, aanvraag teruggekregen met allerlei stempels op, naar het eerste verdiep voor een oogtest en daar kreeg Joris te horen dat de pasfoto op zijn aanvraag niet naar Japanse normen was dus dan naar het gelijkvloers om nieuwe foto's te maken. Terug naar het eerste verdiep om de nieuwe foto's bij de oogtestafdeling te laten goedkeuren.

Dan naar het tweede verdiep naar de kassa om te betalen, dan terug naar het eerste loket om te bewijzen dat we betaald hadden.

Daar kregen we dan ons paspoort en "alien registration card" terug met nog een extra stempel op de originele aanvraag waarmee we naar het derde verdiep moesten om een digitale foto te laten maken die dan op het Japanse rijbewijs zou komen en dan terug naar het tweede verdiep om daar te wachten en in de rij te staan tot de rijbewijzen klaar waren!

Maar we hebben ze, nu houdt niks ons tegen ... behalve misschien dan dat ze hier links rijden, dat Tokyo een doolhof is en dat de eventuele huurauto's voorzien zijn van een GPS in het Japans.

Nu gaan we met zijn viertjes uit eten voor mijn verjaardag!

Sayonara en kus van mij!