Als je wil rondtrekken, cultuur opsnuiven, slenteren door authentieke dorpjes dan moet je NIET naar Saipan gaan. Het eiland is maar een zakdoek groot en buiten de verschillende vakantie resorts en een tax-free shopping center is er niet echt veel te beleven. Maar ga je voor wateractiviteiten dan is Saipan echt wel aan te raden.
Dat neemt niet weg dat we toch eens een stapje buiten de Pacific Island Club gezet hebben ... om van ons zakdoek-grote eiland naar een eilandje te gaan dat maar een scheet groot was; Managaha.
Op de achtergrond zie je het eilandje; ik ben rond het hele eiland gewandeld in ongeveer een kwartiertje. Dat zegt wel genoeg over de grootte ervan. De achterkant van het eiland had een erg hoog Robinson Crusoe gehalte met omgevallen bomen die half in het water lagen.
De donkere delen in het water zijn stukken koraalrif dus ideaal om tijdens het snorkelen massa's vissen en andere zeewezens te ontdekken. We hebben zelfs een babyhaai van ongeveer 60 cm ontmoet. Toch eventjes schrikken als je weet dat het moeilijk is om afstanden te schatten in het water en we dachten een volwassen haai te zien in de verte. Het bleek dus een kleintje te zijn op armlengte van ons.
Ik moest gewoon een foto nemen van de water; meer azuurblauw dan dit kan het volgens mij wel niet worden.
Tijdens de tweede wereldoorlog is er in Saipan zwaar gevochten tussen de Amerikanen en de Japanners en her en der vind je nog restanten.
Daan is ook een beetje erfelijk belast en dus gefascineerd door alle oorlogstuig.
Op Managaha zijn Daan, Lisa en ik gaan zee-snorkelen, dit wil zeggen dat je eerst met een boot een tiental minuutjes de zee op vaart om daar dan te snorkelen. Joris is ondertussen gaan duiken. In de namiddag hebben we ook eventjes een tropische regenbui over ons gekregen, maar aangezien de regen even warm of zelfs nog warmer is dan het zeewater en iedereen daar toch in bikini of zwembroek rondloopt is er niemand die ook maar opkijkt.
Sayonara en kus van mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten