Saipan was tijdens WO I in handen gevallen van Japan en begin 1944 (WO II) was het weer prijs. De Amerikaanse bommenwerpers hadden een bereik van ongeveer 2400 km en daarom was Saipan zo belangrijk als uitvalsbasis voor luchtaanvallen op Japan.
Dit zijn de overblijfselen van een Japanse bunker.
Eventjes doen alsof ...
Eenmaal de Amerikanen op het eiland waren was het voor hen heel moeilijk om de burgerschuilplaatsen te onderscheiden van de militaire en vielen er dus veel burgerslachtoffers. Ze probeerden om de plaatselijke bevolking dan onder te brengen in kampen met de belofte van 3 warme maaltijden per dag en dat ze op die manier niet "per ongeluk" zouden gedood worden tijdens de gevechten.
Veel van de plaatselijke bevolking was arm en behoorden tot een lage kaste en zagen dus wel iets in dat aanbod. Maar Keizer Hirohito vond dat door dit soort afvalligen de rest van Japan een te positief beeld van de Amerikanen zou kunnen krijgen en vaardigde dus een keizerlijk order uit dat de plaatselijke bevolking "aanmoedigde" om zelfmoord te plegen. Deze trouwe burgers zouden dan in het hiernamaals dezelfde status krijgen als soldaten gevallen in de strijd.
Meer dan 20 000 mannen, vrouwen en kinderen zagen zo een bevoorrecht plaatsje in het hiernamaals wel zitten (maar voornamelijk omdat een Keizerlijk order niet in vraag werd gesteld) en sprongen ofwel van Suicide Cliff (een hoge berg) of van Banzai Cliff (een klif met een kolkende zee aan de voet).
Dit is de Suicide Cliff van beneden gezien.
En hier staan we op de top.
Dit is Banzai Cliff.
En ook al was het een warme dag, schitterende natuur en magnifiek uitzicht toch krijg je kippenvel als je daar staat aan de Banzai of Suicide Cliff wetende dat hele gezinnen hand en hand over de rand gestapt zijn.
Sayonara en kus van mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten