Vrijdag is mijn loopdag maar deze ochtend was het aan het regenen, hard aan het regenen.
Mijn winterloopkleren lagen nog te stinken in de vuile was.
Een spier in mijn linkerschouder is al een dag of twee verkrampt.
Je ziet, excuses genoeg om niet te vertrekken.
En zelfs toen ik mijn loopkleren uit de washoop gehaald had en half schuilend onder de kinderen hun paraplu naar de schoolbus stapte was ik er nog van overtuigd dat ik gewoon terug naar huis ging keren van zodra de bus vertrokken was.
En daar aan de bushalte stond Scott, de papa van een schoolgenootje van Daan en Lisa. Toen hij me zag in mijn loopoutfit zei hij dat het een ideaal weertje was om te lopen om daarna langs zijn neus weg te vermelden dat hij deze avond, na het werk, een 45 km zou lopen. Mijn reactie was; Oh ... is dit je laatste lange loop ter voorbereiding van de Marathon van Tokyo (op 27 februari)?
Waarop hij onbewogen vertelde dat hij volgende week nog wel een paar keer 45 km zou lopen. Hij wou de aan de start van de Marathon van Tokyo verschijnen met wat pijn in zijn lichaam, met wat moeite, ... want het was hem niet echt te doen om de Marathon van Tokyo maar om een wedstrijd in april; een parcours door de bergen van meer dan 200 km.
Tja ... en daar sta jij dan te twijfelen of je die luttele 5 km wel zou lopen.
Terwijl ik dit hier schrijf ben ik nog aan het nazweten van mijn loopronde in de regen en binnen een paar minuten stap ik in de douche onder de heerlijke warme waterstralen!
Sayonara en kus van mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten