Dat we hier in Tokyo maar 110 Volt hebben dat wisten we alvorens we verhuisden en de meeste elektrische apparaten hebben we verkocht of weggegeven en dan nog enkele naar het containerpark gebracht ook. Een paar dingen hebben we meegebracht omdat die met een adapter werken en we dat op een of andere manier wel dachten goed te krijgen ... Zwaar overschat.
Dus zijn we gisteren met een handtas vol kabels en stroomadapters naar een elektrowinkel getrokken in de hoop om de DVD-speler, het keyboard en de internetradio na 6 maanden terug aan de praat te krijgen. En we zijn thuisgekomen met ... een krultang!
Verdieping 1: De kabels die we voor de DVD-speler nodig zouden hebben kosten samen ongeveer wat een nieuwe DVD-speler zou kosten.
Verdieping -1: Toen we het adaptertje van de internetradio uithaalden kregen we de over elkaar gekruiste wijsvingers te zien; in Japan betekent dat hetzefde als; niet mogelijk, in nog geen honderd jaar en misschien wel haha domme buitenlanders.
Verdieping 3: Bij de adapter van ons keyboard hadden we meer geluk. Aangezien het een Casio is kon hij wel eens bellen naar Casio en navraag doen maar dan moesten we wel het juiste model kunnen opgeven. De adapter hadden we wel bij maar welk model het keyboard was ... dat stond thuis op de doos.
Ik zal volgende week dus nog eens moeten teruggaan ...
Uit miserie (en van de honger) zijn we dan maar een snelle hap gaan eten.
Daan met zijn "zal ik dit wel opkrijgen" blik.
Vandaag hebben we het Centrale Tokyo achter ons gelaten en zijn we gaan carten op het Harbour Circuit. Eerst met de metro van ons eigenste Hiroo naar Hatchobori, daar de trein op naar Soga en dan nog eens overstappen op een andere trein. Gelukkig rijden de treinen hier WEL op tijd en al bij al een uurtje later stapten we het station van Hon-Chiba uit, de stralende zon in. Het race circuit lag op de tweede verdieping (ja wij waren ook verbaasd) van een groot industrieel gebouw.
Hier is Joris klaar voor de start.
We hebben al door dat veel van de activiteiten die je hier in Japan doet je eerst eens doet met iemand die het al eens gedaan heeft zodat je het de volgende keer alleen kan doen en/of kan doen met alweer iemand die het nog nooit gedaan heeft. Snappie?
Markus (een Zweedse collega van Joris) had ons uitgenodigd en hij heeft veel foto's gemaakt toen wij aan het rijden waren dus die komen binnenkort wel eens op de blog.
We hebben ons alle vier geamuseerd. Daan is met zijn 8 jaar misschien nog ietwat aan de jonge kant en de cart stuurt hem soms meer dan hij de cart stuurt. Lisa had de smaak te pakken. De eerste rondjes nog wat voorzichtig en het was makkelijk om haar voorbij te gaan maar tegen het eind moesten we echt achter haar jagen en zorgde ze er mooi voor dat ze de gaten (en onze kansen om haar voorbij te steken) mooi dicht deed.
We waren allemaal tevreden met onze beste rondetijd!
Hier komen we nog eens terug.
Op terugweg naar Tokyo hadden we een heel mooi zicht op Mount Fuji.
Zie je, links van het reuzenrad.
En om het weekend af te sluiten zijn we dan nog maar eens op restaurant gegaan; voor ongeveer 10€ per persoon hadden we een hele tafel vol lekkers.
En dat allemaal in een leuk restaurantje, op "den bots" gevonden, dat FUKUFUKU-YA heet.
Het restaurant bestond uit vele hoekjes en kantjes waardoor bijna iedereen in zijn eigen "kamertje" kon zitten. Toen de ober twee Japanners naar het kamertje naast ons (en dus toch een beetje in ons zicht) bracht merkten we direct dat die twee dat niet zagen zitten om naast 4 gaijin (of buitenlanders) te zitten en ook al snappen we geen woord Japans toch wisten we dat ze aan de ober vroegen of ze niet ergens anders konden geplaatst worden. Hihi, dat er zijn met buitenlandersvrees dat wisten we maar het was de eerste keer dat ik dit op restaurant opmerkte. In de metro is dit veel vaker het geval. Ze staan nog liever een half uur recht dan op dat ene lege plaatsje naast jou te komen zitten. Ik lig er niet van wakker want ik zit op mijn gemak.
Het was trouwens heel lekker!
Sayonara en kus van mij.
