Alvorens jullie me als vermist opgeven en reddingspatrouilles deze richting uitsturen; geen paniek, we zijn er nog!
De voorbije maand leken onze gevoelens wel in het eerste wagentje van een achtbaan te zitten. Het zalige gevoel op het exotische strand van Saipan, dan de verontrustende berichten uit Belgïe over papie zijn gezondheid, het goed gevoel om terug "thuis" te zijn in Tokyo, dan de enorme oorpijn met als resultaat de dosissen antibiotica die Joris moest pakken (en waar hij nog niet helemaal van af is), Daan en Lisa die met een grote glimlach terugkomen van hun eerste schooldag van het nieuwe jaar en tot slapenstijd blijven vertellen en vertellen en dan ... dan de uitslagen van papies onderzoeken en de slechte vooruitzichten. Behandelingen die starten en afgebroken worden, Joris die op het eerstvolgende vliegtuig richting België stapt en die ik een week later kus op Narita Airport als hij net van het vliegtuig is en Daan, Lisa en ik aan het inchecken zijn voor ons reis naar het thuisfront. Blij van zo onverwacht terug bij de familie te zijn maar triest voor wat de Bosschi-clan te wachten staat.
Ik heb de voorbije maand vaak geblogd ... maar enkel in mijn hoofd. De woorden kwamen er gewoon niet uit. Ik heb jullie nochtans veel te vertellen!
Sayonara en kus van mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten